นี่คือครั้งแรกในการสมัครและเขียนกระทู้ของผมเลยหลังจากที่ผมรู้จักเว็บนี้มานาน เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากครับ และความรู้สึกผมก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมากด้วยเช่นกัน ที่จริงรายละเอียดมันเยอะมาก แต่ผมจะเล่าที่สำคัญย่อๆนะครับ เรื่องก็มีอยู่ว่าเริ่มต้นจากที่ผมได้แอดพี่ผู้ชายคนนึงจากในกลุ่มไลน์ ละผมก็ทักไปหาเขา เราคุยกันแค่นิดหน่อยพวกชื่อ ที่อยู่ ที่เรียนผมไรงี้ครับ เขาอายุ35 ส่วนผม22 เขาอยู่บางพลี ผมอยู่ชลบุรีครับ พักหอกับน้องละจะไม่พาใครมาห้องแน่ๆ ละก็ที่ผมชอบเค้าจากรูป เค้าก็ขอผมดูละก็บอกชอบผมเช่นกัน เราเว้นระยะคุยกันเป็นพักๆครับ เพราะตอนนั้นผมไม่ได้มีใจเต็มที่แค่รู้ว่าเค้าน่ารักดีอยากคุย แต่พอเค้าจะมาเจอผมก็ลังเลมากไม่แน่ใจคือผมไม่ได้อยากเจอเขาขนาดนั้น และเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันจนเค้าทักมาชวนดูละครเวทีที่มหาลัยที่ผมเรียนอยู่(ซึ่งผมนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เขาเคยพิมถามว่าผมอยู่คณะอะไร ละมีแสดงละครเวทีมั้ย ก็คิดในใจว่าเค้าคงชอบดู) เขาถามย้ำว่าว่างไปดูมั้ย ละก็ให้หาที่พักให้ด้วย1คืน ผมก็เลยเลื่อนวันกลับบ้านเพื่อรับนัดเย็นวันเสาร์เพราะผมไม่เคยดูละครเวทีมาก่อนละการเข้าหาของเขามันแตกต่างจากคนที่ผมเคยเจอผมเริ่มรู้สึกประทับใจ พอผมไปเจอเค้าเราก็ทักทายกันปกติละก็พาเค้าเดินไปหาที่พัก(ตอนแรกเค้าคิดว่าผมมีรถมอไซค์แต่ผมดันขี่รถไม่เป็น555+) เราก็ไปหาที่พักจนได้ห้องนึง ผมเดินขึ้นไปกับเค้าที่เอาของไปเก็บเตรียมจะไปดูละครเวที ละเค้าถามผมว่าจะมาค้างด้วยมั้ยตอนแรกผมไม่ได้กะจะค้างเลยขอดูละครเสร็จละแยกย้าย แต่เค้าพูดจนผมก็ใจอ่อนท่าทางเปลี่ยนไปจากตอนแรกที่นิ่งๆมากจนผมถามว่าผมโอเคมั้ยเพราะคิดว่าเค้าไม่ชอบผมซะละแต่เค้าก็บอกโอเคสิท่าทางของเค้าก็บอกว่าเป็นแบบนั้นเราสองคนต่างพอใจกัน พอเก็บของเรียบร้อยเราเดินออกมาละกำลังจะไปในม.ตามทางเราเดินซื้อของกินกันไปด้วยละก็คุยกันไปด้วย พอไปถึงที่แสดงละครเรานั่งรอละก็คุยกันมันมีความสุขมากๆครับ พอเข้าไปเราก็ไปนั่งข้างกัน เขาจับมือผมตลอดเวลาที่ดูละคร2ชั่วโมงกว่าเอามือออกแค่ตอนหยิบมือถือมาถ่ายฉากสวยๆเท่านั้นละคือผมเป็นคนเหงื่อออกมือเยอะมากผมกลัวเค้าจะรังเกลียดแต่เค้าก็ยังคงจับไว้อย่างนั้น พอดูละครเสร็จเค้าจูงมือผมฝ่าคนที่เดินสวนทางอย่างไม่อายใคร ผมรู้สึกดีมากๆครับ ตอนกลับผมพาเค้าแวะซื้อเครปที่เค้าอยากกินละผมก็ไปเก็บของที่หอพักละมาหาเค้า เราจะไปตลาดมืดด้วยกันก็พากันเดินไปกินเครปไป ก็ไปเดินตลาดกันความรู้สึกเหมือนคนเป็นแฟนกันมากครับ พอขากลับเราแวะกินก๋วยเตี๋ยวกันผมขอพี่เค้าถ่ายรูปด้วยพี่เค้าก็ให้ตลอด (อันที่จริงผมขอถ่ายหลายรอบละแหละ555+) พอถึงห้องเราก็อาบน้ำกันละก็มีไรกันจนได้ครับหลังจากนั้นเรานอนกอดกันผมรู้สึกอบอุ่นมากเพราะผมชอบการกอดที่สุด ละตอนเช้าเราจะไปที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำกันพอเช้าก็เช็คเอ้าท์ละเดินไปกันเราไปเดินดูปลากันจากนั้นผมก็ไปส่งเค้าที่คิวรถตู้ผมบอกว่าอยากอยู่กับเขานานๆจนก่อนกลับเค้าก็รอคิวถัดไปเพื่อไปกินข้าวกับผม จากนั้นผมก็ไปซื้อตั๋วรอรถกับเค้ารอส่งเค้ากลับบ้านครับ
          ผมเลยอยากรู้ว่าที่เค้าทำมันจะเป็นไปได้มั้ยที่เค้าจะชอบผมเพราะผมก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินกลัวมาเสียใจทีหลัง แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือผมเทใจและความความรู้สึกดีๆที่มีทั้งหมดให้เค้าไปแล้ว ผมไม่เคยมีโมเม้นแบบนี้กับใครผมไม่เคยมีแฟนละไม่กล้าที่จะมีผมไม่เคยรู้สึกกับใครมากมายและเร็วขนาดนี้ถ้าให้เป็นแฟนผมจะไม่ลังเลเลยมันรับรู้ได้ตั้งแต่แรกๆที่เจอโดยที่เค้ายังไม่ทำไรให้ถ้าเค้าต้องไปเราคงคิดถึงและเจ็บมากที่ต้องลากันละไม่รู้ว่าจะเจอกันอีกเมื่อไหร่ละมันก็เป็นแบบนี้จริงๆ แต่ผมไปรุกเค้าหนักมากครับมองตาเค้าบ่อยส่งยิ้มให้บ่อยละคิดอะไรก็พูดบอกหมดที่รู้สึกดีๆเพราะไม่รู้จะได้เจออีกมั้ยผมเลยอยากทำทุกให้สุดกลัวเค้าจะไม่รู้หรือไม่มีโอกาสได้ทำอีกแล้วครับ ผมควรตัดใจหรือเดินหน้าต่อดีครับใจจริงผมอยากเดินหน้าแต่ไม่รู้จะมาเสียใจทีหลังมั้ย
ปล.ผมเป็นคนที่คิดมากครับ อาจจะพิมกลับไปกลับมาไม่ค่อยรู้เรื่องต้องขออภัยด้วยนะครับ ขอบคุณครับ