ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ หรือเป็นเพราะอะไร?

มีช่วงหนึ่งที่เราไปทำงาน แล้วเราก็ได้ทำงานเป็นคู่หูกับเขาคนหนึ่งค่ะ ปกติเราก็ชอบทำงานมากๆเลยด้วย สำหรับเราในช่วงนั้นคิดว่า ความรักยังไม่สำคัญเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่สนใจนะ ก็สนหน่อยๆแต่ก็ไม่ได้อะไรมากนะคะ
อะแฮ่ม! จากตรงนี้เราอยากจะเล่าปัญหาของหัวใจเราเองคะ ไม่เข้าใจเหมือนกัน เราเลยจะเอามาเบ่าให้ฟังน่ะค่ะYvY

เราเจอกับเขาในช่วงแรกๆก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเราถือเขาเป็นเพื่อนเลย เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีความรับผิดชอบเรื่องการงานมาก ๆ แต่ก็ดีเพราะเร่เองก็ชอบทำงานเหมือนกันค่ะ555+ ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร เราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น เขาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน ด้วยการคุยเรื่องงาน แล้วค่อยๆไปหาเราที่ห้องเพื่อที่จะทำงานบ้าง เริ่มตามเราบ้าง เรายอมรับเลยว่าเจอตลอดเลย มันอึดอัดมาก แต่เราก็อดทนนะ เราคิดในใจว่า อืม...ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ชินเองแหละ เขาพาเราไปหาเพื่อนในกลุ่มของเขา มีด้วยกัน 4 คนรงมเรากับเขาก็เป็น 6 คนพอดีค่ะ เรานัดกินข้าวกันบ่อยๆ
(เพื่อนเขามีทั้งหญิงทั้งชายนะ ชายสามหญิงสาม...)

แต่ทุกครั้งที่นั่งกินข้าวกับเพื่อนๆด้วยเราอึดอัดมากเพราะเพื่อนในกลุ่มนั้นแซว เรากับ เขา(เอาเป็นว่าเขาชื่อ โทบิ แล้วกันเนอะ 555) เราโดนทุกครั้งที่กินข้าว มันอึดอัดมาก จนเราต้องลุกเดินหนี เอาชามไปเก็บเลย(ตามปกติมันถือว่าเสียมารยาทรึเปล่านะ)จนมันบ่อยเกินไป เราเลยลุกพรวด แล้วยอกเพื่อนในกลุ่มว่า พอกันทีเถอะ เลิกแซวสักทีได้ไหม? อึดอัดนะเว้ย แล้วเขาก็เลิกแซวกัน แต่โทบิเขาก็ยังพยายามเข้าหาเราบ่อยๆนะ ทีแรกอึดอัดมาก แต่ก็มีหลายอย่างเหมือนกันที่เรามั่นใจว่าเขาชอบเรา ไม่ได้คิดไปเองหรอก เพื่อนของเข่ก็มาบอกเหมือนกันว่าเขาชอบเรา แต่เราก็ไม่รู้สึกอะไร เราก็ยินดี แต่แน่นอนว่าช่วงนั้นเรายึดถือว่า ไม่อยากมีความรัก ไม่ต้องการมีแฟนเลย!!

แล้วเรากับเขาก็ได้ออกทำงานกันบ่อยขึ้น หรือก็คือทำงานด้วยกันบ่อยมากขึ้น มีหลายครั้ง ที่เขาพยายามจับมือเราตอนเดินไปด้วยกัน  แล้วเราก็ปัดมือออก แล้วเราก็บอกว่า อย่าเลยดีกว่า เราไม่ได้เป็นไรกัน เราไม่รู้นะว่าเขารู้สึกแบบไหน แต่ยังไงที่เราพูดก็ไม่ได้อยากให้เขาเสียใจหรอกนะ ต่อจากนะนเราก็ฝึกงานด้วยกันบ่อยๆ มีโอกาสได้ใกล้ชิดเยอะขึ้นมาก แล้วก็ได้อยู่กันสองคนด้วย แทบตลอดเลยก็มี ถามว่าอึดอัดไหม? ก็ไม่แล้วล่ะค่ะ ยังไงเราก็ต้องยอมรับในความเป็นอยู่ให้ได้อยู่ดี

มีเหมือนกันนะ ที่เราแอบหวั่นไหวกับเขาด้วย
มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เราเดินไปทำงานด้วยกัน ตอนนั้นเราหวั่นไหวอยู่นิดหน่อย เขาก็จับมือเรา เราก็ยอมให้จับมือแหละ แล้วเขาก็ถามว่า เดี๋ยวนี้ให้จับมือแล้วเหรอ ปกติไม่ให้จับเลยนี่ เราก็เงียบ....เพราะบางทีเราก็เหม่อ เขาก็จะจูงมือเราไปด้วย อันนั้นไม่ว่าอะไร


แล้วเราก็เริ่มหวั่นไหวกับเขา แล้วเราก็เริ่มมั่นใจว่าเราชอบเขา จับมือนี่ตอนแรกก็ไม่รู้สึกอะไร แต่บางทีก็รู้สึกหวั่นไหวเหมือนกัน เขาพยายามหวานกับเรานะ(ขอบอก เราไม่ได้เป็นไรกันค่ะ) แต่เราไม่หวานด้วย เหมือนไม่สบอารมณ์เลย เราไม่เข้าใจ ทั้งที่เราก็ชอบเขาเหมือนกันแต่เขาหวานกับเรา แต่เราก็ไม่รู้สึกอะไรเลย? มันเป็นเพราะอะไร? มันเป็นเพราะใจเราไม่พร้อม? หรือเพราะเราไม่โรแมนติก?


เพราะงั้น...เราเลยตั้งกระทู้คำถามขึ้นมา ถามว่าทำไมต้องตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา ทั้งที่เราก็สามารถค้นหาคำตอบเอาในเน็ตได้
แต่คือมันไม่เจออ่ะคะ555+
* กราบขออภัยด้วยนกเอี้ยงดีกรี---//โดนถีบ*

แค่กๆ...

เราเลยคิดขึ้นมาได้ "เออก็ได้หาไม่เขอไม่เป็นไร เขียนเล่าเองเลยก็ได้555+"


ก็เลยจะมาถามผู้รู้ค่ะว่า ใจเราไม่พร้อมรึเปล่า? หรือโรแมนผิดเวลาหรือ?  ใครรู้ปัญหานี้ก็ช่วยบอกหน่อยค่ะYvY เราไม่เข้าใจตัวเองเท่าไหร่แต่ยังไงก็ขอบคุณเอาไว้ก่อนนะคะ ขอบคุณค่ะ~
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่