ประเด็นคือ ผมไม่เคยรักแม่ของลูก ตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าเขาตั้งครรภ์
ไม่ใช่ว่าผมมีคนใหม่ก่อนหน้านั้น แต่ผมคิดว่าผมไม่ได้รักเขาตั้งแต่แรกเลยต่างหาก
ผมแต่รู้สึกดี รู้สึกมีความอบอุ่น พูดคุยกันได้ แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย
*ผมจะเล่าให้ฟังเรื่องมีอยู่ว่า*
ผมกับเขาเจอกันครั้งแรกในสถานะเพื่อนนอน..คือตอนนั้นเราทำงานที่เดียวกัน
ตอนนั้นเขาจะย้ำกับผมเสมอว่าเช้ามาเรายังคงเป็นเพื่อนร่วมงานกันเหมือนเดิม
แต่ทุกคนที่อยู่รอบตัวเราเขาดูออกว่าเรามีซัมติงกันแน่ๆ แต่เราทั้งคู่ก็พยามปิด
อ้อลืมไป . ตอนนั้นเขามีแฟนอยู่แล้ว แต่ผมไม่รู้ มารู้ทีหลังคือเขาทั้งคู่มีปัญหากัน
อันนี้จากปากฝ่ายหญิง และเขาก็บอกว่าเลิกกันแล้ว ตอนแรกผมก็กลัวว่าผมไปนอนกับเมียเขา
แล้วจะเป็นผมที่ผิด แต่เรื่องก็ดำเนินต่อไป  ผมรู้สึกว่าเขาเริ่มอยากจริงจังกับผม
อยากคบเป็นแฟนจริงๆ ชวนผมไปอยู่ด้วย ซึ่งตอนนั้นผมกำลังมีปัญหาเรื่องหอ ผมเลยตอบตกลง
ผมอยู่ได้ 1 อาทิตย์ เราอยู่ด้วยกันผมว่ามันไม่ใช่เลย ผมกลับรู้สึกแย่ เลยบอกเขาว่าเราไปกันไม่ได้แต่ๆ
ผมเลยตัดสินใจเก็บข้าวเก็บของกลับไปอยู่บ้าน แต่ผมเก็บได้ไม่หมดจึงต้องทิ้งของไว้
หลังจากนั้น 1 อาทิตย์ผ่านไป ผมก็โทรบอกเขาว่าจะเข้าไปเอาของที่เหลือ พอเมื่อผมถึงห้องเขา
เขาก็บอกผมทันทีเลยผม เขาท้อง ผมนี้ช็อคเลย แต่ถามว่าในใจผมเชื่อไหมว่าเป็นลูกผม ผมเชื่อนะ
*หลังจากนั้น*
ผมตัดสินสานความสัมพันธ์กับเขาใหม่ เพราะผมกลัวเด็กจะมีปัญหา
เพราะตอนเด็กพ่อกับแม่ผมก็เลิกรากันไปเหมือนกัน
ผมเปลี่ยนตัวเองใหม่ทันที วางเป้าหมายในชีวิต ซึ่งมันก็อยู่ในช่วงที่เงินช็อตๆ
ผมทำงาน 2 ที่เลย ทั้งกลางวันกลางคืน เพราะตอนเงินเก็บผมไม่มีซักบาท
และผมก็แพลนไว้ว่าจะเช่าบ้านเป็นหลัง รองรับอนาคต จนกระทั่งผมดันมาเจอผู้หญิงคนหนึ่ง
ช่วงที่แม่ของลูกผมท้องได้ 3 เดือน ครั้งแรกที่ผมเจอผู้หญิงคนนี้ผมทำงานกลางคืน ผมเจอเธอผมรู้สึกเลยว่านี้ละ
ผมอยากรู้จักเธอจริงๆ ตอนนั้นแบบหัวใจผมเต้นแรงมาก แต่ผมก็พยามข่มอาการ เพราะในส่วนลึก
ผมมีแม่ของลูกผมนอนอยู่บ้าน ตอนผมทำงานกลางคืนมีผู้หญิงมากมาย ผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เฉยๆ
แต่คนนี้แบบมันแปลกมาก แปลกกว่าทุกคนที่เคยพบ ผมพยามจะไม่คุยกับเธอเพราะผมไม่อยากผิด
แต่สุดท้ายมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องได้พูดคุยกัน และมีเหตุการณ์ทำให้เราต่อยอดกันไปได้อย่างหน้าใจหาย
ผมคุยกับเธอได้ประมาณ 1 เดือนโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าทุกครั้งที่ผมเลิกงานผมต้องกลับบ้านไปหาใคร
ตอนนั้นผมไม่กล้าแม่กระทั้งจะนอนห้องเดียวกับแม่ของลูก ผมรู้สึกผิดในใจ เพราะเอาเข้าจริงๆแม่ของลูกผมเขาก็ดี
ดูแลซัมพอร์ท เรื่องเป็นอยู่ผมดี ซักผ้ารีดผ้า ทำกับข้าวเตรียมให้ผม ซึ่งผมรู้ล่ะว่าเขารักผมจริงๆ
แต่ผมอดคิดถึงผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ทุกคืนที่ผมออกไปทำงานผมจะกลับบ้านช้า เพราะผมมัวแต่ไปเที่ยวกับผู้หญิงคนนี้ต่อ
ทำให้ตอนนั้นเสียงานกลางวันไปเลย พอเวลาผ่านไปซักพัก แต่ทุกคืนที่ได้มีเวลาอยู่กับผู้คนนั้นผมมีความสุขมากจริงๆ
เราไม่เคยมีอะไรกัน เราแค่พูดคุย พอเวลาผ่านไปกลายเป็นผู้หญิงคนนั้นเขาเกิดมีใจให้ผม ทั้งที่ผมไม่ได้ออกตัวว่าจีบ
เรื่องมันตลกตรงที่ว่า หลังจากผมรู้ว่าเขามีใจผมขอเขาคบเลย โดยไม่คิดว่ามีผู้หญิงอีกคนนอนรอที่บ้าน
พอระยะเวลาผ่านไป ซัก 2 อาทิตย์ แม่ของผมจับได้ เขาโมโหมสาผม เขาขู่ว่าจะไปทำร้านเธอคนนั้น ผมสุดจะทนผมเลยบอกว่า
ผมไม่เคยรักคุณเลย ที่ผมอยู่ทุกวันนี้ผมสงสารลูก สงสารคุณ เขาสวนกับมาว่าถ้าเลิกกันเขาจะเอาลูกไป ซึ่งตอนนั้นผมคำนวณแล้วว่า
เขาไม่มีความสามารถพอจะเลี้ยงเด็กคนนี้ หลายๆอย่าง ซึ่งผมไม่ได้อวยตัวเองว่าเก่ง แต่ผมรู้จักคนเยอะที่จะช่วยเหลือผมกับลูกได้
และคิดว่าถ้าลูกอยู่กับผมอนาคตดีกว่าอยู่กับเขาแน่ๆจากหลายเหตุการณ์ที่ผมไม่อยากยกขึ้นมาเล่า ผมขอสรุปแบบนี่
ผมเลยตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่เพื่อเด็กคนนี้ ไม่อยากเขามีปัหา ผมเลยยอมเลิกคุยกับผู้หญิงคนนั้น เขาเสียใจ ผมก็เสียใจ 
แต่ตอนนี้เหตุการณ์มันได้ผ่านมาจนตอนนี้ ลูกผมใกล้จะคลอดแล้วอีก 3 สัปดาห์
แต่ผมคิดว่าผมทนไม่ได้จริง ผมฝืนใจอยู่ ผมทุกใจ. ทุกวันนี้ผมนอนผมยังคิดถึงแต่คนอื่นเลย. ผมควรทำไงดีครับ