เคยเป็นกันมั้ย เวลาที่ขอความช่วยเหลืออะไร แล้วถูกปฏิเสธทั้งที่แบบช่วยได้ รู้สึกแย่เนาะ มันทำให้นึกถึงตอนที่เขามาขอความช่วยเหลือเรา แล้วเราก็ให้ความช่วยเหลือนั้น ไม่ได้อยากจะทวงบุญคุณ แค่อยากให้เขานึกถึงน้ำใจที่เราเคยให้ บางที่ก็เฟลนะ ที่มีคนมาขอความช่วยเหลือ แต่ช่วยไม่ได้ทั้งๆที่ใจมันอยาก แต่อาจเป็นเพราะเนื่องมันเกินความสามารถ หรือมันอาจจะมีเหตุจำเป็นหรือไ่ม่มีอะไรที่จะสามารถช่วยได้ แต่เราก็ให้คำปรึกษาหรือหาทางช่วยหาคนที่คิดว่าน่าจะช่วยได้ ลองช่วยเหลือในทางอื่น แต่พอนึกย้อนมามองตัวเองว่า...ทำไมทีเราถึงไร้ที่ที่ให้เรายื้นมือขอความช่วยเหลือเลย ถูกปฏิเสธทั้งๆที่บางคนก็ช่วยได้ เราเป็นคนที่เคยขอความช่วยเหลือจากคนอื่นบ่อยมาก พอเวลามีคนมาขอความช่วยเหลือเรา เราคิดว่า ถ้าเป็นเราเราก็คงไม่อยากถูกปฏิเสธ เพราะเรารู้แก่ใจเราดีว่าเรื่องนี้เราช่วยได้ เราไม่อยากปัดความลำคาน เพียงเพราะว่าตอนนี้ดูหนังอยู่? ฟังเพลงอยู่? เล่นเกมส์อยู่? คือถ้าเราช่วยได้เราก็จะช่วย เรามักถูกปฏิเสธจากคำว่าไม่ว่างบ่อย แต่เราก็พยายามไม่คิดอะไร แต่ที่ทำให้น้อยใจคือ จากคำว่า “ดูหนังอยู่? เล่นเกมส์ฟังเพลง ต่างๆนานา คือมันแย่นะ ไอ้บางเรื่องเราก็โอเค แต่บางทีเราก็จำเป็นมากๆอะ ทำไมถึงไม่เห็นใจกันบ้าง เราเป็นคนหนึ่งที่แคร์ความรู้สึกคน เพราะเราโดนทำร้ายจิตใจจากเรื่องเล็กๆที่หลายคนชอบมองข้ามมันบ่อย เวลาที่เพื่อนเราเมสเสสมา ไม่ว่านาทีนั้นวินาทีนั้นเราจะทำอะไรอยู่ เขาส่งข้อความมาในรูปแบบที่อยากได้คำปรึกษา บางทีเราอาจจะน้อยใจที่เวลาเราต้องการคำปรึกษาเพื่อนไม่อ่านไม่ตอบ เราพยายามจะเมินแชท ไม่สนใจ แต่เราก็คำไม่ได้ เพราะรู้ว่าการถูกเมินมันรู้สึกแย่ เราไม่ใช่คนมีตังค์หรือคนมีเงินเก็บ มีบ้างก็เล็กๆน้อยๆเศษๆเหลือ แต่คนส่วนใหญ่ที่เราเคยให้ความช่วยเหลือก็มักจะทักมาในเรื่องแก้วแหวนเงินทอง บางทีที่ทักมาต่อครั้งมันอาจจะน้อยนิดไม่กี่บาทสองบาท เราก็มองข้ามมันไป แต่บางทีมันก็หลายครั้ง แต่เราก็พยายามไม่สนใจ เพราะอาจจะผิดที่เราเองแหละ เราไม่คิดทวง เราไม่อยากเสียเพื่อนมิตรเพราะการให้ยืมเงิน บางกรณีก็ยืม บางกรณีก็ขอ เรามีนิสัยเหมือนแม่ที่ปฏิเสธคนไม่เป็น อาจเป็นเพราะการไม่กล้าปฏิเสธคนอื่น เลยทำให้เรามานั่งน้อยใจที่ขอความช่วยเหลือจากใครแล้วเขาปฏิเสธการให้ความช่วยเหลือ มันอาจเป็นเพราะเราคิดว่าเราให้คนอื่นได้ คนอื่นก็คงต้องให้เราได้ เราคาดหวังไว้มากเกินไป