เรารู้ตักกันผ่านเกมRoV ผมอายุ26จบปวช.ตอนนั้นน้องอายุ21น้องเรียนมหิดลปี3.
ก็คือเล่นด้วยกันทุกวันคุยกันทุกวัน มันก็เริ่มรู้สึกดีทั้งคู่ ก็เลยตัดสินใจครบกัน ตอนนั้นผมตกงาน
น้องชวนผม ไปอยู่หอด้วยผมก็ไปอยู่ด้วยกัน น้องดีมากๆทำทุกอย่างเพื่อผม หางานให้ทำ สอนพิเศษกลัวเราจะไม่ทีตังกันใช้
ฐานะผมตอนนั้น ยากจน เเต่น้องทางบ้านมีตัง คบกันมาเเต่ทางบ้านน้องไม่มีใครรู้รวมถึงเพื่อน ผมก็เข้าใจเพราะผมยังไม่ทีงาน เรียนไม่จบ
เเต่ก็รักกันดีอยู่ตอนนั้น ทะเลาะมั้ยก็ทีนะเเต่ทุกครั้งผมเป็นคนผิด น้องก็จะง้อตลอด จนผมหางานทำได้ ผมก็เลิกทำตัวเเย่ๆ ที่ทะเลาะกันก็เรื่องผมเล่นพนัน
ตังน้องจ่าย ผมกินน้ำท่อมโดนจับน้องต้องหยุดเรียนไปจ่ายค่าปรับ ก็เลยคิดว่าจะทำเพื่อน้องมั้งจริงจังเลยตอนนั้น ถ้าผมทำไม่ได้จริงๆผมตัดสินใจเลยว่าผมจะออกไปจากชีวิตน้อง เพราะผมรักผมไม่อยากให้เค้าเสียใจ ผิดหวังในตังผมอีก ตอนนั้นผมได้งานทำที่มักกะสัน ซ่อมรถไฟรถรางเเล้วก็ส่งlalamoveหลังเลิกงาน ชีวิตหลังจากนั้นก็ดีขึ้นนะ เเต่ก็ไม่เสมอไป วันนั้นผมลางานจะไปหาหมอ ก่อนออกจากห้องผมก็บอกเดียวรีบกลับนะ น้องพูดสวนมาว่าอย่าไปแอบกินน้ำท่อมหรือเเอบเอาใบมาต้ม ผมโมโหที่ทำให้เห็นเเล้วไงทำมั้ยไม่เชื่อใจกันเลย ผมหยิบไม้เเขวนได้ปาไปโดนหน้าน้อง น้องเลยบอกจะโทรหาเเม่พอเเม่รุ้ เค้าถามเราจะเอายังไง ผมเป็นคนผิดผมจะเลือกได้ไง เเม่เลยให้เราคุยกัน ว่าจะเอายังไงเเต่คือน้องยังไงก็เลิก เราก็เก็บของใส่กระเป๋าเเล้วก็เดินออกมา 
เเต่เราก็ยังคุยกันอยู่ ผมยังซื้อข้าวไปให้ไปหาที่ห้องอยู่บ่อยๆ จนมารู้ว่าน้องไปแอบไปดูหนังกับผู้ชายอีกคน เเต่หลอกเราว่าไปเอาบัตรคอนที่เสารี ที่เราคุยกันพูดถึงว่า น้องให้เวลาผมปรับตัวใหม่ให้ได้เเล้วเราค่อยกลับมาอยู่ด้วยกัน เเล้ที่น้องทำแอบไปดูหนังโกหกไปเอาบัตรคอน คืออะไรอ่ะผมเข้าเฟสบุ้คเลยรู้
น้องรู้เเล้วว่าผมรู้เลยรีบกลับมาที่ห้อง ผมก็เลยไปหาคุยกันเเต่ด้วยความโมโห เห้ยเราก็เหมือนยังไม่ได้เลิกกันจริงๆป่ะวะทำมั้ยทำงี่หลอกกันทำมั้ย ยิ่งมาเห็นเเชทที่คุยกันฟิวส์ขาดเลย ผมทำร้ายร่างกายน้องตบตี จนเจ้าของตึกมาช่วยคุย ผมก็ผมผิดที่ทำร้ายเพราะผมโมโห ผมเลยกลับบ้าน ผมรู้สึกผิดมากที่ทำร้ายน้องไป เราก็เริ่มไม่ค่อยได้คุยกัน ผมถามอะไรก็บอกอย่าติดต่อกันอีกเลย ผมเสียใจมากครั้งนี้มันคงเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆที่จะเลิกกันจริงๆ ลืมบอกไปวันที่ทำร้ายน้องก่อนผมกลับ ผมบอกว่าผมเป็นเอดส์ ผมโครตเลวเลย เเต่น้องเสียใจมาก ผมพูดต่อหน้าใครหลายๆคน น้องต้องอยู่กับสิ่งที่ผมทำผมพูดไปวันนั้นมันทำให้น้องกลายเป็นโรคซึมเศร้า สายตาที่คนมองรอบๆว่าเป็นเอดส์ สายตาเพื่อนที่มหาลัย มันกระทบหลายอย่าง เเต่ผมเองไม่ได้เป็นเอดส์จริงๆ พูดเพราะไม่อยากให้น้องไปจากผม ตอนนั้นไม่รู้ทำมั้ยถึงพูดไป ผมคือสาเหตุที่ทำให้น้องเป็นโรคซึมเศร้า ใครก็มองน้องไม่ดี ผมรู้สึกผิดมากทักหาโทรหาทุกวันเพื่อจะขอโทษ เเต่ก็ไม่เป็นผล เเล้วมันมีวันนึงได้คุยกันเเล้วทะเลาะกันหนักมาก ถึงขนาดน้องจะโดดตึก ผมเลยบอกว่าถ้าอยากตายรอก่อน เดียวเราตายพร้อมๆกันเลย เค้าก้รอผม3ทุ่มผมก้ไปเจอ สิ่งที่ผมทำตอนเจอหน้าผมก้มกราบตีนน้อง เพราะผมไม่รู้จะทำยังไงเเล้ว วันนั้นผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ น้องก็คุยดีขึ้น ทักหาโทรหาหลังจากที่ไม่ได้เจอเเล้วไม่ค่อยได้คุยกันเลยเกือบ3เดือน เราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม เเต่ไม่กี่วันน้องจะไปทำงานที่เมกา3เดือน ทุกอย่างก็ปกติ เหมือนเดิม ทักหาโทรหากันทุกวันไม่เคยขาด เเต่วันนี้มันก็มาถึง น้องเริ่มพูดแปลกๆ มาบอกเราลดความสัมพันธ์เหลือเเค่พี่น้อง ก็จะเหตุผลอะไรอีกล่ะก็คงรุ้ เราเเบบเฟลมาก ง้อทุกอย่างก็ไม่เป็นผล จะไปมันก็ไปกันดื้อๆเลยหรอวะ คำพูดคำสัญญาที่เคยพูดไว้ด้วยกันล่ะไม่มีความหมายเลยหรอ ที่ผมพูดมาเเทบไม่ได้พูดถึงตัวเองเลย ผมเคยฆ่าตัวตาย2ครั้งผมป่วยเป็นใบโพล่าระยะ2 จากคนที่ชีวิตไม่มีอะไรเลย น้องทำให้ผมสู้ทำให้ผมรู้ว่าเค้ารักผมจริงๆ ทำให้ผมแยากมีชีวิตอยุ่ต่อเพื่อที่จะทำอะไรทำเพื่อใคร ถ้าวันนั้นผมควบคุมตัวเองได้ทุกๆอย่างคงไม่เเย่ขนาดนี้