สวัสดีครับ ผมชื่อเกมส์ อายุ 18ปีนิดๆ
ในวันที่ผมก่อนจะจบ ม.6 ผมได้บอกกับพ่อและแม่ว่าผมไม่อยากพลาดการเข้ามหาลัย เพราะฉะนั้นถ้าจะตัดสินใจช่วยตัดสินใจให้เด็ดขาดด้วยนะ
(พ่อกับแม่ผมเลิกกัน แต่ตอนเรียนมัธยมผมอาศัยอยู่กับพ่อ แต่พ่อมีเมียใหม่แล้วกับลูกอีก 2 คน)
ในตอนนั้นพ่อและแม่ผมบอกว่า อยากเรียนอะไรก็เรียนเลยเอาตัวเองให้รอด
ซึ่งส่วนตัวผมเป็นคนชอบพูด ชอบการเข้าสังคม ชอบที่จะพบปะผู้คน เลยเลือกลงสาขาธุรกิจและการจัดการ
เป็นของวิทลัยเทคนิคแห่งนึง ซึ่งให้ทุนมาดังนี้ 1.หอฟรี 2.ทำทวิภาคี เรียนด้วยทำงานด้วย 3.มีทุนเรียนฟรีปีแรก
แต่พ่อผมบอกว่า อย่าเรียนมันไม่ดีมันเป็นเทคนิคนอก ไปเรียนมหาลัยนั่นนี่ดีกว่า แล้วลงท้ายประโยคว่า ไม่ได้บังคับนะอยากเรียนอะไรก็เรียน
แต่พูดแบบนี้ในทุกวัน แล้วพูดซ้ำๆกันทุกๆวัน และบอกให้ผมไปเรียนราชภัฏแต่เป็น เสาร์-อาทิตย์ แล้วหางานทำ
แต่ไม่ให้ผมเรียนธุรกิจและการจัดการ แต่จะให้เรียนรัฐศาสตร์ ถ้าจะเรียนเทคนิคต้องที่อื่นแล้วเป็นช่างยนต์
นี่คือคำพูดของพ่อผม จนผมทนไม่ไหวจนต้องกลับมาอยู่กับแม่ที่อีกจังหวัด แล้วผมก็กลับมาอยู่กับแม่แล้วก็ต้องยอมทิ้งทุนไป
หลังจากกลับมาได้สักพักก็หามหาลัยเพื่อเข้าเรียน แล้วก็ได้วิทลัยเทคนิคแห่งนึงแต่ไม่มีทุนให้
เป็นการสมัครเข้าแบบ 100% ซึ่งผมอยากจะลงสาขาที่อยากเรียนก็คือ ธรุกิจและการจัดการ หรือ การโรงแรม
แต่แม่ผมบอกว่า อย่าเรียนเลย เรียนจบมาจะทำงานอะไร? มันเป็นคำถามที่คนแบบผมไม่รู้จะตอบยังไง
แม่บอกให้ผมไปเรียน ไฟฟ้ากำลัง ปวส
ผมก็ตกลงกับแม่อยู่นาน สุดท้ายผมก็ต้องยอมให้แม่จนได้ เพราะไม่มีใครเลือกที่จะฟังผมเลยสักคน
จนผมเรียนไปได้สักพัก ประมาณ 1-2 เดือน ผมก็รู้แล้วว่านี่มันไม่ใช่ทางเรา มันไม่ใช่ มันไปไม่ได้
เราก็ไปขอแม่ให้ย้ายสาขาได้มั้ย แม่ก็บอกว่าได้(แต่ก็ทะเลาะกันอยู่นะ) แต่มีแค่ 5 สาขาเท่านั้นที่ย้ายได้
1.บัญชี 2.เทคโนโลยีสารสนเทศ 3.คอมพ์(อะไรสักอย่างนี่แหละ) แต่ไม่ใช่คอมธุรกิจ 4.อาหารและโภชนาการ 5.อิเลคโทรนิกส์
ซึ่งผมเลือกที่จะเข้าเทคโน เพราะว่าชุดชอปมันสีเดียวกัน แล้วผมมีชอป 4 ตัว ผมไม่อยากไปจ่ายค่าเสื้อใหม่กลัวเปลืองเงินแม่
แต่การเลือกเทคโนมันอีกเหตุผลนึงเพราะว่า ผมเป็นคนชอบเล่นคอม ย้ำว่าชอบเล่น ไม่ได้ติดถึงกับไม่ไปไหน
ผมก็คิดว่ามันอาจจะพอไปกันได้ แต่เอาเข้าจริง คือมันไปไม่รอด มันไม่ใช่ทางนี้เลย
จนผมทะเลาะกันกับแม่อีกเป็นครั้งที่ 3 ผมก็เลยขอออก แล้วไปหางานทำ
ใช่นั่นคือสิ่งที่ผมพูดเอง ผมบอกว่า เรียนไปก็ไม่รอด มันไม่มีอะไรเลย
แม่ก็บอกว่าแค่ไปเรียนเฉยๆมันจะตายหรอแค่ไปเรียนให้มันจบเฉยๆ
ผมก็แบบ...ถ้าแค่เรียนให้มันจบๆไปผมก็รู้สึกเสียดายเวลาเหมือนกัน
ถ้าให้จบเฉยๆ ทำไมไม่เลือกให้ผมลงสาขาที่ชอบแต่แรก มันก็กลายเป็นสิ่งที่ทุกคนเงียบแล้วก็ไม่ตอบอะไรผมอีกเลย
แล้วผมก็กลายเป็นคนว่างงาน ไม่อะไรทำ ไม่มีเรียน
ผมก็เลยเลือกที่จะนั่งเล่นคอม เล่นไป เล่นอยู่นั่นแหละ ในระหว่างที่เล่นคอม ก็เปิดหาเพจเฟส เพื่อหางานทำอยู๋ตลอดในทุกวัน
แต่ทุกคนที่มองผมกลับมองว่า ผมเล่นแต่เกมส์ ไม่ทำอะไรเลยวันๆ เพราะปกติถ้าผมมีงานหรืออะไรผมก็จะไม่ยุ่งกับคอมเท่าไหร่
จะเล่นก็ต่อเมื่อมันว่างจริงๆ ผมอาจจะผิดตรงนี้ก้ได้ที่ไม่ออกไปหางานตามร้าน
แต่จะว่าผม แล้วไปโทษการเล่นเกมของผมไม่ได้นะ แล้วผมก็เผลอไปตะคอกใส่ตากับยาย ใช่ครับมันเป็นเรื่องที่แย่มาก
ผมก็รู้สึกผิด แต่ผมก็เครียดอยู่ตลอด ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน เรื่องอนาคต
ผมจะทำอะไรยังไง คิดตั้งแต่ไม่ได้เรียนสาขาที่ชอบแล้วแหละ แต่ทุกคนก็คิดว่าผมอยู่ไปวันๆ
จนในที่สุดผมก็โดนไล่ออกจากบ้าน เพราะทำตัวไม่เหมาะสม ผมยอมรับผิดตรงจุดนี้ แต่จะไปโทษว่าเกมเป็นสาเหตุไม่ได้
แม่ผมไล่ออกจากบ้าน ให้ผมไปอยู่หอ แล้วหางานทำ
ซึ่งตอนนี้ผมไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว ผมแค่ต้องการงานทำ เก็บเงินส่งตัวเองเรียน
ผมไม่อยากยุ่งเงินของพ่อหรือแม่แล้ว ผมแค่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองคิดบ้าง
ตั้งแต่เด็กจนโต ผมโดนบังคับให้ทำนั่นนี่อยู่เรื่อย
ชีวิตของผมตั้งแต่เด็ก โดนทารุณร่างกายอยู่ตลอด เรื่องชีวิตผมมันยาวมาก กว่าจะโตมาได้ขนาดนี้
จนตอนนี้ผมคิดว่า ชีวิตผมนี่พังเละเทะไปหมด แต่ผมก็ยังที่จะอยากจะทำงานเก็บเงินโดยที่ไม่ยุ่งกับใคร...
ผมขอความคิดเห็นเพื่อนๆในพันทิปได้มั้ย ว่าผมผิดพลาดอะไรไป
อย่าด่าผมเลยนะ แค่นี้ผมก็แย่แล้ว ขอบคุณครับที่อ่านจนถึงตอนนี้
คำว่าชีวิตพัง?
ในวันที่ผมก่อนจะจบ ม.6 ผมได้บอกกับพ่อและแม่ว่าผมไม่อยากพลาดการเข้ามหาลัย เพราะฉะนั้นถ้าจะตัดสินใจช่วยตัดสินใจให้เด็ดขาดด้วยนะ
(พ่อกับแม่ผมเลิกกัน แต่ตอนเรียนมัธยมผมอาศัยอยู่กับพ่อ แต่พ่อมีเมียใหม่แล้วกับลูกอีก 2 คน)
ในตอนนั้นพ่อและแม่ผมบอกว่า อยากเรียนอะไรก็เรียนเลยเอาตัวเองให้รอด
ซึ่งส่วนตัวผมเป็นคนชอบพูด ชอบการเข้าสังคม ชอบที่จะพบปะผู้คน เลยเลือกลงสาขาธุรกิจและการจัดการ
เป็นของวิทลัยเทคนิคแห่งนึง ซึ่งให้ทุนมาดังนี้ 1.หอฟรี 2.ทำทวิภาคี เรียนด้วยทำงานด้วย 3.มีทุนเรียนฟรีปีแรก
แต่พ่อผมบอกว่า อย่าเรียนมันไม่ดีมันเป็นเทคนิคนอก ไปเรียนมหาลัยนั่นนี่ดีกว่า แล้วลงท้ายประโยคว่า ไม่ได้บังคับนะอยากเรียนอะไรก็เรียน
แต่พูดแบบนี้ในทุกวัน แล้วพูดซ้ำๆกันทุกๆวัน และบอกให้ผมไปเรียนราชภัฏแต่เป็น เสาร์-อาทิตย์ แล้วหางานทำ
แต่ไม่ให้ผมเรียนธุรกิจและการจัดการ แต่จะให้เรียนรัฐศาสตร์ ถ้าจะเรียนเทคนิคต้องที่อื่นแล้วเป็นช่างยนต์
นี่คือคำพูดของพ่อผม จนผมทนไม่ไหวจนต้องกลับมาอยู่กับแม่ที่อีกจังหวัด แล้วผมก็กลับมาอยู่กับแม่แล้วก็ต้องยอมทิ้งทุนไป
หลังจากกลับมาได้สักพักก็หามหาลัยเพื่อเข้าเรียน แล้วก็ได้วิทลัยเทคนิคแห่งนึงแต่ไม่มีทุนให้
เป็นการสมัครเข้าแบบ 100% ซึ่งผมอยากจะลงสาขาที่อยากเรียนก็คือ ธรุกิจและการจัดการ หรือ การโรงแรม
แต่แม่ผมบอกว่า อย่าเรียนเลย เรียนจบมาจะทำงานอะไร? มันเป็นคำถามที่คนแบบผมไม่รู้จะตอบยังไง
แม่บอกให้ผมไปเรียน ไฟฟ้ากำลัง ปวส
ผมก็ตกลงกับแม่อยู่นาน สุดท้ายผมก็ต้องยอมให้แม่จนได้ เพราะไม่มีใครเลือกที่จะฟังผมเลยสักคน
จนผมเรียนไปได้สักพัก ประมาณ 1-2 เดือน ผมก็รู้แล้วว่านี่มันไม่ใช่ทางเรา มันไม่ใช่ มันไปไม่ได้
เราก็ไปขอแม่ให้ย้ายสาขาได้มั้ย แม่ก็บอกว่าได้(แต่ก็ทะเลาะกันอยู่นะ) แต่มีแค่ 5 สาขาเท่านั้นที่ย้ายได้
1.บัญชี 2.เทคโนโลยีสารสนเทศ 3.คอมพ์(อะไรสักอย่างนี่แหละ) แต่ไม่ใช่คอมธุรกิจ 4.อาหารและโภชนาการ 5.อิเลคโทรนิกส์
ซึ่งผมเลือกที่จะเข้าเทคโน เพราะว่าชุดชอปมันสีเดียวกัน แล้วผมมีชอป 4 ตัว ผมไม่อยากไปจ่ายค่าเสื้อใหม่กลัวเปลืองเงินแม่
แต่การเลือกเทคโนมันอีกเหตุผลนึงเพราะว่า ผมเป็นคนชอบเล่นคอม ย้ำว่าชอบเล่น ไม่ได้ติดถึงกับไม่ไปไหน
ผมก็คิดว่ามันอาจจะพอไปกันได้ แต่เอาเข้าจริง คือมันไปไม่รอด มันไม่ใช่ทางนี้เลย
จนผมทะเลาะกันกับแม่อีกเป็นครั้งที่ 3 ผมก็เลยขอออก แล้วไปหางานทำ
ใช่นั่นคือสิ่งที่ผมพูดเอง ผมบอกว่า เรียนไปก็ไม่รอด มันไม่มีอะไรเลย
แม่ก็บอกว่าแค่ไปเรียนเฉยๆมันจะตายหรอแค่ไปเรียนให้มันจบเฉยๆ
ผมก็แบบ...ถ้าแค่เรียนให้มันจบๆไปผมก็รู้สึกเสียดายเวลาเหมือนกัน
ถ้าให้จบเฉยๆ ทำไมไม่เลือกให้ผมลงสาขาที่ชอบแต่แรก มันก็กลายเป็นสิ่งที่ทุกคนเงียบแล้วก็ไม่ตอบอะไรผมอีกเลย
แล้วผมก็กลายเป็นคนว่างงาน ไม่อะไรทำ ไม่มีเรียน
ผมก็เลยเลือกที่จะนั่งเล่นคอม เล่นไป เล่นอยู่นั่นแหละ ในระหว่างที่เล่นคอม ก็เปิดหาเพจเฟส เพื่อหางานทำอยู๋ตลอดในทุกวัน
แต่ทุกคนที่มองผมกลับมองว่า ผมเล่นแต่เกมส์ ไม่ทำอะไรเลยวันๆ เพราะปกติถ้าผมมีงานหรืออะไรผมก็จะไม่ยุ่งกับคอมเท่าไหร่
จะเล่นก็ต่อเมื่อมันว่างจริงๆ ผมอาจจะผิดตรงนี้ก้ได้ที่ไม่ออกไปหางานตามร้าน
แต่จะว่าผม แล้วไปโทษการเล่นเกมของผมไม่ได้นะ แล้วผมก็เผลอไปตะคอกใส่ตากับยาย ใช่ครับมันเป็นเรื่องที่แย่มาก
ผมก็รู้สึกผิด แต่ผมก็เครียดอยู่ตลอด ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน เรื่องอนาคต
ผมจะทำอะไรยังไง คิดตั้งแต่ไม่ได้เรียนสาขาที่ชอบแล้วแหละ แต่ทุกคนก็คิดว่าผมอยู่ไปวันๆ
จนในที่สุดผมก็โดนไล่ออกจากบ้าน เพราะทำตัวไม่เหมาะสม ผมยอมรับผิดตรงจุดนี้ แต่จะไปโทษว่าเกมเป็นสาเหตุไม่ได้
แม่ผมไล่ออกจากบ้าน ให้ผมไปอยู่หอ แล้วหางานทำ
ซึ่งตอนนี้ผมไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว ผมแค่ต้องการงานทำ เก็บเงินส่งตัวเองเรียน
ผมไม่อยากยุ่งเงินของพ่อหรือแม่แล้ว ผมแค่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองคิดบ้าง
ตั้งแต่เด็กจนโต ผมโดนบังคับให้ทำนั่นนี่อยู่เรื่อย
ชีวิตของผมตั้งแต่เด็ก โดนทารุณร่างกายอยู่ตลอด เรื่องชีวิตผมมันยาวมาก กว่าจะโตมาได้ขนาดนี้
จนตอนนี้ผมคิดว่า ชีวิตผมนี่พังเละเทะไปหมด แต่ผมก็ยังที่จะอยากจะทำงานเก็บเงินโดยที่ไม่ยุ่งกับใคร...
ผมขอความคิดเห็นเพื่อนๆในพันทิปได้มั้ย ว่าผมผิดพลาดอะไรไป
อย่าด่าผมเลยนะ แค่นี้ผมก็แย่แล้ว ขอบคุณครับที่อ่านจนถึงตอนนี้