ต่อให้คุณถูกเชิญจากคณะ/มหาวิทยาลัย (อาจจะต้องดัง เป็นรุ่นพี่ที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน รู้จักกับอาจารย์ ป๊อประดับนึง) หรือไม่ถูกเชิญจากคณะ/มหาวิทยาลัย (ไม่ได้เป็นที่รู้จัก การงานอาจไม่โดดเด่น ไม่ได้เป็นนักกิจกรรมในสถาบันจนโดดเด่น)

แต่ถ้ามีโอกาสกลับไปบอกน้องๆนักศึกษาปี1-4 โดยเฉพาะปีสี่ที่กำลังจะเรียนจบ คุณจะไปบอกอะไรเขาครับ

ขอแค่สามข้อ ก็พอ

สำหรับของผมนะครับ สามข้อที่อยากบอกน้องๆเค้ามีดังต่อไปนี้
1. สิ่งที่น้องเรียนรู้จากในมหาวิทยาลัยมาทั้งหมดนั้น เป็นชุดความรู้ที่ตกยุคหรือพร้อมจะตกยุคในอีกไม่เกินปีหรือสองปี ห้ามหยุดเรียนรู้โดยเด็ดขาด เรียนรู้ในเรื่องอื่นๆบ้าง เช่นบัญชี หุ้น ธุรกิจ ศิลปะ มนุษย์ศาสตร์ สังคมศึกษา ประวัติศาสตร์ การเงิน และเรื่องเดิมๆที่เคยเรียนมาแต่อัพเดทตัวเองตลอดเวลา เช่น ถ้าเรียนสายไอทีหัดศึกษาภาษาใหม่ๆ ถ้าเรียนสายการตลาดก็อัพเดทเทรนด์และทฎษฎีการตลาดใหม่ๆตลอดจาก biz case study ใหม่ๆที่อัพเดทตลอดเวลา เป็นต้น

2. มันไม่ใช่เรื่องแย่นะครับที่จะไม่ได้ทำงานตรงสาย โดยเฉพาะถ้าคุณไม่ได้ชอบมันตั้งแต่เอ็นท์เข้ามา การทำงานไม่ตรงสายมันคือโอกาสที่เป็นขุมทองของชีวิตที่จะนำชีวิตเราไปสู่จุดที่ไม่เคยคิดและไม่เคยคาดฝันมาก่อน และน้องอาจจะต้องขอบคุณตัวเองหนักๆเข้าสักวันว่าคิดถูกแล้วที่ทำงานไม่ตรงสาย และในขณะเดียวกันคนที่ทำงานตรงสายอาจจะต้องมานั่งร้องไห้เข้าสักวันเมื่อมารู้ตัวเองในภายหลังว่า ไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วนจริงๆว่าที่ทำงานตรงสาย เพราะฉันรักงานแบบนี้จริงๆ หรือเพียงแค่ฉันเชื่อแค่ว่าจบมาก็ต้องทำงานตรงสายสิ 

3. อย่าไปเชื่อพวกที่บอกว่าต้องรักองค์กร อยู่แค่สองปีแล้วลาออกคือขี้ไก่ไม่ฝ่อ อย่าไปเชื่อครับน้อง ถ้าปีหรือสองปีแล้วเราคิดว่าไม่ได้พัฒนาตัวเองแล้ว ลาออกแล้วไปหางานใหม่ที่ได้ทำอะไรใหม่ๆและได้เงินเดือนใหม่ เพราะมูลค่าของน้องจะถูกหรือแพงคือประสบการณ์ในการทำงาน ปริญญาแม้จะเกียรตินิยมมันจะมีค่าเฉพาะที่ทำงานที่แรกเท่านั้น ซึ่งนั่นหมายความว่าจะใช้ปริญญาให้คุ้มที่สุดพี่ขอแนะนำว่าให้น้องไปสมัครงานองค์กรที่มีชื่อเสียง และเงินเดือนเหมาะสมนะครับ และได้ทำงานได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆที่เอาไปต่อยอด "เพื่อเป็น Senior ในอนาคตได้) เพราะมันจะเป็นสปริงที่กระเด้งตัวน้องไปสู่จุดที่สูงขึ้นอย่างแฟร์ๆซึ่งจะไม่ทำให้เราเหนื่อยเมื่อเทียบกับคนอื่นที่สตาร์ทไม่ดีตั้งแต่แรกๆ

ขอบคุณครับ