ใช่ค่ะไม่ต้องตกใจ เราแอบชอบครูคนหนึ่งซึ่งเค้าเป็นครูฝรั่งอายุยังไม่เยอะมากเพิ่งจะ23ส่วนเรา17 เหตุที่เราชอบครูเค้าไม่ได้เริ่มจากที่เค้าหล่อขาวหรืออะไรทั้งนั้นค่ะ เหตุที่เราชอบเป็นเพราะเค้าเป็นคนๆนึงที่อบอุ่นมาก เราเรียนกับเค้าตอนม.ต้นพอม.ปลายก็ไม่ได้เรียนแล้ว มอต้นเราไม่ตั้งใจเรียนหรอกค่ะ มาตั้งใจตอนม.3จะม.4พอได้เกรดที่ดีขึ้รกว่าเดิมมาก เราเลยตั้งใจที่อยากจะเก่งภาษาอังกฤษ พอปิดเทอมเราเลยใึกฝนตัวเอง มีวันนึงช่วงปิดเทอมเราท้อแท้กับชีวิตเลยโพสต์ที่เป็นภาษาอังกฤษลงไปที่แปลว่า “ท้อแท้เหลือเกิน” แล้วซักพักเราเห็นครูมากดเศร้าโพสต์เรา แล้วพอเราเปิดเข้าเมสเสด ก็เห็นข้อความที่ครูเค้าให้กำลังใจเรา บอกให้เรายิ้มนะ สู้ต่อไปนะ อย่าทิ้งความฝันนะ คุณทำได้อยู่แล้ว ผมเชื่อในตัวคุณนะ แล้วหลังจากนั้นไม่ว่าเรามีปัญหาอะไร ครูเค้าจะเข้ามาให้กำลังใจเราตลอด ซึ่งในชีวิตเราเวลาท้อแท้เราไม่เคยได้รับกำลังใจเลย มันเลยทำให้เรารู้สึกดีมาก รู้สึกดีแบบที่เราไม่สมควรที่จะรู้สึกแบบนั้น แล้วอยู่ๆวันนึงเราเลยทักไปปรึกษาครูเรื่องภาษา ไม่ได้คิดอยากคุยหรอกค่ะตอนนั้นคือกำลังจริงจังเรื่องภาษา เราเลยปรึกษาครูเค้าว่า เราควรทำยังไงดี เราอยากกล้าพูดมากขึ้น แต่เราไม่ค่อยกล้าพูดเลย ครูถามว่าเป็นเพราะกลัวเราอายเวลาพูดใช่มั้ย ครูเค้าเลยเสนอว่า ถ้าเธอว่างคาบวันพฤหัสนะ จะพาฝึกสนทนาแบบที้ไม่มีการสอน แค่เป็รการนั่งพูดคุยแลกเปลี่ยน ที่จะทำให้เราได้พูดมากขึ้น เราก็โอเคตอบตกลง แล้วเหตุที่ครูเลือกวันพฤหัสเพราะครูเค้ารู้ว่า จันทร์-ศุกร์ มีวันเดียวที่เราว่างที่เป็นคาบสุดท้ายครูเลยเลือกวันนั้น ซึ่งเราก็แอบดีใจนิดๆที่ครูจำได้😂 ไปวันแรกตื่นเต้นมากค่ะ กลัวพูดไม่ได้ กลัวฟังไม่รู้เรื่อง ครูจะโอเคมั้ยถ้าเกิดเราฟังไม่ออก ละตอบไม่ได้ถ้าเกิดครูถาม ซึ่งพอไปแล้ว ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลย ขอเข้าตัดเข้าไปเนื้อหาการเรียนแปปนึงนะคะ สำหรับใครที่กลัวว่าตัวเองจะพูดไม่ได้ และไม่กล้าพูด เชื่อเราอย่ากลัวที่จะพูดค่ะ ต่อให้คุณเก่งมาแค่ไหนรู้ศัพท์มากแค่ไหรแกรมม่าหนักแค่ไหน ถ้าคุณไม่รู้จักนำมาใช้ สิ่งเหล่านั้นก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ สุดท้ายคุณก็จะเป็นแค่คนที่รู้เยอะ สอบได้คะแนนเยอะ แต่นำมาใช้นำมาพูดไม่ได้อยู่ดี วันแรกที่เราไปเราก็กลัวมากเลยค่ะ แต่สุดท้ายมันก็ผ่านไปได้ดีมาก เราเข้าใจแทบทุกอย่างที่ครูพูดถึงแม้ครูจะพูดเร็ว อาจจะเพราะเราชอบดูหนังละดูซับไทยซะมากกว่า มันเลยทำให้เราชินสำเนียงละก็คำ และพอเราเข้าใจเราก็สามารถตอบได้แบบที่ไม่กลัวเลย มีช่วงที่เราไม่รู้เรื่องเหมือนกันค่ะ แต่ครูเค้าก็อธิบายซึ่งมันก็ดีมาก>< ขอออกจากเนื้อหาการเรียนนะคะ เรื่องที่เราคุยก็เป็นเรื่องทั่วไป ถามนู่นนี่เรา แล้วเค้าก็เล่าว่าวันนี้เค้าเป็นยังไงทำอะไรบ้าง เล่าว่าเค้าสอนเด็กม.ต้นวันนี้เป็นไงบ้าง เอาเรื่องตลกๆมาเล่าให้เราฟังค่ะ ซึ่งมันทำให้เรารู้สึกดีและมีความสุขมาก เราชอบมากที่เค้าเล่านู่นนี่ให่เราฟัง ซึ่งพอวันนั้นเรารู้สึกดีมากค่ะ มันมีความสุขมาก เราไปเรียนไปฝึกพูดทุกอาทิตย์ จรเรารู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วบางทีเราก็ได้แชทกัรผ่านแชทบ้างแต่ก็ไม่บ่อยมาก บางทีครูเค้าก็ทำให้เรารู้สึกเหมือนว่าเค้าคิดเหมือนกันกับเรา แต่เราก็ไม่อยากตั้งความหวังมาก เพราะสิ่งที่เค้าทำมันอาจจะเป็นแค่สิ่งๆหนึ่งที่ครูทำเพื่อแค่อนากจะสอนนักเรียนเท่านั้น เราเลยชอบแบบไม่ตั้งความหวังมากเกินไป แล้วเราก็บอกกับตัวเองว่าถ้าเราจะต้องบอกว่าเรารู้สึกยังไงกับครูเค้า เราจะบอกวันที่เราเรียนจบม.6 อย่างน้อยตอนนั้นเราก็ดูโตดูมีความคิดมากขึ้นดีกว่าจะมาบอกทั้งที่เราเพิ่งอายุเท่านี้ซึ่งครูเค้าก็ห่างจากเราไม่ใช่น้อย แล้วทีนี้เราก็เริ่มรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆค่ะ เค้าเป็นคนนึงและคนเดียวที่ทำให้เรามีความสุขมากถ้าเทียบกับคนอื่นๆที่เราเคยชอบ เราชอบใครเราไม่เคยได้คุยกับเค้าต่อหน้าเลยค่ะ คุยในแชทเจอกันเงียบ ละถึงจะคุยในแชท เค้าก็ไม่เคยเล่าอะไรให้เราฟังเลยค่ะ ซึ่งมันเป็นการคุยเรื่อยๆเลยสุดท้ายก็จบนั่นแหละค่ะ แต่พอมาคนนี้มันแตกต่าง มัรก็ต้องแตกต่างอยู่แล้วเนอะเพราะเค้าเป็นครูละต้องสอนเรา5555 แต่มันมีความสุขตรงที่เราได้รับรู้เรื่องราวในแต่ละวันของเค้า และเค้าก็จะถามว่าวันนี้เราเป็นยังไงบ้าง หนึ่งอาทิตย์ได้ไปคุยกันวันเดียว1ชม. แต่เป็น1ชม.ที่คุ้มค่าและมีความสุขมากค่ะ แล้วหลัวจากเราได้ไป3อาทิตย์ติดต่อกัร หลังจากนั้รก็มีทั้งสอบและกิจกรรมมากมายทำให้เราไม่ได้เจอกันเลย3-4อาทิตย์ ได้เจอกันแค่เดินผ่านละทักทาย ซึ่งตอนนั้นเราคิดถึงครูเค้ามากเลยค่ะ แต่เราก็คิดว่าตัวเองเป็นคนนึงที่เข้มแข็งมากนะ เราอยากคุยกับครูเค้ามากแต่เราก็ไม่เลือกที่จะทักไป เราเป็นนักเรียนครูเค้าเป็นครูซึ่งคงดูไม่เหมาะสม เราเลยทนค่ะ ทนรอ รอให้ถึงวันที่เราจะได้ไปเจอเค้าอีก จนเมื่อล่าสุดค่ะตอนวันพฤหัส เราว่างครูว่าง เลยได้ไปค่ะ ตื่นเต้นมากเหมือนตอนครั้งแรกที่ได้ไปเพราะห่างหายไปนาน5555 พอไปถึงห้องเรียนก็ทักทายปกติค่ะ แล้วครูก็พูดว่า เราไม่ได้เจอหน้ากันนานเลยนะ เราก็ตอบไปแบบเขินๆเพราะเราตื่นเต้น5555 แล้วเราก็ไปนั่งโต๊ะค่ะ ครูก็เหมือรหากระดาษอะไรอยู่พอหาเจอก็เดินมาหาเรา ปกติเราจะนั่งตรงข้ามกันไม่ได้นั่งข้างๆหรืออะไร วันนี้ครูมานั่งเก้าอี้ข้างๆเราค่ะ แต่ถึงครูจะมานั่งใกล้เราแบบนั้น ครูเค้าก็อยู่ในความเป็นครูค่ะ ไม่ได้ทำอะไรที่ไม่เหมาะสมแม้แต่นิดเดียว แล้วครูเค้าเป็นนึงที่น่ารักมากค่ะ น่ารักทั้งการกระทำ คำพูด รอยยิ้ม น่ารักไปทุกอย่าง เราหลังรักครูเค้าเพราะความน่ารักนี่แหละค่ะ ครูเค้าไม่ได้หล่อมากแต่มีเสน่ห์ในตัว โอเคค่ะเข้าเรื่องพอครูมานั่งครูเลยเอากระดาษที่ถือมามาวางบนโต๊ะให้เราดู ซึ่งสิ่งที่อยู่บนกระดาษคือแผนผังของคนในครอบครัวครูค่ะ ตั้งแต่รุ่นทวดยันปัจจุบันซึ่งมันเป็นครอบครัวที่ใหญ่มากจากที่เราดู ครูเค้าก็เขียนมา ตอนแรกเราก็คิดว่าเออจะพูดเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวหรอหรืออะไร แต่มันก็ไม่ดูเป็นเรื่องส่วนตัวของครูมากเกินไปหรอ เราก็งงๆ แล้วหลังจากนั้นครูก็ชี้ให้ดูค่ะว่าชื่อนี้ๆคือใคร คนนี้ปู่นะ ย่านะ ทวดนะ ลุงป้าน้าอาหลาน หรืออะไรต่างๆครูชี้ให้เราดู แล้วก็เล่า แล้วหลังจากนั้นค่ะ ครูเค้าเลยเปิดโทรศัพท์พร้อมกับเปิดแชทครอบครัวครูให้ดูค่ะ ตอนนั้นเราแบบเห้ย ได้หรอวะ ทั้งตกใจทั้งดีใจ แล้วครูก็เลื่อนหารูปคนนั้นคนนี้ให้ดู เอารูปหลานที่ยังเป็นเบบี๋อยู่พร้อมบอกว่าหลานน่ารักมากแล้วตอนนี้ก็คิดถึงหลานมากๆ เราก็แอบเข้าใจค่ะว่าคนอยู่ไกลบ้านคงต้องคิดถึงครอบครัวมากแน่ๆ ครูก็เปิดให้เราดูหมดเลยค่ะว่สคนนี้เป็นใคร คนที่เพิ่งมีลูกเพิ่งคลอดไป คนนี้เพิ่งแต่งงานเพิ่งมีลูก แล้วอันนึงที่เราดีใจมากค่ะ เราได้เห็นรูปพ่อแม่ของครู ครูก็บอกกับเราว่า นี่คือคุณพ่อคุณแม่ของผมนะ ตอนนั้นเราแบบอึ้งเลยค่ะ ดีใจที่ได้เห็นพ่อแม่เค้า แล้วแม่ของครูสวยมากค่ะ เราเลยชมไปว่าแม่ของคุณสวยมากเลย ซึ่งครูก็ขำแบบน่ารักๆแล้วพูดอะไรนี่แหละค่ะเราจำไม่ได้แล้ว😂 คือโครตดีใจเลยค่ะ เราได้รู้ชื่อคนในครอบครัวเค้า ชื่อพ่อแม่ น้องชาย ได้รู้ว่าเค้าอาศัยอยู่ที่ไหนกัน เล่าวันคนนั้นคนนี้เป็นไงบ้าง แล้วที่ดีใจมากกว่านั้นค่ะ ครูก็เลื่อนแชทครอบครัวไปเรื่อยๆจนไปถึงรูปครอบครังที่ถ่ายตอนปิดเทอมที่ครูกลับประเทศ ครูเปิดให้เราดูทุกรูปเลยค่ะ เปิดไปเล่าไปยิ้มไป ตอนนั้นเราได้มองรูปแล้วมองหน้าตอนที่เค้าเล่าคือเค้าดูมีความสุขแล้วเราก็มีความสุขมากค่ะตอนนั้น ในตอนนั้นต่างคนต่างยิ้มต่างหัวเราะ เราก็มีความสุขกับสิ่งที่ครูเค้าเล่า ครูก็ดูมีความสุขที่ได้เล่าออกมา ซึ่งนะเวลานั้นมันมีความสุขมากเลยค่ะ เราไม่เคยคิดไม่เคยเลยค่ะ เวลาเราจะได้เจอคนในครองครัวเค้า คนในครอบครัวของคนที่เราชอบ ถึงแม้มันจะเป็นแค่รูปภาพ แต่มันก็ทำให้เรารู้สึกดีมากค่ะ รู้สึกดีที่ครูเค้าเล่าทุกอย่างให้เราฟัง เราไม่เคยคิดที่อยากจะรู่เรื่องครอบครัวครูเค้าเลยแต่ครูเค้าเล่าให้เราฟัง ให้เราได้รู้จัก รูปทุกรูปที่อยู่ในแชทครูเลยไดัเห็รหมดเลย เราไม่รู้พูดยังไงเลยค่ะ เราแค่รู้สึกว่าเรามีความสุขมาก เราชอบใครเราไม่เคยได้รู้อะไรเกี่ยวกับเค้าเลยค่ะ แต่กับคนนี้เค้าให้เรารู้โดยที่เราไม่ได้ถามหรือพยายามอยากจะรู้ เราเคยดูคลิปในยูทูปว่าผช.ถ้าเค้ารักเราจริงๆ เค้าจะทำให้เราได้รู้สึกเค้ามากขึ้น ได้รู้จักอะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับเค้า หรือจะเป็นเรื่องครอบครัว ตอนนี้มันแอบทำเราคิดมากค่ะว่าครูเค้าคิดเหมือนกันกับเรารึป่าว ตอนนี้ถึงแม้มันจะรู้สึกดีแต่เราก็ยังไม่กล้าตั้งความหวังเหมือนเดิม เราก็ยังกลัวอยู่ว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด เพราะเราเสียใจมาหลายครั้งเลยค่ะกับการหวังและไม่เป็นตามหวัง จนเราปิดในตัวเองไปเลย แล้วมาเปิดเพราะคนๆนี้ จากที่เราเจอมา เราเลยเซฟตัวเองโดยการที่มีหวังมากเกินไป เพราะถ้าหวังมากเรากลัวว่าถ้ามันผิดหวังความผิดหวังนั้นมันก็จะทำให้เราเจ็บปวดมากเช่นกัน มันมีหลายอย่างมากที่เค้าทำแล้วเหมือนเค้าก็คิดแบบเดียวกับเรา แต่สิ่งที่ทำให้เราคิดมากที่สุด คือนี่แหละค่ะ เราไม่รู้ครูเค้าคิดยังไง วันนั้นถึงเลือกที่มาเล่าเรื่องครอบครัว เอารูปครอบครัวรูปคนนั้นคนนี้ให้เราดู ทั้งๆที่เราก็ไม่สมควรที่จะได้เห็น เพราะเราก็เป็นแค่เด็กนักเรียนคนนึงเหมือนกับคนอื่นๆ หรืออาจจะมีคนได้รู้มากกว่าเราเราก็ไม่รู้ ตอนนี้เราไม่รู้นะทำยังไงดี เราไม่รู้ว่าเราควรคิดยังไงเกี่ยวกับสิ่งนี้ แต่ตอนนี้เรารู้แค่ว่าเราก็มีความสุขมากพอสมควร วันนั้นครูเปิดนู่นนี่ให้เราดูเยอะมากเลย เราควรทำไงดีคะทุกคน เราคิดไม่ออกเลยจริงๆ จะบ้าตายแล้ว55555 ถ้าเค้าคิดเหมือรกันกับเรามันก็คงจะดี แต่ถ้าไม่ใช่เราก็คงทำไดเแค่ยอมรับ