จขกท มีอาชีพอยู่ในระบบสาธารณสุขค่ะ ที่ที่แรกที่ได้ทำงาน ดีมาก พี่ที่ทำงานเพื่อนร่วมงาน สังคม ได้ บรรจุข้าราชการ มีความสุขกับงานที่ทำและสิ่งแวดล้อม รอบตัว แต่ทำได้สองปีต้องย้ายกลับมา ใกล้บ้าน เพราะ ครอบครัวอยากให้ทำงานใกล้ๆบ้าน
ที่ทำงานใหม่ สถานที่ดี ใกล้บ้าน อยู่ในตัวเมือง เพียงแต่ต้องลาออกจากราชการมาเป็นพนักงาน ค่ะ ทีแรกที่สมัครเข้ามาก็สงสัยว่าที่ดีขนาดนี้ทำไมยังมีตำแหน่งว่าง แต่ประกอบกับ คิดว่าตนเองเป็นคนfriendlyพอสมควร ไม่น่าจะมีปัญหา จึงไม่ได้สืบข้อมูลก่อนย้ายเข้ามา
แต่ๆๆๆเรื่องราวก็ได้กระจ่างขึ้น เมื่อ ทำงานไปซักพัก ก็เกิดเหตุการณ์
- หัวหน้ายัดงาน (อันนี้รับได้ เพราะเป็นคนบ้างานชอบทำงานอยู่แล้ว ทุกงานได้ประสบการณ์)
- มีการให้รับความผิดแทน : คือเกิดเหตุการณ์ ที่เป็น risk ขึ้นในฝ่าย ด้วยความบังเอิญที่เราเป็นเด็กใหม่ ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เข้าเซ็นรับแทน จนวันที่เค้าประชุม มีชื่อเราหราอยู่ในที่ประชุมว่าเป็นคนทำผิดเพราะเราเป็นคนเซ็นรับ ดีที่เรื่องไม่ใหญ่โตมาก แต่สุดท้ายเรากลับโดนตักเตือนทั้งที่เราไม่ใช่คนทำ
- คนที่เรียกตัวเองว่า ‘’ ผู้ใหญ่ ‘’ มาทำงานตอน 11 โมง กลับบ่ายสอง ให้เหตุผลว่าทำงานมานานแล้ว สามารถทำแบบนี้ได้ไม่ผิด โดยให้กลุ่มที่เค้าเรียกว่า ‘’เด็ก’’ อยู่เฝ้าฝ่ายจนหมดเวลาราชการคือ 9.00-16.30 (ซึ่งเรื่องนี้จริงๆ พบได้ทั่วไปในแวดวงสาธา จึงพอรับได้? แต่ มันใช่หรอ !?)
- ลายากมาก แม้จะเป็นลาประชุมให้ฝ่ายก็ต้องใช้วันลาตัวเอง ทั้งที่ ‘’ผู้ใหญ่’’ ในฝ่ายให้วันลาตัวเองอย่างunlimit
- มีงูพิษที่คอยหักหลังและคอยคาบข่าวไปฟ้อง หน คอยเลีย
- มีเพื่อนร่วมงานที่คอยนินทาคนอื่นแต่สุดท้ายเป็นงูพิษซะเอง ex เชียร์ให้คนอื่นลาออก แต่สุดท้ายประจบคนในฝ่ายจนไปได้ดี
- ที่สุดแห่งความอดทนคือ เค้าให้เราเซ็น สญ ที่ไม่เป็นธรรม แล้วบอกว่า ถ้าไม่พอใจก็เอาไปฟ้องได้เลย ทั้งที่ สัญญานี้ควรเป็นของกระทรวงสาธารณสุข แต่เค้าออกกฏเอง บอกว่าถ้าไม่ผ่านจากส่วนนี้ก็ไปเค้าก็จะ ไม่ขอผู้บริหารให้ เหมือนเพื่อให้เราไปไม่ได้ งี่เง่ามาก และด้วยเหตุผลที่ว่า เรายังไม่ทำให้เค้าพึงพอใจ ทั้งที่เราทำงานทั้งงานเอกสาร งานtreatment ทุกอย่างให้เค้าจนเค้าสบายตัว เลยคิดว่า สัญญานี้ทำมาเพื่อลอคเราและกีดกันเราไม่ให้ไปไหน
จนฟางเส้นสุดท้าย ~ สุดท้ายเรามีปากเสียงกับ หน เพราะสิ่งนี้มันพีคมาก ยอมรับว่าไม่เห็นเค้าเป็น ผู้ใหญ่อีกแล้ว เรายอมรับว่า เราด่าเค้าค่อนข้างแรง แต่มันเหลืออดมาก คิดว่าไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมได้อีก
สิ่งที่เราเสียดายที่สุดคือ พ่อแม่คาดหวังให้เราอยุ่ในสถานที่นี้มาก เป็นที่พึ่งพาของญาติพี่น้อง , งานที่เราทำอยุ่ มันทำให้เรารุ่สึกว่า เรามีคุณค่า ได้challenge ตัวเอง รักงานที่ทำอันนี้เป็นสิ่งที่ ทำให้เราเศร้าที่สุด ที่เลือกจะก้าวออกมา , เราเข้ากับคนอื่นๆในที่ทำงานได้ เริ่มแยกออกว่าใครเป็นงูพิษและควรจะเข้าหาแบบไหนเริ่มปรับตัวได้
ปัจจุบัน เราย้ายมาเอกชน และคิดว่า เราไม่ชอบชีวิตแบบนี้เลย เราอยากใช้ความสามารถเรามากกว่านี้ ตอนที่เรายังมีแรง
แต่หนทางที่เหลือคือ ‘’ต้องย้ายกลับไป ที่เดิม ! ‘’ เพราะย้ายเข้าราชการที่อื่นเป็นไปได่ยากแล้ว
เป็นทุกข์มากๆ ทุกข์ที่คิดว่า จะย้ายกลับไปเจอสังคมแย่ๆ แต่ มีความสุขกับงานที่ทำ หรือ ยอมทำงานที่ไม่ชอบ แต่ สบายใจ
~เห้ออ
รู้สึกทนกับคนในที่ทำงานไม่ได้ แต่รักตัวงานที่ทำอยุ่มากๆ ควรทำอย่างไรดีคะ ?
ที่ทำงานใหม่ สถานที่ดี ใกล้บ้าน อยู่ในตัวเมือง เพียงแต่ต้องลาออกจากราชการมาเป็นพนักงาน ค่ะ ทีแรกที่สมัครเข้ามาก็สงสัยว่าที่ดีขนาดนี้ทำไมยังมีตำแหน่งว่าง แต่ประกอบกับ คิดว่าตนเองเป็นคนfriendlyพอสมควร ไม่น่าจะมีปัญหา จึงไม่ได้สืบข้อมูลก่อนย้ายเข้ามา
แต่ๆๆๆเรื่องราวก็ได้กระจ่างขึ้น เมื่อ ทำงานไปซักพัก ก็เกิดเหตุการณ์
- หัวหน้ายัดงาน (อันนี้รับได้ เพราะเป็นคนบ้างานชอบทำงานอยู่แล้ว ทุกงานได้ประสบการณ์)
- มีการให้รับความผิดแทน : คือเกิดเหตุการณ์ ที่เป็น risk ขึ้นในฝ่าย ด้วยความบังเอิญที่เราเป็นเด็กใหม่ ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เข้าเซ็นรับแทน จนวันที่เค้าประชุม มีชื่อเราหราอยู่ในที่ประชุมว่าเป็นคนทำผิดเพราะเราเป็นคนเซ็นรับ ดีที่เรื่องไม่ใหญ่โตมาก แต่สุดท้ายเรากลับโดนตักเตือนทั้งที่เราไม่ใช่คนทำ
- คนที่เรียกตัวเองว่า ‘’ ผู้ใหญ่ ‘’ มาทำงานตอน 11 โมง กลับบ่ายสอง ให้เหตุผลว่าทำงานมานานแล้ว สามารถทำแบบนี้ได้ไม่ผิด โดยให้กลุ่มที่เค้าเรียกว่า ‘’เด็ก’’ อยู่เฝ้าฝ่ายจนหมดเวลาราชการคือ 9.00-16.30 (ซึ่งเรื่องนี้จริงๆ พบได้ทั่วไปในแวดวงสาธา จึงพอรับได้? แต่ มันใช่หรอ !?)
- ลายากมาก แม้จะเป็นลาประชุมให้ฝ่ายก็ต้องใช้วันลาตัวเอง ทั้งที่ ‘’ผู้ใหญ่’’ ในฝ่ายให้วันลาตัวเองอย่างunlimit
- มีงูพิษที่คอยหักหลังและคอยคาบข่าวไปฟ้อง หน คอยเลีย
- มีเพื่อนร่วมงานที่คอยนินทาคนอื่นแต่สุดท้ายเป็นงูพิษซะเอง ex เชียร์ให้คนอื่นลาออก แต่สุดท้ายประจบคนในฝ่ายจนไปได้ดี
- ที่สุดแห่งความอดทนคือ เค้าให้เราเซ็น สญ ที่ไม่เป็นธรรม แล้วบอกว่า ถ้าไม่พอใจก็เอาไปฟ้องได้เลย ทั้งที่ สัญญานี้ควรเป็นของกระทรวงสาธารณสุข แต่เค้าออกกฏเอง บอกว่าถ้าไม่ผ่านจากส่วนนี้ก็ไปเค้าก็จะ ไม่ขอผู้บริหารให้ เหมือนเพื่อให้เราไปไม่ได้ งี่เง่ามาก และด้วยเหตุผลที่ว่า เรายังไม่ทำให้เค้าพึงพอใจ ทั้งที่เราทำงานทั้งงานเอกสาร งานtreatment ทุกอย่างให้เค้าจนเค้าสบายตัว เลยคิดว่า สัญญานี้ทำมาเพื่อลอคเราและกีดกันเราไม่ให้ไปไหน
จนฟางเส้นสุดท้าย ~ สุดท้ายเรามีปากเสียงกับ หน เพราะสิ่งนี้มันพีคมาก ยอมรับว่าไม่เห็นเค้าเป็น ผู้ใหญ่อีกแล้ว เรายอมรับว่า เราด่าเค้าค่อนข้างแรง แต่มันเหลืออดมาก คิดว่าไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมได้อีก
สิ่งที่เราเสียดายที่สุดคือ พ่อแม่คาดหวังให้เราอยุ่ในสถานที่นี้มาก เป็นที่พึ่งพาของญาติพี่น้อง , งานที่เราทำอยุ่ มันทำให้เรารุ่สึกว่า เรามีคุณค่า ได้challenge ตัวเอง รักงานที่ทำอันนี้เป็นสิ่งที่ ทำให้เราเศร้าที่สุด ที่เลือกจะก้าวออกมา , เราเข้ากับคนอื่นๆในที่ทำงานได้ เริ่มแยกออกว่าใครเป็นงูพิษและควรจะเข้าหาแบบไหนเริ่มปรับตัวได้
ปัจจุบัน เราย้ายมาเอกชน และคิดว่า เราไม่ชอบชีวิตแบบนี้เลย เราอยากใช้ความสามารถเรามากกว่านี้ ตอนที่เรายังมีแรง
แต่หนทางที่เหลือคือ ‘’ต้องย้ายกลับไป ที่เดิม ! ‘’ เพราะย้ายเข้าราชการที่อื่นเป็นไปได่ยากแล้ว
เป็นทุกข์มากๆ ทุกข์ที่คิดว่า จะย้ายกลับไปเจอสังคมแย่ๆ แต่ มีความสุขกับงานที่ทำ หรือ ยอมทำงานที่ไม่ชอบ แต่ สบายใจ
~เห้ออ