สวัสดีค่ะเพื่อนๆ เรามีเรื่องที่อยากมาถาม มาแชร์ เราอยากรู้ว่า มีใครเป็นแบบเราบ้างมั้ยคือ ตอนนี้เราเป็นนักศึกษา ปี3 นะคะ อายุ 20ปี
ตลอดชีวิตเราจนถึงตอนนี้ เราไม่เคยมีแฟนเลยค่ะ ถามว่ามีคนมาจีบไม มีนะคะ แต่เราก็ปฏิเสธตลอด ตอนแรกเราคิดว่าที่เราแบบนี้อาจจะเป็นเพราะคนรอบข้างด้วย และตัวเราก็ไม่ได้ต้องการแฟนอยู่แล้ว... ที่บอกว่าคนรอบข้างก็เพราะ ตอนอยู่ ม.1 ช่วงอายุนั้นในวัยเรา เด็กจะชอบจะจีบกัน เหมือนมันเป็นเทรนด์ อะไรสักอย่างที่ทุกคนจะต้องหาแฟน (เราขอโทษนะคะ ในตอนนั้นเรารู้สึกว่าการทำแบบนั้นมันไร้สาระ มันเลยเหมือนกลายเป็นอคติไปในตัวเลย) และพอเป็นแฟนก็มางอนมาทะเลาะ รักๆเลิกๆ เราเห็นอะไรแบบนั้นเรารู้สึกเหนื่อยแทน เลยกลายเป็นว่าเราคิดว่าอยู่คนเดียวก็ดีอยู่แล้ว ในช่วง ม.1-ม.6 คนที่เข้ามาจีบเราก็จะเป็นช่วงปกติเลยค่ะ คือ เพื่อน รุ่นน้อง รุ่นพี่ แต่นั้นแหละค่ะ เราเพิ่งมารู้ตัวว่าช่วงวัยเหล่านั้น เราไม่มีความชอบเลย คือหมายถึง ต่อให้ไม่คิด แต่ไม่มีทางที่คนเราจะไม่มีความชอบ หรือรักแรกอะไรแบบนี้ แต่คือเราไม่เคยแอบชอบเพื่อน เราไม่เคยแอบชอบรุ่นน้อง เคยมีที่รู้สึกชอบรุ่นพี่คนหนึ่ง ในช่วง ม.3 พอขึ้น ม.4 ก็คิดว่าไม่ได้ชอบขนาดนั้น แต่สิ่งที่ทำให้เราชอบมากๆ จนเรียกว่าเป็นการอกหักได้เลยก็คือ เราชอบอาจารย์ค่ะ (คือเขาก็เอ็นดูเราเหมือนลูกนั้นแหละ แต่เราก็ชอบเขามากจริงๆ) อาจารย์ในตอนนั้นที่เราชอบอายุประมาณ 35-37 ปี อ่อแน่นอนแต่งงานแล้วค่ะ ซึ้งพอเรียนจบก็คือจบก็ไม่ได้อะไร แต่เราเริ่มเข้าใจตัวเองแล้วว่า เราชอบคนที่อายุมากกว่าเรา ประมาณ 10 ปีขึ้นไป และเราก็รู้แล้วว่า ไม่ใช่แค่อายุที่มากกว่าที่เราจะชอบคนๆนั้น แต่เพราะเขาจะมีความเป็นผู้นำ ใจดี เก่ง ฉลาด ถ่อมตัวลงมือทำมากกว่าพูด แต่ก็จริงจังในเวลาเดียวกัน เราไม่รู้ว่ามันคือการตกหลุมรักรึเปล่า แต่ที่เรามันใจคือ เราหลงคนแบบนี้มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
...แต่ปัญหาคือ แน่นอนว่าคนแบบนี้เขามีช่วงเวลามากกว่าเรา และแน่นอนเขาก็ต้องมีแฟน หรือไม่ก็แต่งงานแล้ว ..... เอาง่ายๆคือ เราหงุดหงิดจัง ที่ความชอบของเรา มันมีความเป็นไปได้ในเวลาและความถูกต้องน้อยมาก เพราะมันคงมีไม่กี่เปอร์เซ็นต์ ที่ผู้ชายแบบที่เราบรรยายมา จะอยู่ในสถานะโสด
เพื่อนๆมีใครเป็นเหมือนเราบ้างไหมค่ะ
ที่มาตั้งกระทู้ เพราะเรารู้สึกว่า "เรามีความต้องการอยากได้มากกว่าเก่า" คือตอนนี้เราเจอคนแบบที่เราบรรยายไว้ และเราคิดว่าจะไม่ชอบ แต่มันก็ไม่ได้ อย่างที่บอกเหมือนความหลงเลย คือคตอนนี้ชอบมาก และเขาก็แต่งงานแล้ว แต่ปัญหาคือมันดันคิดว่า แค่หยอดคงไม่เป็นไร แต่มันก็อยากได้มากเหมือนกัน เราคงไม่ล้ำเส้นหรอก... แต่คือในกรณีอาจารย์ที่เคยชอบคือ รับรู้และหยุด แต่ตอนนี้รับรู้ แต่ก็เหมือนจะไม่หยุด //เราควรทำยังไงกับความรู้สึกเราดี เราก็เบื่อนะ ที่ตัวเองมักมีความชอบกับอะไรแบบนี้ แต่มันหยุดมีความรู้สึกกับอะไรแบบนี้ไม่ได้เลย
ปล.1 เราไม่ได้อยากมีแฟน แต่เราก็อยากได้คนที่เราชอบมาเป็นแฟน ก็คือถ้าเราไม่ได้คนในแบบที่เราชอบ มาเป็นแฟน เราก็ไม่ได้อยากมีแฟน (งงรึเปล่าค่ะ)
ปล.2 ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ถ้าเราพิมพ์ผิดหรือ ใช่คำที่ไม่ถูกต้อง และเรียบเรียงเรื่องไม่ดี ยังไงต้องขอโทษด้วยนะคะ
ความชอบที่เรียกว่า "เริ่มต้นที่ตอนจบ"
ตลอดชีวิตเราจนถึงตอนนี้ เราไม่เคยมีแฟนเลยค่ะ ถามว่ามีคนมาจีบไม มีนะคะ แต่เราก็ปฏิเสธตลอด ตอนแรกเราคิดว่าที่เราแบบนี้อาจจะเป็นเพราะคนรอบข้างด้วย และตัวเราก็ไม่ได้ต้องการแฟนอยู่แล้ว... ที่บอกว่าคนรอบข้างก็เพราะ ตอนอยู่ ม.1 ช่วงอายุนั้นในวัยเรา เด็กจะชอบจะจีบกัน เหมือนมันเป็นเทรนด์ อะไรสักอย่างที่ทุกคนจะต้องหาแฟน (เราขอโทษนะคะ ในตอนนั้นเรารู้สึกว่าการทำแบบนั้นมันไร้สาระ มันเลยเหมือนกลายเป็นอคติไปในตัวเลย) และพอเป็นแฟนก็มางอนมาทะเลาะ รักๆเลิกๆ เราเห็นอะไรแบบนั้นเรารู้สึกเหนื่อยแทน เลยกลายเป็นว่าเราคิดว่าอยู่คนเดียวก็ดีอยู่แล้ว ในช่วง ม.1-ม.6 คนที่เข้ามาจีบเราก็จะเป็นช่วงปกติเลยค่ะ คือ เพื่อน รุ่นน้อง รุ่นพี่ แต่นั้นแหละค่ะ เราเพิ่งมารู้ตัวว่าช่วงวัยเหล่านั้น เราไม่มีความชอบเลย คือหมายถึง ต่อให้ไม่คิด แต่ไม่มีทางที่คนเราจะไม่มีความชอบ หรือรักแรกอะไรแบบนี้ แต่คือเราไม่เคยแอบชอบเพื่อน เราไม่เคยแอบชอบรุ่นน้อง เคยมีที่รู้สึกชอบรุ่นพี่คนหนึ่ง ในช่วง ม.3 พอขึ้น ม.4 ก็คิดว่าไม่ได้ชอบขนาดนั้น แต่สิ่งที่ทำให้เราชอบมากๆ จนเรียกว่าเป็นการอกหักได้เลยก็คือ เราชอบอาจารย์ค่ะ (คือเขาก็เอ็นดูเราเหมือนลูกนั้นแหละ แต่เราก็ชอบเขามากจริงๆ) อาจารย์ในตอนนั้นที่เราชอบอายุประมาณ 35-37 ปี อ่อแน่นอนแต่งงานแล้วค่ะ ซึ้งพอเรียนจบก็คือจบก็ไม่ได้อะไร แต่เราเริ่มเข้าใจตัวเองแล้วว่า เราชอบคนที่อายุมากกว่าเรา ประมาณ 10 ปีขึ้นไป และเราก็รู้แล้วว่า ไม่ใช่แค่อายุที่มากกว่าที่เราจะชอบคนๆนั้น แต่เพราะเขาจะมีความเป็นผู้นำ ใจดี เก่ง ฉลาด ถ่อมตัวลงมือทำมากกว่าพูด แต่ก็จริงจังในเวลาเดียวกัน เราไม่รู้ว่ามันคือการตกหลุมรักรึเปล่า แต่ที่เรามันใจคือ เราหลงคนแบบนี้มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
...แต่ปัญหาคือ แน่นอนว่าคนแบบนี้เขามีช่วงเวลามากกว่าเรา และแน่นอนเขาก็ต้องมีแฟน หรือไม่ก็แต่งงานแล้ว ..... เอาง่ายๆคือ เราหงุดหงิดจัง ที่ความชอบของเรา มันมีความเป็นไปได้ในเวลาและความถูกต้องน้อยมาก เพราะมันคงมีไม่กี่เปอร์เซ็นต์ ที่ผู้ชายแบบที่เราบรรยายมา จะอยู่ในสถานะโสด
เพื่อนๆมีใครเป็นเหมือนเราบ้างไหมค่ะ
ที่มาตั้งกระทู้ เพราะเรารู้สึกว่า "เรามีความต้องการอยากได้มากกว่าเก่า" คือตอนนี้เราเจอคนแบบที่เราบรรยายไว้ และเราคิดว่าจะไม่ชอบ แต่มันก็ไม่ได้ อย่างที่บอกเหมือนความหลงเลย คือคตอนนี้ชอบมาก และเขาก็แต่งงานแล้ว แต่ปัญหาคือมันดันคิดว่า แค่หยอดคงไม่เป็นไร แต่มันก็อยากได้มากเหมือนกัน เราคงไม่ล้ำเส้นหรอก... แต่คือในกรณีอาจารย์ที่เคยชอบคือ รับรู้และหยุด แต่ตอนนี้รับรู้ แต่ก็เหมือนจะไม่หยุด //เราควรทำยังไงกับความรู้สึกเราดี เราก็เบื่อนะ ที่ตัวเองมักมีความชอบกับอะไรแบบนี้ แต่มันหยุดมีความรู้สึกกับอะไรแบบนี้ไม่ได้เลย
ปล.1 เราไม่ได้อยากมีแฟน แต่เราก็อยากได้คนที่เราชอบมาเป็นแฟน ก็คือถ้าเราไม่ได้คนในแบบที่เราชอบ มาเป็นแฟน เราก็ไม่ได้อยากมีแฟน (งงรึเปล่าค่ะ)
ปล.2 ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ถ้าเราพิมพ์ผิดหรือ ใช่คำที่ไม่ถูกต้อง และเรียบเรียงเรื่องไม่ดี ยังไงต้องขอโทษด้วยนะคะ