เรื่องนี้ตั่งแต่ผมยังเรียนอยู่ม.1ตอนนั้นผมไปมีเรื่องกับเด็กในห้องเพราะมันถมนํ้าบลายไส่หน้าผมก่อนผมเลยเอาจานข้าวที่เป็นกระเบื่องฟาดเข้าที่หน้ามันพอมันล้มผมก็กระทืบทีหน้าจนมันสลบไปแบะครูก็มาห้ามปรามตอนนั้นผมโกรธมากแบะผมเป็นเด็กตัวไหญ่มากผมเลยสู้จนอาจารณ์บาดเจ็บไปประมาณ6-7คนจนตํารวจมาและเขาเอาปืนยิงยาสลบยิงไส่ผมจนผมสลบไปตื่นมาอีกทีอยู่ในห้องขังและมีกุญแจมืออยู่ที่มือซ้ายผมและพ่อแม่ก็มาและประกันตัวผมออกมาและพวกคุณครูเขาเอาเรื่องผมเลยต้องเข้าสถานพินิจอยู่3เดือนจนผมต้องเรียนซํ้าชั้นและพอออกมาพ่อแม่ก็พาไปกินข้าวเพราะผมไม่ได้กินอาหารดีๆเลยและพอผมกลับไปเรียนผมก็ต้องเรียนม.1ไหม่หมดเพราะบทลงโทษและเรียนไม่ทันเพื่อนแบะพอจบม.1ขึ้นม.2ก็มีการพาทัศศึกษาที่ต่างจังหวัดและต้องนั่งรถบัสพวกคนในห้องเขาบอกครูว่าครูครับผมไม่อยากนั่งกับผมนะครับคือเขากลัวผมจะทําร้ายเขานะครับแล้วผลโหวตออกมาแบบไห้ผมไปนั่งรถบัสคันอื่นหรือไปรถส่วนตัวหรือไม่ไปเลยแล้วคุณครูเขามาถามผมประมาณว่าครูเขาถามผมจะไปคันอื่นหรือไม่ไปครูจะได้ทําเรื่องไห้แต่ถ้าผมไม่ไปเขาก็จะคืนเงินไห้และไม่ต้องมาโรงเรียนและครูเขาก็บอกว่าครูไม่อยากทําแบบนี้นะแต่มันเป็นผลโหวตนะผมก็ตัดสินใจว่าผมจะขับรถไปเองและพอถึงวันออกเดินทางผมก็ขับรถมันเป็นรถแบบฟอนจูนเนอร์แล้วพอขับไปแล้วผมก็ขับตามรถบัสไปและพอเขาจอดผมก็ขับเข้าไปจอดในปัมแล้วพวกรุ่นน้องก็มองรุ่นพี่ก็มองแบบมีอภิสิทษ์ขนาดนี้ได้ไงพอผมซื้อของเสร็จก็ขับรถไปต่อระหว่างทางเขาก็จอดกินข้าวและผมก็หิวพอดีเลยจอดจะกินและคุณครูก็เดินมาถามว่าเป็นไงเหนื่อยไมแล้วครูเขาก็เอาข้าวกล่องมาไห้และถามว่าเสียใจไมที่พวกเขาไม้ไห้ผมขึ้นไปนั่งด้วยนะผมก็บอกว่าไม่หรอกครับเพราะผมด้วยแหละเลยทําไห้เขากลัวและพอกินข้าวเสร็จผมก็ขับรถต่อจนถึงสถานที่แล้วแบบเขาเดินเป็นกลุ่มแล้วผมก็เดินคนเดียวพอผมเดินไปได้ซักพักผมก็รู้สึกเหมือนแบบไม่มีตัวตนเลยแบบเดินไปบอกครูครับผมขอกลับบ้านนะครับแล้วครูเขาถามว่าจะกลับทําไมละผมก็บอกว่าผมไม่อยากอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีคนชอบผมหรอกพอพูดเสร็จผมไหว้ครูและขอครูกลับบ้านอ๋อผมไปจังหวัดจันทบุรีบ้านผมอยู่ชลบุรีและพอผมกลับถามว่าเป็นอะไรผมก็เล่าไห้ท่านฟังพ่อก็พูดว่าทนหน่อยนะเดียงจบแล้วทางานที่ท่าเรือของพ่อนะผมก็ทนจนจบม.3โดยตลอดมาไม่มีไครคุยกับผมเลยซักคนจนจบออกมาและไปทํางานท่าเรือของพ่อผมมาแชร์ประสบการเท่านั้นจะด่าผมก็ด่าได้เลยด่าแรงก็ได้ผมไม่ว่าอะไรหรอกอยากจะพูดอะไรพูด