พี่ชายไม่ได้เรื่อง

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เรามีปัญหาชีวิตอยู่เรื่องนึงค่ะ เป็นปัญหาซ้ำๆ ไม่จบไม่สิ้นซักที ก็คือเรื่องของพี่ชายเราค่ะ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้อง แต่เขาอยู่บ้านหลังเดียวกับเรามาตั้งแต่เกิด ชีวิตของเขาค่อนข้างเศร้า เขาโดนแม่แท้ๆ ทิ้งไปตั้งแต่เขาอายุได้ 3 เดือน ปล่อยให้แม่เรากับยายเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ส่วนพ่อของเขาเป็นคนขี้เมา ซึ่งหลังจากเลิกกับแม่ของเขาแล้วก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ กลับเข้าเรื่องพี่ชายนะคะ คือพี่ชายเราคนนี้เขาเรียนจบแค่ ม.2 ครึ่งค่ะ เนื่องจากมีปัญหากับครูที่โรงเรียน พอไม่เรียนแล้ว แม่กับพ่อเราก็ให้เขาไปทำงานเย็บผ้าอยู่ กทม. เขาทำงานเย็บผ้าตั้งแต่อายุ 14 จนตอนนี้เขาอายุ 27 ปี เขาเป็นคนเก็บกด เนื่องจากแม่ไม่สนใจตั้งแต่เด็กแล้ว เขาจึงมีนิสัยที่โหยหาความรักจากคนรอบข้าง เขามีลูก 1 คนค่ะตอนนี้ แต่เลิกกับภรรยาแล้ว เหตุผลเพราะเขากินเหล้า ดูดบุหรี่ ถ้าวันไหนขึ้เกียจก็ไม่ทำงาน ทะเลาะกับเมียทีไรจะทำลายข้าวของ เลิกกันหลายครั้ง แล้วก็กลับมาคืนดีกัน ส่วนเวลาที่พี่ชายทุกข์ใจ เขาก็จะมาปรึกษาเราค่ะ เรารักเขาเหมือนลูก เราเข้าใจเขาที่สุด มีปัญหาอะไรเขาจึงเล่าให้เราฟังเป็นคนแรก และนี่คือปัญหาของเราตอนนี้ค่ะ เขามีปัญหาในชีวิตบ่อยมาก ทุกๆครั้งที่มาปรึกษาเรา เราจะบอกแนวทางเขาไปทุกครั้ง เขาก็รับฟัง แต่ก็เหมือนฟังหูขวา ซักพักออกหูซ้าย ซึ่งมันทำให้ชีวิตเขาตอนนี้แย่มาก เขาออกจากงานเย็บผ้ามาแล้ว เหตุผลเพราะว่ามีปัญหากับคนที่นั่น เขาอยู่ที่ไหนได้ไม่ค่อยนานค่ะ ซึ่งตอนนี้เขาก็มาอยู่บ้าน มีงวดรถ 3000 บาทต่อเดือน ค่าผ่อนโทรศัพท์ 1000 บาทต่อเดือน ตอนนี้หางานทำ เราบอกเขาว่าให้ไปทำใบขับขี่เขาก็ไปอยู่ แต่ต้องรอวันที่ 19 สิ.ค 62 แต่เราก็ไม่อยากให้เขารอ เราจึงไปจองคิวอีกที่ให้เขา สมัครอะไรให้ทุกอย่าง แต่เขาก็ไม่ไป บอกเขาให้ไปขอวุฒิ ป.6 เขาก็บอกรอวันนั้นวันนี้ จนวันนี้วันที่ 8 สิ.ค แล้ว เขาก็ยังนอนอยู่บ้าน เราทุกข์ใจมากค่ะ เหนื่อยกับเขา หาทางช่วยทุกอย่าง หางานให้ ติดต่องานให้ อย่างว่า หางานไม่มีวุฒิส่วนมากก็เป็นก่อสร้าง เขาก็บอกว่ามันหนักไป งานอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ก่อสร้าง เราก็หาๆให้ แต่เขาก็ไม่เอาซักงานที่เราหาให้ บอกไปสัมภาษณ์เขาก็ไม่ไป จนตอนนี้เราเหนื่อยกับเขาใจแทบขาด อยากตัดหางปล่อยวัดก็ทำไม่ได้ เพราะคือพี่ชายตัวเอง ความรู้สึกเหมือนแม่คนนึงที่กำลังจะขาดใจตาย เมื่อเห็นลูกตัวเองลำบาก ทรมานมากค่ะ มีใครพอจะมีวิธีดีๆแนะนำบ้างคะ หมดหนทางแล้วจริงๆ ไม่รู้จะเอายังไงต่อ สิ้นหวังเหลือเกิน เราพิมพ์ไปจุกตรงที่คอไป พูดถึงเขาทีไร จะร้องให้ตลอด ก็เข้าใจเขานะคะ ว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ แต่ครั้นจะให้พาไปทำนู่นนี่นั่นก็ไปไม่ได้ เพราะเราก็ติดทำงานเหมือนกัน