สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกที่เราเขียน และอยากจะมาเล่าเรื่อง หรือระบายเกี่ยวกับความรักและปัญหาของเราเท่านั้นเอง
เราคบกับแฟนมา เป็นเวลาเกือบ 9 ปี อายุห่างกัน 11 ปี
เริ่มแรกแม้มันจะไม่สวยงามเท่าไหร่ .. เพราะเราคบกับเขา "เสียสิ่งที่เป็นสิ่งสำคัญของผู้หญิงให้กับผู้ชายคนนี้" แล้วมาทราบทีหลังว่าตัวเขาเองนั้นมีแฟนอยู่แล้วอยู่กินด้วยกัน เราเสียใจมากค่ะ แต่สุดท้ายแฟนเขาก็ขอเลิก เขาก็กลับมาคบเรา และมาอยู่กินกับเราเกือบ 2 ปี...เราให้อภัยเขาค่ะกับเรื่องที่เกิดขึ้น
เราดูแลเขาอย่างดีหนี้สินที่เขามีช่วยผ่อนจ่ายทั้งๆที่มันไม่ได้เกิดขึ้นจากเรา เตรียมข้าวปลาอาหารให้ก่อนไปทำงาน กลางวันเอาข้าวไปส่งให้ ซักเสื้อผ้า ดูแลทุกอย่างเหมือนคู่สามีภรรยาซึ่งจริงๆตอนนั้นเราก็ไม่ได้โตมากนะ20ต้นๆเอง
จนมีเหตุการณ์ให้เขาต้องออกไปอยู่ที่อื่น เนื่องจากทางบ้านเห็นว่าไม่เหมาะสม เพราะอายุยังน้อย เราก็ไปเช่าหอให้เขาค่ะ เพราะเขาไม่อยากกลับบ้าน แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่เราเป็นคนออก ค่ามัดจำ ค่าเช่า เงินใช้จ่ายของเขา.. เขาออกจากที่ทำงานเก่าและพยายามสมัครงานใหม่ ก็ค่อนข้างเลือกงานนะ ระหว่างนี้ก็ไม่มีรายได้ แต่ทั้งนี้ก็ยังคงชอบออกสังสรรไปดื่ม แม้ไม่ได้จะมีเงินทองอะไรมาก เพราะเขาบอกว่าเป็นคนไม่ชอบอยู่คนเดียวค่ะ เราหวังว่าเขาจะดีขึ้นนะในทุกๆวัน ไม่ว่าได้เงินจากตรงไหนมาอยากให้เก็บเล็กผสมน้อย อยากให้เขาตั้งตัวได้ หวังแบบนั้นมาตลอด (อยู่หอแค่ 6 เดือนนะคะแล้วเราขอให้เขากลับไปอยู่บ้านเพราะเราออกค่าใช้จ่ายไม่ไหว)
คู่ของเราทะเลาะกันบ่อย เนื่องจากเราเป็นคนไม่เที่ยวเลย ไม่ดื่ม ชอบอยู่บ้าน เขาก็คิดว่าเราไม่เข้าสังคมของเขาค่ะ และยังทะเลาะเรื่องเงินๆทองๆเพราะเราก็ไม่ได้มีมากมายอะไร แม้เขาจะช่วยเราออกไอเดียขายของเพื่อหารายได้เพิ่ม...แต่เราเป็นคนลงมือทำเองทั้งหมด...และเวลาเราหามาได้เราก็แบ่งเขานะ เพราะเขาไม่มี เราก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะเป็นแฟนกันก็ไม่อยากเหนเขาลำบาก อยากเหนเขามีกินมีใช้ไม่ขัดสน ก็หวังลึกๆแหละว่าเดี๋ยวเขาก็ต้องมีงาน ดีขึ้นกว่านี้แน่ๆ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ทำงานนะคะหลังจากออกงานเดิม แต่มันเป็นงานที่เล็กๆน้อยๆรับจ๊อบขับรถบ้างได้มาใช้จ่ายนิดหน่อยซึ่งแน่นอนว่ามันไม่พอกับการดำรงชีพเราก็ช่วยออกค่ะให้เขาบ้างตามกำลัง 200 500 1000-2000 พอเขาได้งานที่ใหม่เป็นงานออฟฟิศประจำ รายได้ก็ไม่พอใช้อีก เราก็ยังคงช่วยออกในบางอย่างเหมือนเดิม จริงๆตอนช่วงเวลานั้นรู้สึกแย่มากเลยนะเหมือนเราต้องเลี้ยงเขาทั้งๆที่เราเด็กกว่า แต่เรารักเขามากเลยได้แต่คิดว่าเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นๆ
จริงๆต้องบอกว่าพอเรามีปัญหาความเครียดจากเรื่องความรัก เราก็หาอะไรทำอย่างอื่นนะ จากคนที่เลิกเล่นเกมส์ไปนานแล้ว..."กลับมาติดเกมส์อีก"... ด้วยความที่เราไม่ชอบไปสังสรรค์ กลุ่มเพื่อนที่มีก็ไม่ได้มากค่ะ เรามีสังคมของเราในเกมส์มาเรื่อยๆ คิดว่าตลกดี สนุกดี แต่ไม่ได้คิดนอกใจเขาเลยนะ เล่นคลายเครียดเวลาเขาไปเที่ยวแล้วไม่ยอมกลับบ้าน ไม่อยากคิดมาก ร้องไห้ฟูมฟายน่ะ ก็อยู่แบบนี้มาเรื่อยๆจนกระทั่งเราเรียนจบ ช่วงนั้นน่าจะคบกันมาประมาณ 5-6 ปีแล้วละ เราหวังมากเลยว่าก่อนเราเรียนจบ เขาจะตั้งตัวได้และมาขอเราแต่งงาน แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่หวังค่ะ ยังคงไม่ได้มีรายได้ที่แน่นอนอะไร ข้อดีของเขาก็มีนะคะ อะไรที่เป็นแรงกาย เขาทำให้เราได้หมด ขับรถรับ-ส่ง(ตอนช่วงเรียนนี่ไปแทบทุกวัน เรียกว่าไปเฝ้าเลยแหละ) ช่วยหิ้วของ ทำกับข้าวให้เรากินในบางโอกาส ตักดินขุดดินที่บ้าน ซ่อมฝ้าทาสีห้อง ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน ถ้าเราขอให้เขามาหาเขาจะมาทันทีเลยค่ะ เราคิดว่าจริงๆเขาก็รักเราแหละ
...เรียนจบมาเราก็ยังไม่ได้ทำงานค่ะ เพราะปกติเราขายของออนไลน์ มีเงินใช้จากส่วนนี้และเงินมีเงินเก็บส่วนตัวที่พ่อแม่ให้อยู่นิดหน่อย
เขาก็ช่วยหารายได้ให้เรานะ ด้วยการเอาเงินเราไปทำประโยชน์ ซื้อรถมือสองมาขายบ้าง ไปปล่อยกู้บ้าง ซึ่งแน่นอนว่าเป็นทุนเราทั้งหมด ได้กำไร,ดอกเบี้ยมาก็แบ่งกันใช้ เราค่อนข้างแฟร์ค่ะเพราะคิดว่าถ้าไม่มีเขาทำให้เราก็ไม่ได้เงินเพิ่มจากส่วนนี้เลยแบ่งกันทุกครั้งที่เขานำเงินเราไปหาประโยชน์เพิ่ม ครึ่งนึงเลย หรือเราให้เขามากกว่า บางครั้งก็ให้เกือบหมดเลย เราขอแค่เงินต้นคืนก็พอ รายได้ที่ให้เขาหลักเกือบหมืนจนถึงหลายหมื่น เพื่อหวังว่าเขาจะเก็บจากตรงนี้ไปทำสิ่งที่เขาอยากทำ (เขาอยากเปิดร้านอาหารค่ะ) ... แต่ก็หมดไปกับอะไรไม่รู้ทุกที
คู่เราไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนค่ะแม้จะคบกันมานาน เพราะถ้าไปทีก็ต้องออกค่าใช้จ่าย x2 แค่ไปกินข้าว ดูหนัง เราก็ออกส่วนนี้ (ซึ่งถ้าเขามีเขาก็ออกนะ แต่นานมากๆทีนึงเวลาได้เงินพิเศษจากงานจ๊อบต่างๆของเขา ) แม่เรายังหวงด้วยไปไหนนานๆกับเขา แม่จะคิดว่าไปมีอะไรกัน ซึ่งจริงๆบางครั้งก็เป็นอย่างนั้นค่ะ และบางครั้งเราก้ออกค่าโรงแรมด้วยซ้ำ
ช่วงหลังที่ห่างกันมากขึ้น เพราะไม่ได้ไปเรียน ไม่สามารถเจอได้ทุกวันแบบเมื่อก่อน ถ้าเจอกันทีก็ต้องโกหกแม่ค่ะ (กลัวแม่จะว่า ว่าเจอกันบ่อยไม่ทำงานทำการหรือไง) เราคิดว่ามันเป็นการปกป้องเขานะ ปกป้องแบบผิดๆ ^^ .... เขาก็ใช้ชีวิตปกติของเขา ไม่ได้มีเงินเกบอะไรเพิ่ม ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ เพราะคิดว่ายังไงเราก็อยู่ค่ะ (เราคิดว่าแบบนี้นะ) เราให้ทุนเขาเพิ่มไป 1.5 แสน หวังว่าเขาจะทำอะไรเพิ่ม ก็หายค่ะ กลับไปเป็นแบบเดิมที่เรายังต้องคอยซัพพอร์ทเหมือนเดิม **** เราเล่นเกมของเราไป ก็เจอรุ่นพี่คนนึง เป็นคนเงียบๆค่ะ ดูทำงานทำการเป็นผู้ใหญ่ เติมเกมส์หนักมากด้วย อายุน้อยกว่าแฟนเรานิดหน่อย ต้องบอกว่าปลื้มค่ะ เราค่อนข้างชอบคนอายุมากกว่า ก็เลยคุยๆกับเขาค่ะ คุยเฉยๆเพราะชอบลักษณะนิสัยตามที่เราเห็น ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องในเกมส์นั่นแหละ เราก็ยังไม่เลิกกับแฟนนะ ระหองระแหงกันต่อไป
พอคิดไปคิดมา นี่ก็ 9 ปีแล้ว เกือบ 10 ปีที่เรารอเขา เราทุ่มเทให้ทั้งทรัพย์ กาย ใจ เขาก็ยังไม่มาขอเราแต่งสักที เขาบอกว่า "ก็พี่ไม่มี รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก็ไป"
ก็เสียใจแหละค่ะ คิดว่าเรารักเราไม่พอหรือเพราะอะไร ทำให้ความห่างเหินมีมากขึ้น
จนหนึ่งเดือนให้หลังมานี้เราก็กะจะบอกเลิกแฟนค่ะ จริงๆไม่ได้คิดว่าจะต้องไปคบกะพี่ในเกมส์นะ เพราะอะไรก้ไม่แนนอนไม่เคยเหนหน้ากันด้วย คิดว่าอยู่คนเดียวก็ได้ถ้าไม่มีใคร เราคุยกับพี่เขาที่ทั้งๆที่ก็ไม่ได้เลิกกับแฟน พี่เขาก็ไม่ทราบค่ะ จนเราบอกว่าเราจะไปทำธุระที่กทม เขาก็อาสามารับนะคะ ไปกับแม่
จนวันก่อนไปเราก็ตัดสินใจ "บอกเลิกแฟน"...แล้วละ ว่า...ขอเลิกเพราะพี่ไม่ได้สร้างเนื้อสร้างตัวเพื่อจะมีครอบครัวกะเราเลย เขาก็ขอโอกาสค่ะ บอกว่าจะไปกู้เงินมาแต่งกับเรา เราก็ปฏิเสธไปเพราะคิดว่าหลังแต่งต้องมานั่งใช้หนี้ท่วม ถ้าจะแต่งทำไมไม่ขอแต่งไปตั้งนานแล้ว มาขอตอนที่เราจะไปจากเขา ที่ผ่านมาทำไมไม่เก็บ ต้องบอกว่าเราก็เสียใจมากค่ะคิดทบทวนหลายที เหมือนทิ้งเขาไว้กลางทางรึป่าว เขาก็อายุเยอะแล้ว ไม่ได้มีเงินทองอะไร คงคิดว่าจะอยู่กับเราตลอดไป ค่ะก็บอกลากัน กอดกัน และวันนั้นพี่ในเกมส์ก็รุ้ค่ะว่าเรายังไม่เลิกกับแฟน เขาก็เสียใจมาก แต่ก็ยังยืนยันว่าวันรุ่นขึ้นจะมารับอยู่
วันถัดมาที่ไป กทม. เราก็ไปด้วยความรู้สึกผิดค่ะ เจอหน้าพี่เขาก็เศร้า รู้สึกผิดกับทุกคน ปรากฎว่า แฟนเราเขาส่งคนมาตามถ่ายรูป เห็นที่พี่เขามารับพอดี แต่ไม่ได้จับมือถือแขนอะไรกันนะคะ เดินคู่เฉยๆค่ะ แฟนเราก็เสียใจมาก บอกว่าทำไมทำกับเขาแบบนี้ ทุกทีที่จะเลิกกันเราไม่เคยทำใจได้เลย แต่ครั้งนี้เราจะไปจริงๆเพราะมีคนอื่น กลายเป็นว่าจากเรื่องที่เรารอเขามานาน ไม่สร้างความมั่นคงมาขอเราแต่งงาน เราผิดที่ไปมีคนอื่นค่ะ ซึ่งก็น้อมรับความผิดนี้ค่ะ (แค่คุยจริงๆค่ะไม่ได้คบ) ซึ่งจากเหตุการณ์นี้ก็ทำให้เราอยากอยู่กับตัวเองค่ะ บอกกับพี่ในเกมส์ไปว่าเป็นพี่น้องกันไปก่อนนะไม่พร้อม ทั้งๆที่ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะคบกับเขาไปแล้วละมั้งเพราะเขาหน้าที่การงานดี ฐานะก็ดี นิสัยเป็นผู้ใหญ่ใจเย็น เขาก็ยินดีค่ะ ไม่ได้โกรธอะไรเราเลย กับแฟนเราก็เลิกเหมือนกันค่ะ เขาก็เหมือนเสียศูนย์ไปเลย นอนไม่ได้ กินไม่ได้ แต่ตอนเลิกไปเราให้เงินเขาไปทำทุนนะ จำนวนหนึ่งเลย บอกแค่ว่า "หวังว่าพี่จะทำชีวิตให้ดีขึ้น อย่าเสียเวลาแบบที่ผ่านมา"
เรายังคิดถึงแฟนเราทุกวันนะ เรารู้สึกผิดมากที่ไปหักหลังเขา และก็พี่ในเกมส์ จมอยู่กับความรู้สึกผิดๆนี้ ว่าทำไมเราทำแบบนั้น มันกลายเป็นเราไปทำร้ายผู้ชาย 2 คน
*****เราอยากจะเตือนว่าการช่วยเหลือแฟนไม่ใช่สิ่งผิดค่ะ ....
แต่ถ้าเราไม่รู้จักคิดก่อนให้ ให้ซ้ำๆเพียงแค่อยากเห็นเขาสุขสบาย มันจะเป็นการสร้าางความเคยชินและทำร้ายเขาไปในตัวค่ะ ตัวเราเองจะลำบากใจทีหลัง แล้วก็ทุกข์ใจด้วยค่ะ
*****และไม่ว่าจะมีปัญหาแค่ไหน อย่าดึงคนอื่นมาเกี่ยวข้องเพื่อให้ตัวเองมีความสุขเพียงชั่วคราวค่ะ มันจะเป็นการทำร้ายคนอีกคนไปด้วยโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไร และเป็นความเห็นแก่ตัวที่แย่มากๆ
....ยาวนิดนะคะ แต่ขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาจนจบ เขียนอาจจะงงๆหน่อย วนๆไปบ้าง ต้องขอโทษด้วยค่ะ ...
** ตอนนี้อยู่กับตัวเองค่ะพยายามทำใจ ให้เป็นกลางๆ แม้ใจลึกๆก็ยังหวังให้อดีตแฟนดีขึ้นมีธุรกิจ การงานมั่นคงขึ้น เราไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้ขอดูแลตัวเอง ใจตัวเองไปก่อนแล้วกัน ถึงมันจะเป็นแผล กินไม่ได้ นอนไม่หลับมาเป็นสิบๆวัน แต่คงจะดีขึ้นเรื่อยๆให้กำลังใจตัวเองค่ะ ^^
รักที่พังเพราะเงิน คบซ้อน เกมส์กับการนอกใจ
เราคบกับแฟนมา เป็นเวลาเกือบ 9 ปี อายุห่างกัน 11 ปี
เริ่มแรกแม้มันจะไม่สวยงามเท่าไหร่ .. เพราะเราคบกับเขา "เสียสิ่งที่เป็นสิ่งสำคัญของผู้หญิงให้กับผู้ชายคนนี้" แล้วมาทราบทีหลังว่าตัวเขาเองนั้นมีแฟนอยู่แล้วอยู่กินด้วยกัน เราเสียใจมากค่ะ แต่สุดท้ายแฟนเขาก็ขอเลิก เขาก็กลับมาคบเรา และมาอยู่กินกับเราเกือบ 2 ปี...เราให้อภัยเขาค่ะกับเรื่องที่เกิดขึ้น
เราดูแลเขาอย่างดีหนี้สินที่เขามีช่วยผ่อนจ่ายทั้งๆที่มันไม่ได้เกิดขึ้นจากเรา เตรียมข้าวปลาอาหารให้ก่อนไปทำงาน กลางวันเอาข้าวไปส่งให้ ซักเสื้อผ้า ดูแลทุกอย่างเหมือนคู่สามีภรรยาซึ่งจริงๆตอนนั้นเราก็ไม่ได้โตมากนะ20ต้นๆเอง
จนมีเหตุการณ์ให้เขาต้องออกไปอยู่ที่อื่น เนื่องจากทางบ้านเห็นว่าไม่เหมาะสม เพราะอายุยังน้อย เราก็ไปเช่าหอให้เขาค่ะ เพราะเขาไม่อยากกลับบ้าน แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่เราเป็นคนออก ค่ามัดจำ ค่าเช่า เงินใช้จ่ายของเขา.. เขาออกจากที่ทำงานเก่าและพยายามสมัครงานใหม่ ก็ค่อนข้างเลือกงานนะ ระหว่างนี้ก็ไม่มีรายได้ แต่ทั้งนี้ก็ยังคงชอบออกสังสรรไปดื่ม แม้ไม่ได้จะมีเงินทองอะไรมาก เพราะเขาบอกว่าเป็นคนไม่ชอบอยู่คนเดียวค่ะ เราหวังว่าเขาจะดีขึ้นนะในทุกๆวัน ไม่ว่าได้เงินจากตรงไหนมาอยากให้เก็บเล็กผสมน้อย อยากให้เขาตั้งตัวได้ หวังแบบนั้นมาตลอด (อยู่หอแค่ 6 เดือนนะคะแล้วเราขอให้เขากลับไปอยู่บ้านเพราะเราออกค่าใช้จ่ายไม่ไหว)
คู่ของเราทะเลาะกันบ่อย เนื่องจากเราเป็นคนไม่เที่ยวเลย ไม่ดื่ม ชอบอยู่บ้าน เขาก็คิดว่าเราไม่เข้าสังคมของเขาค่ะ และยังทะเลาะเรื่องเงินๆทองๆเพราะเราก็ไม่ได้มีมากมายอะไร แม้เขาจะช่วยเราออกไอเดียขายของเพื่อหารายได้เพิ่ม...แต่เราเป็นคนลงมือทำเองทั้งหมด...และเวลาเราหามาได้เราก็แบ่งเขานะ เพราะเขาไม่มี เราก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะเป็นแฟนกันก็ไม่อยากเหนเขาลำบาก อยากเหนเขามีกินมีใช้ไม่ขัดสน ก็หวังลึกๆแหละว่าเดี๋ยวเขาก็ต้องมีงาน ดีขึ้นกว่านี้แน่ๆ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ทำงานนะคะหลังจากออกงานเดิม แต่มันเป็นงานที่เล็กๆน้อยๆรับจ๊อบขับรถบ้างได้มาใช้จ่ายนิดหน่อยซึ่งแน่นอนว่ามันไม่พอกับการดำรงชีพเราก็ช่วยออกค่ะให้เขาบ้างตามกำลัง 200 500 1000-2000 พอเขาได้งานที่ใหม่เป็นงานออฟฟิศประจำ รายได้ก็ไม่พอใช้อีก เราก็ยังคงช่วยออกในบางอย่างเหมือนเดิม จริงๆตอนช่วงเวลานั้นรู้สึกแย่มากเลยนะเหมือนเราต้องเลี้ยงเขาทั้งๆที่เราเด็กกว่า แต่เรารักเขามากเลยได้แต่คิดว่าเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นๆ
จริงๆต้องบอกว่าพอเรามีปัญหาความเครียดจากเรื่องความรัก เราก็หาอะไรทำอย่างอื่นนะ จากคนที่เลิกเล่นเกมส์ไปนานแล้ว..."กลับมาติดเกมส์อีก"... ด้วยความที่เราไม่ชอบไปสังสรรค์ กลุ่มเพื่อนที่มีก็ไม่ได้มากค่ะ เรามีสังคมของเราในเกมส์มาเรื่อยๆ คิดว่าตลกดี สนุกดี แต่ไม่ได้คิดนอกใจเขาเลยนะ เล่นคลายเครียดเวลาเขาไปเที่ยวแล้วไม่ยอมกลับบ้าน ไม่อยากคิดมาก ร้องไห้ฟูมฟายน่ะ ก็อยู่แบบนี้มาเรื่อยๆจนกระทั่งเราเรียนจบ ช่วงนั้นน่าจะคบกันมาประมาณ 5-6 ปีแล้วละ เราหวังมากเลยว่าก่อนเราเรียนจบ เขาจะตั้งตัวได้และมาขอเราแต่งงาน แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่หวังค่ะ ยังคงไม่ได้มีรายได้ที่แน่นอนอะไร ข้อดีของเขาก็มีนะคะ อะไรที่เป็นแรงกาย เขาทำให้เราได้หมด ขับรถรับ-ส่ง(ตอนช่วงเรียนนี่ไปแทบทุกวัน เรียกว่าไปเฝ้าเลยแหละ) ช่วยหิ้วของ ทำกับข้าวให้เรากินในบางโอกาส ตักดินขุดดินที่บ้าน ซ่อมฝ้าทาสีห้อง ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน ถ้าเราขอให้เขามาหาเขาจะมาทันทีเลยค่ะ เราคิดว่าจริงๆเขาก็รักเราแหละ
...เรียนจบมาเราก็ยังไม่ได้ทำงานค่ะ เพราะปกติเราขายของออนไลน์ มีเงินใช้จากส่วนนี้และเงินมีเงินเก็บส่วนตัวที่พ่อแม่ให้อยู่นิดหน่อย
เขาก็ช่วยหารายได้ให้เรานะ ด้วยการเอาเงินเราไปทำประโยชน์ ซื้อรถมือสองมาขายบ้าง ไปปล่อยกู้บ้าง ซึ่งแน่นอนว่าเป็นทุนเราทั้งหมด ได้กำไร,ดอกเบี้ยมาก็แบ่งกันใช้ เราค่อนข้างแฟร์ค่ะเพราะคิดว่าถ้าไม่มีเขาทำให้เราก็ไม่ได้เงินเพิ่มจากส่วนนี้เลยแบ่งกันทุกครั้งที่เขานำเงินเราไปหาประโยชน์เพิ่ม ครึ่งนึงเลย หรือเราให้เขามากกว่า บางครั้งก็ให้เกือบหมดเลย เราขอแค่เงินต้นคืนก็พอ รายได้ที่ให้เขาหลักเกือบหมืนจนถึงหลายหมื่น เพื่อหวังว่าเขาจะเก็บจากตรงนี้ไปทำสิ่งที่เขาอยากทำ (เขาอยากเปิดร้านอาหารค่ะ) ... แต่ก็หมดไปกับอะไรไม่รู้ทุกที
คู่เราไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนค่ะแม้จะคบกันมานาน เพราะถ้าไปทีก็ต้องออกค่าใช้จ่าย x2 แค่ไปกินข้าว ดูหนัง เราก็ออกส่วนนี้ (ซึ่งถ้าเขามีเขาก็ออกนะ แต่นานมากๆทีนึงเวลาได้เงินพิเศษจากงานจ๊อบต่างๆของเขา ) แม่เรายังหวงด้วยไปไหนนานๆกับเขา แม่จะคิดว่าไปมีอะไรกัน ซึ่งจริงๆบางครั้งก็เป็นอย่างนั้นค่ะ และบางครั้งเราก้ออกค่าโรงแรมด้วยซ้ำ
ช่วงหลังที่ห่างกันมากขึ้น เพราะไม่ได้ไปเรียน ไม่สามารถเจอได้ทุกวันแบบเมื่อก่อน ถ้าเจอกันทีก็ต้องโกหกแม่ค่ะ (กลัวแม่จะว่า ว่าเจอกันบ่อยไม่ทำงานทำการหรือไง) เราคิดว่ามันเป็นการปกป้องเขานะ ปกป้องแบบผิดๆ ^^ .... เขาก็ใช้ชีวิตปกติของเขา ไม่ได้มีเงินเกบอะไรเพิ่ม ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ เพราะคิดว่ายังไงเราก็อยู่ค่ะ (เราคิดว่าแบบนี้นะ) เราให้ทุนเขาเพิ่มไป 1.5 แสน หวังว่าเขาจะทำอะไรเพิ่ม ก็หายค่ะ กลับไปเป็นแบบเดิมที่เรายังต้องคอยซัพพอร์ทเหมือนเดิม **** เราเล่นเกมของเราไป ก็เจอรุ่นพี่คนนึง เป็นคนเงียบๆค่ะ ดูทำงานทำการเป็นผู้ใหญ่ เติมเกมส์หนักมากด้วย อายุน้อยกว่าแฟนเรานิดหน่อย ต้องบอกว่าปลื้มค่ะ เราค่อนข้างชอบคนอายุมากกว่า ก็เลยคุยๆกับเขาค่ะ คุยเฉยๆเพราะชอบลักษณะนิสัยตามที่เราเห็น ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องในเกมส์นั่นแหละ เราก็ยังไม่เลิกกับแฟนนะ ระหองระแหงกันต่อไป
พอคิดไปคิดมา นี่ก็ 9 ปีแล้ว เกือบ 10 ปีที่เรารอเขา เราทุ่มเทให้ทั้งทรัพย์ กาย ใจ เขาก็ยังไม่มาขอเราแต่งสักที เขาบอกว่า "ก็พี่ไม่มี รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก็ไป"
ก็เสียใจแหละค่ะ คิดว่าเรารักเราไม่พอหรือเพราะอะไร ทำให้ความห่างเหินมีมากขึ้น
จนหนึ่งเดือนให้หลังมานี้เราก็กะจะบอกเลิกแฟนค่ะ จริงๆไม่ได้คิดว่าจะต้องไปคบกะพี่ในเกมส์นะ เพราะอะไรก้ไม่แนนอนไม่เคยเหนหน้ากันด้วย คิดว่าอยู่คนเดียวก็ได้ถ้าไม่มีใคร เราคุยกับพี่เขาที่ทั้งๆที่ก็ไม่ได้เลิกกับแฟน พี่เขาก็ไม่ทราบค่ะ จนเราบอกว่าเราจะไปทำธุระที่กทม เขาก็อาสามารับนะคะ ไปกับแม่
จนวันก่อนไปเราก็ตัดสินใจ "บอกเลิกแฟน"...แล้วละ ว่า...ขอเลิกเพราะพี่ไม่ได้สร้างเนื้อสร้างตัวเพื่อจะมีครอบครัวกะเราเลย เขาก็ขอโอกาสค่ะ บอกว่าจะไปกู้เงินมาแต่งกับเรา เราก็ปฏิเสธไปเพราะคิดว่าหลังแต่งต้องมานั่งใช้หนี้ท่วม ถ้าจะแต่งทำไมไม่ขอแต่งไปตั้งนานแล้ว มาขอตอนที่เราจะไปจากเขา ที่ผ่านมาทำไมไม่เก็บ ต้องบอกว่าเราก็เสียใจมากค่ะคิดทบทวนหลายที เหมือนทิ้งเขาไว้กลางทางรึป่าว เขาก็อายุเยอะแล้ว ไม่ได้มีเงินทองอะไร คงคิดว่าจะอยู่กับเราตลอดไป ค่ะก็บอกลากัน กอดกัน และวันนั้นพี่ในเกมส์ก็รุ้ค่ะว่าเรายังไม่เลิกกับแฟน เขาก็เสียใจมาก แต่ก็ยังยืนยันว่าวันรุ่นขึ้นจะมารับอยู่
วันถัดมาที่ไป กทม. เราก็ไปด้วยความรู้สึกผิดค่ะ เจอหน้าพี่เขาก็เศร้า รู้สึกผิดกับทุกคน ปรากฎว่า แฟนเราเขาส่งคนมาตามถ่ายรูป เห็นที่พี่เขามารับพอดี แต่ไม่ได้จับมือถือแขนอะไรกันนะคะ เดินคู่เฉยๆค่ะ แฟนเราก็เสียใจมาก บอกว่าทำไมทำกับเขาแบบนี้ ทุกทีที่จะเลิกกันเราไม่เคยทำใจได้เลย แต่ครั้งนี้เราจะไปจริงๆเพราะมีคนอื่น กลายเป็นว่าจากเรื่องที่เรารอเขามานาน ไม่สร้างความมั่นคงมาขอเราแต่งงาน เราผิดที่ไปมีคนอื่นค่ะ ซึ่งก็น้อมรับความผิดนี้ค่ะ (แค่คุยจริงๆค่ะไม่ได้คบ) ซึ่งจากเหตุการณ์นี้ก็ทำให้เราอยากอยู่กับตัวเองค่ะ บอกกับพี่ในเกมส์ไปว่าเป็นพี่น้องกันไปก่อนนะไม่พร้อม ทั้งๆที่ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะคบกับเขาไปแล้วละมั้งเพราะเขาหน้าที่การงานดี ฐานะก็ดี นิสัยเป็นผู้ใหญ่ใจเย็น เขาก็ยินดีค่ะ ไม่ได้โกรธอะไรเราเลย กับแฟนเราก็เลิกเหมือนกันค่ะ เขาก็เหมือนเสียศูนย์ไปเลย นอนไม่ได้ กินไม่ได้ แต่ตอนเลิกไปเราให้เงินเขาไปทำทุนนะ จำนวนหนึ่งเลย บอกแค่ว่า "หวังว่าพี่จะทำชีวิตให้ดีขึ้น อย่าเสียเวลาแบบที่ผ่านมา"
เรายังคิดถึงแฟนเราทุกวันนะ เรารู้สึกผิดมากที่ไปหักหลังเขา และก็พี่ในเกมส์ จมอยู่กับความรู้สึกผิดๆนี้ ว่าทำไมเราทำแบบนั้น มันกลายเป็นเราไปทำร้ายผู้ชาย 2 คน
*****เราอยากจะเตือนว่าการช่วยเหลือแฟนไม่ใช่สิ่งผิดค่ะ ....
แต่ถ้าเราไม่รู้จักคิดก่อนให้ ให้ซ้ำๆเพียงแค่อยากเห็นเขาสุขสบาย มันจะเป็นการสร้าางความเคยชินและทำร้ายเขาไปในตัวค่ะ ตัวเราเองจะลำบากใจทีหลัง แล้วก็ทุกข์ใจด้วยค่ะ
*****และไม่ว่าจะมีปัญหาแค่ไหน อย่าดึงคนอื่นมาเกี่ยวข้องเพื่อให้ตัวเองมีความสุขเพียงชั่วคราวค่ะ มันจะเป็นการทำร้ายคนอีกคนไปด้วยโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไร และเป็นความเห็นแก่ตัวที่แย่มากๆ
....ยาวนิดนะคะ แต่ขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาจนจบ เขียนอาจจะงงๆหน่อย วนๆไปบ้าง ต้องขอโทษด้วยค่ะ ...
** ตอนนี้อยู่กับตัวเองค่ะพยายามทำใจ ให้เป็นกลางๆ แม้ใจลึกๆก็ยังหวังให้อดีตแฟนดีขึ้นมีธุรกิจ การงานมั่นคงขึ้น เราไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้ขอดูแลตัวเอง ใจตัวเองไปก่อนแล้วกัน ถึงมันจะเป็นแผล กินไม่ได้ นอนไม่หลับมาเป็นสิบๆวัน แต่คงจะดีขึ้นเรื่อยๆให้กำลังใจตัวเองค่ะ ^^