อยากตาย แต่ตายไม่ได้

สวัสดีคับ ผมเป็นแค่คนๆนึงในยุค 90'S เป็นแค่คนอายุ 29 ในปี 62 ชีวิตผมเป็นแค่คนชั่นกลาง มีพอกิน พ่อเป็นข้าราชการ ยศต่ำแต่เรามีกิน แม่สอนให้รู้จักหาเงินตั้งแต่เด็กๆ ประหยัด สอนให้ผมลำบากตั้งแต่เด็กก็ว่าได้ ถ้าผมอยากเที่ยว หรืออยากได้ของอะไรชะอยากผมก็ต้องเก็บเงินซื้อเอง จึงทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีค่า เพราะสิ่งที่ผมหามาได้ด้วยตัวของผมเอง แต่นั้นเป็นแค่ความรู้สึกๆในใจ ในช่วงอายุ 16 ผมได้ประสบอุบัติเหตุ ขับรถไปชนท้ายกระทะ จนตัวเองไม่หายใจ ( ฟังจากเพื่อนที่เป็นมูลนิธิ ) เพื่อนและมูลนิธิได้พาผมไปส่งโรงพยาบาลในตัวจังหวัด หมดได้ปั้มหัวใจผมขึ้นมาได้ และผมหมดสิไปเดือนนึง จนผมฝืนขึ้นมา ... ผมก็จำใครไม่ได้ ( ตามคำที่พ่อ แม่ พี่ น้อง บอก ) จนเวลาผ่านไปได้ชะอาทิตย์ สองอาทิตย์ ผมก็ออกจากโรงพาบาล พักฝืนที่บ้านและไปโรงเรียนต่อ ผมรู้สึกว่าตัวเองแปลกๆตั้งแต่นั้นมา ความทรงจำที่จำได้ผมมันเด็กเรียนเก่ง ม.ต้น ได้เกรทเฉลี่ย 3.2  ม.4 เทอม 1 ผมได้ 2.9 กว่าๆ ปิดเทอมแรก วันแรก รถชน ... รักษาตัวจนมาเรียน ม.4 เทอม 2 เกรทเหลือ 1.7 จากน้นขยับมาเรื่อยๆ จน ม .6 ได้ 2 กว่าๆเหมือนเดิม นั้นไม่ใช้ประเด็น ... เร่องจริงๆมันอยู่ที่ว่า ตั้งแต่ผมจำความได้ ผมสงสัยว่าทำไมต้องมีมนุษย์ คนเกิดมาทำไม ทำไมคนถึงต้องทำลายโลก แล้ว #ชีวิตเราเมื่อไรถึงจะตาย มันเป็นแค่คำถามผมในใจลึกๆตลอดมา จนมันกลับมาตอนผมเรียนมหาลัย ผมเรียนวิศวกรรมนะคับ ผมชอบคำนวน วิทยาศาสตร์ จนปี 54 อยู่ดีๆ ผมกลับมาคิดว่า ทำไมเราถึงยังมีชีวิตอยู่ คนเกิดมาทำไม ทำไมต้องเกิดๆๆๆมามากมาย มันน่ารำคาญมันน่าเกลียด ทำไมสร้างแล้วต้องทำลายธรรมชาติ อะไรต่างๆ นาๆ จนผมเกลียดคนไปเลยในช่วงนั้น อยู่คนเดี่ยว ไปสนใคร แต่ยังเรียน ๆๆๆ จนก่อนจบทำโครงการ ต้องอยู่กะเพื่อนๆ ก็เริ่มปกติ จนจบ ไปทำงานก็ไม่ได้คิด ถ้าคิดก็คิดอย่างเดี่ยว งานคือเงิน เงินคืองาน บรรดานสุข ทำๆไป จนบวช บวชเข้าพรรษา ผมอยู่กะธรรมมะ ปฎิบัติตามคำสอน จนผมมั่นใจธรมชาติคือความสงบ !!! แต่ยังไงผมก็ต้องสึก เพราะผมต้องมาทำหน้าที่ต่อ หน้าที่ ที่ผมไม่ได้ขอ แต่โดนบังคับให้ต้องทำ ก็เข้าใจ มนุษย์ก็คือสัตว์ชนิตหนึง ทุกชีวิตมีหน้าที่ของมัน ผมเข้าใจ จนผมไปทำงานต่อเป็นปี สองปี แล้วความรู้สึกนั้นก็กลับมาอีก ...!!! เมื่อไรกูจะตาย กูเกิดมาทำไม เวลานั้นเป็นช่วงเย็น มองดูพระอาทิตย์ตกในกรุงเทพ ในขนาดที่มันกลับมา ผมยืนอนู่ที่ระเบียงห้องชั้น 9 ซึ่งเห็นพระอาทิตย์สวยมาก ผมคิดไปๆ จนแว็ปนึงผมคิดว่า ถ้ากูตายละ ทุกอยากก็จบตรงนี้ ได้ไม่ต้องเหนื่อย จริงๆ ไม่ต้องค่อยเอาใจใคร ไม่ต้องตื่นเช้า อะไรทั้งนั้น ผมเริ่มปีนระเบียง จะกระโดดลงไป แต่อยู่ๆภาคแม่ พ่อ ก็ลอยมาในหัว แล้วใครจะเลี้ยงท่านตอนแก่ละ ได้พาพ่อ แม่ไปเที่ยวที่ๆท่านอยากไปยัง จนผมลงมาจากระเบียง แต่นั้นไม่ใช้ทางออก ทุกๆวันผมไปยืนที่ระเบียง แล้วพูดกับตัวเองว่า #กูอยากกระโดดลงไปจัง !!! แต่มันก็ยังไม่กระโดด 55 จนพ่อผมตาย ชีวิตผมแขวงขว้างมาก ด้วยคำถามในใจ ตั้งแต่เรียนมหาลัย ได้คุยกะพ่อกี่คำ สิ่งที่จะทำ สิ่งที่อยากทำ สถานที่ๆอยากพาพ่อไป ได้ทำมันยัง !!! มันยังติดในใจผม จนผมต้องลาออกจากงานที่ทำ เพราะอยากมาอยู่กับแม่ เพราะคิดว่าชีวิตมีไวใช้วะ ใช้เพื่อทำให้ตัวเอง และคนที่เรารักมีความสุข  ผมกลับมาอยู่บ้านได้ชะครึ่งปี ทำสวน ระบบน้ำ อะไรต่างๆให้สวนเราสะดวก สบายขึ้น แต่ในเรื่องที่คิดอยากตาย ผมยังคิดถึงมันทุกวัน ผมเสียใจทุกครั้งที่ลืมตายแล้วรู้ว่าตัวเองยังหายใจอยู่ จนตอนนี้เลยครึ่งปีแล้วมั่งที่คิดแบบนี้ แต่ ไม่กล้าตายวะ อยากฆ่าตัวตายมาก อยากฆ่าคนที่กูเกลียดให้ตาย ๆๆๆ แล้วฆ่าตัวเองตาย แต่ไม่กล้าตายวะ มีห่วงมั่ง ...........
... ปล... ผมมีแฟนนะ ผมรักแฟนคนนี้หลายๆเรื่อง แต่เรื่องที่เป็นที่ 1 คือ 1 แฟนไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากจัดงานแต่งงาน ผมเคยคิดว่าน้องเค้าลองใจ แต่เวลาผ่านไปมันคือเรื่องจริง แฟนผมให้เหตุผลว่ามันนารำคาญ วุ่นวาย คนเยอะ เหนื่อย พ่อ แม่ พี่น้องก็เหนื่อยหมด ทำไมต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก แถมเปลืองตัง เอามาเป็นค่าสินสอดของน้องก็พอมั่ง ซึ่งใจลึกๆผมก็คิดแบบนี้ แบบนี้เลย แต่ผมไม่กล้าคุยกะเพื่อน คุยกับแฟน หรือ คนอื่นๆ เพราะมันดูเหมือนผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบ ผู้ชายที่น่ารังเกลียด ไม่มีน้ำยา เรื่องที่ 2 คือผมไม่อยากมีลูก ซึ่งผมไม่เคยบอกแฟน แต่แฟนผมกับเป็นคนพูดมันขึ้นมาเอง ทั้งๆที่ผมพูดเสมอว่าอยากได้ลูกสาว ตั้งชื่อน้องดริ๊ป คนเดี่ยวพอ แต่ในใจลึกๆผมไม่อยากมี ซึ่งก็แปลกในความคิดผมกะแฟนผมดันเหมือนกัน เหตุผลมีมากคับ หลายเรื่องมากที่ตรงกัน แต่ที่ใช้สุดๆคือ !!! เราไม่อยากให้ลูกเกิดมาในสังคมนี้ สังคมที่มีแต่คำหลอกลวง สังคมที่เหนื่อย และเราไม่อยากทำร้ายลูกเราเอง ถ้าลูกของเราจะเกิดมาก็ไปเกิดกลับคนอื่นเถอะ