สวัดดีครับผมชื่อชาอิน:เป็นนามแฝงนะครับไม่ใช้ชื่อจริงๆชื่อจริงขอไม่บอก
อ่านให้จบนะครับมันถึงจะไม่ได้เข้าใจอะไรผิด
อยากจะมาเล่าประสบการชีวิตของตัวเอง
เคครับเล่มเรืองมีอยู่ว่าตอนผมเด็กผมโดนพ่อผมเตะ
ตอนอายุ6ขวบเตะแรงมากผมยังจำวันนันได้ผมไปตลาดกับพ่อแม่ตลาดในหมู่บ้านแล้วผมเจอเพื่อนที่ตลาดมันชื่อปื่มมันเรียกแม่ตัวเองว่าอีนีแล้วผมไปเรียกตามมันแล้วก้วยความที่ผมเด็กผมก็ไม่รู้เรืองพ่อผมก็เลยเตะผมแรงมากอันนี้คือครั้งที่1มีอีกครั้ง2ครังนันไปบ้านป้าแต่อันนี้ผมจำไม่ค่อยได้จำได้ว่าพ่อเตะอัดผนังบ้านป้าแล้วตอนป.6พ่อผมเทลาะกับแม่แล้วผมมีห้องใต้ดินแต่มันไม่ได้ลึกมันลึกจากดิน
ประมาน80เซ็นแล้วพ่อก็ลากผมลงไปนอนด่านบางกับพ่อแต่ผมไม่อยากไปผมร้องไห้พ่อผมก็ตะคอกบังคับแต่ผมก็ยังมีความรักและความภูมิใจใน้ตัวพ่อผมพ่อผมเขาก็ซื้ออะไรที่ผมอยาได้ช้วยสอนทุก
อยางแต่ล่าสุดวันนี้แม่กลับพ่อเทลาะกันแม่ผมได้ร้องเท้าวิ่งคู่ใหม่เลยออกไปวิ่งตามเคยแล้วที่นี้วิ่งเสร็จ
เพื่อนพี่น้องที่ชมรมวิ่งก็ชวนแม่กินเบียร์แล้วแม่ก็เสร็รจประมานสามทุ่มครึ่งแล้วพ่อก็โม้โหเลยล็อกประตูบ้านผมกเลยลงไปรอแม่อยู่หลังบ้านหลังบ้านแม่ผมมาผมก็พาแม่ขึ้นบ้านพ่อก็ออกมาจากห้องแล้วพ่ก็มองหน้าแม่แม่ก็เลยขอโทษที่อยู่นานแล้วแม่ก็บอกว่าแม่ผิดไปแล้วแล้วพ่อก็ไม่ฝังพ่อเก็บของจะออกจากบ้านผมก็เลยเดินไปที่ห้องครัวแล้มก็ตะโก้อ่า5ที่แม่ผมก็รีบตะโกนถามว่าเป็นไรลูกผมเลยเดินไปกอดแม่พ่อผมก็พุดขึ้นว่าไม่ต้องมาทำให้ลูกเกลียดพ่อผมก็เลยถามผู้ว่าคนนี้คือแม่ผมนะคนนี้คือพ่อผมคือลูกแล้วผมก็ถามทั้งคู่ว่ารักผมมัยแม่พยักหน้าแต่พ่อบอกว่าอย่ามาถามพ่อ
แม่ผมร้องไห้ผมก็กอดแม่แล้วแม่ก็บอกให้ขึ้นมานอน
คือผมรักทั้งพ่อกับแม่ผมไม่อยากให้ทุกคนมาว่าพ่อกับแม่ผม
ผมอยากถามว่าผมควรทำยังไงดี
ปัญหาครอบครัว
อ่านให้จบนะครับมันถึงจะไม่ได้เข้าใจอะไรผิด
อยากจะมาเล่าประสบการชีวิตของตัวเอง
เคครับเล่มเรืองมีอยู่ว่าตอนผมเด็กผมโดนพ่อผมเตะ
ตอนอายุ6ขวบเตะแรงมากผมยังจำวันนันได้ผมไปตลาดกับพ่อแม่ตลาดในหมู่บ้านแล้วผมเจอเพื่อนที่ตลาดมันชื่อปื่มมันเรียกแม่ตัวเองว่าอีนีแล้วผมไปเรียกตามมันแล้วก้วยความที่ผมเด็กผมก็ไม่รู้เรืองพ่อผมก็เลยเตะผมแรงมากอันนี้คือครั้งที่1มีอีกครั้ง2ครังนันไปบ้านป้าแต่อันนี้ผมจำไม่ค่อยได้จำได้ว่าพ่อเตะอัดผนังบ้านป้าแล้วตอนป.6พ่อผมเทลาะกับแม่แล้วผมมีห้องใต้ดินแต่มันไม่ได้ลึกมันลึกจากดิน
ประมาน80เซ็นแล้วพ่อก็ลากผมลงไปนอนด่านบางกับพ่อแต่ผมไม่อยากไปผมร้องไห้พ่อผมก็ตะคอกบังคับแต่ผมก็ยังมีความรักและความภูมิใจใน้ตัวพ่อผมพ่อผมเขาก็ซื้ออะไรที่ผมอยาได้ช้วยสอนทุก
อยางแต่ล่าสุดวันนี้แม่กลับพ่อเทลาะกันแม่ผมได้ร้องเท้าวิ่งคู่ใหม่เลยออกไปวิ่งตามเคยแล้วที่นี้วิ่งเสร็จ
เพื่อนพี่น้องที่ชมรมวิ่งก็ชวนแม่กินเบียร์แล้วแม่ก็เสร็รจประมานสามทุ่มครึ่งแล้วพ่อก็โม้โหเลยล็อกประตูบ้านผมกเลยลงไปรอแม่อยู่หลังบ้านหลังบ้านแม่ผมมาผมก็พาแม่ขึ้นบ้านพ่อก็ออกมาจากห้องแล้วพ่ก็มองหน้าแม่แม่ก็เลยขอโทษที่อยู่นานแล้วแม่ก็บอกว่าแม่ผิดไปแล้วแล้วพ่อก็ไม่ฝังพ่อเก็บของจะออกจากบ้านผมก็เลยเดินไปที่ห้องครัวแล้มก็ตะโก้อ่า5ที่แม่ผมก็รีบตะโกนถามว่าเป็นไรลูกผมเลยเดินไปกอดแม่พ่อผมก็พุดขึ้นว่าไม่ต้องมาทำให้ลูกเกลียดพ่อผมก็เลยถามผู้ว่าคนนี้คือแม่ผมนะคนนี้คือพ่อผมคือลูกแล้วผมก็ถามทั้งคู่ว่ารักผมมัยแม่พยักหน้าแต่พ่อบอกว่าอย่ามาถามพ่อ
แม่ผมร้องไห้ผมก็กอดแม่แล้วแม่ก็บอกให้ขึ้นมานอน
คือผมรักทั้งพ่อกับแม่ผมไม่อยากให้ทุกคนมาว่าพ่อกับแม่ผม
ผมอยากถามว่าผมควรทำยังไงดี