ประเด็นคือ พี่ที่ทำงานคนนี้ ถือว่าคบกันมานานนะ เป็น 10-10 ปี แต่นานวันมันทำให้เราได้เห็นธาตุแท้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ แรกๆ ก็คิดว่า เป็นคนขี้วีน ขี้เหวี่ยงตามธรรมชาติ แต่หลังๆ มา เราโดนจิกกัด แซวแรงอ่ะ แบบว่า เราหน้าชาเลยก็มี แล้วเราแม่ม ก็นอยด์ ไม่กล้าสวนกลับเพราะ เขาเป็นพี่ไง มันเลยทำให้เขาทำแบบนี้ กับทุกคนในองค์กรเช่นกันเวลาที่เขามีโอกาสอ่ะ
เรื่องไกลตัว มันก็ไม่เท่าไหร่ มันพีคตรงที่ วันนึงอ่ะ ที่ทำงานเราไฟไหม้ แล้ว เขขาก็วิ่งไล่บอกทุกคนทุกห้องในตึก แล้ว บังเอิ๊ญ ห้องนึง มันมี คนที่พี่เขาไม่ชอบหน้า อยู่ในนั้น พี่เขาไม่บอก!!!!ว่าไฟไหม้!!!! แล้วแบบเฮ้ยยย เราก็จะวิ่งไปบอกด้วยสัญชาตญาณป่ะ
ประเด็นคือ พี่เขา ตะคอกว่า ห้องนั้นไม่มีคน !!! มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เราเปิดประตู ผ่างงงง ออกไปพอดี อึ้งสิ ..มีคนอยู่ในนั้น
นับแต่วันนั้น เราเสียความร็สึกกับสิ่งที่พี่เขาทำมาก ภาษาชาวบ้านคือ เราหมด ศรัทธา เพื่อนๆ เคยเจอคนทีทำงานเป็นงี้ ป่ะ ทำไงอ่ะ
เรา phase ตัวเองออกมา เรารับไม่ได้ มันก็เลยมีกระแสในองค์กร ว่า เราอะ คิดหยุมหยิม ใจแคบเรื่องไม่เป็นเรื่อง...อ้าวตรูโดนแระ ดอกแรก
แล้วหัวหน้า ก็จับอาการได้ เลยนัดให้พวกเรามาคุยกัน เอาสิ!!! ตรูมันด้านชาา ส่วนพี่เขาเลย ร้องไห้ ดราม่า เป็นวรรคเป็นเวร เฮ้ยยย!! น้อง เลว อีกแระ ทำพี่เขาเสียใจ มันก็มีกระแสอีกอ่ะ ว่า เราเป็นนน้องทำเขาเสียใจ ให้ไปขอโทษ
เด่วนะ คือ เราบอก เราเสียใจ ผิดหวังกับพฤติกรรมของพี่เขา พี่เขาทำตัวไม่น่ารัก ไม่เป็นแบบอย่าง ไม่เหมาะแก่การเป็นพี่ อันนี้สิทธิของเราปะที่จะไม่ยุ่งกับเขาอ่ะ คนทั้งองค์กร มี 100 คนจ้ะ แล้วไง..เจ๊เค้าโดน support ทุกประการ ด้วยความร้ายและดราม่าของนางง
เราเครียดเลยย เราย้ายแผนก เพราะผู้ใหญ่ช่วยเหลือ คือ อ้างเรื่องอื่น ขอย้ายที่ทำงานไง
ประเด็นคือ เพื่อนที่แผนกย้ายหนี
เราคิดว่า เพื่อนแผนกนี้เค้าซี้กันเป็นการส่วนตัวกะเจ๊คนนั้น เค้าคงคุยกัน แต่เราคิดว่า เราไม่แคร์ เรื่องจริงคือเรืองจริง
แต่ในหัวมันก็คิดเรื่องนี้ วนมา เวลา เผลอๆ หมดกำลังใจ รู้สึกเสียดายเวลา นับถือคนผิด
เพื่อน ๆ มีวิธีชาร์ตพลังชีวิตกันยังไงบ้าง แนะนำเราที
หมดศรัทธารุ่นพี่ที่ทำงาน..มีวิธีชาร์ตพลังไหม
เรื่องไกลตัว มันก็ไม่เท่าไหร่ มันพีคตรงที่ วันนึงอ่ะ ที่ทำงานเราไฟไหม้ แล้ว เขขาก็วิ่งไล่บอกทุกคนทุกห้องในตึก แล้ว บังเอิ๊ญ ห้องนึง มันมี คนที่พี่เขาไม่ชอบหน้า อยู่ในนั้น พี่เขาไม่บอก!!!!ว่าไฟไหม้!!!! แล้วแบบเฮ้ยยย เราก็จะวิ่งไปบอกด้วยสัญชาตญาณป่ะ
ประเด็นคือ พี่เขา ตะคอกว่า ห้องนั้นไม่มีคน !!! มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เราเปิดประตู ผ่างงงง ออกไปพอดี อึ้งสิ ..มีคนอยู่ในนั้น
นับแต่วันนั้น เราเสียความร็สึกกับสิ่งที่พี่เขาทำมาก ภาษาชาวบ้านคือ เราหมด ศรัทธา เพื่อนๆ เคยเจอคนทีทำงานเป็นงี้ ป่ะ ทำไงอ่ะ
เรา phase ตัวเองออกมา เรารับไม่ได้ มันก็เลยมีกระแสในองค์กร ว่า เราอะ คิดหยุมหยิม ใจแคบเรื่องไม่เป็นเรื่อง...อ้าวตรูโดนแระ ดอกแรก
แล้วหัวหน้า ก็จับอาการได้ เลยนัดให้พวกเรามาคุยกัน เอาสิ!!! ตรูมันด้านชาา ส่วนพี่เขาเลย ร้องไห้ ดราม่า เป็นวรรคเป็นเวร เฮ้ยยย!! น้อง เลว อีกแระ ทำพี่เขาเสียใจ มันก็มีกระแสอีกอ่ะ ว่า เราเป็นนน้องทำเขาเสียใจ ให้ไปขอโทษ
เด่วนะ คือ เราบอก เราเสียใจ ผิดหวังกับพฤติกรรมของพี่เขา พี่เขาทำตัวไม่น่ารัก ไม่เป็นแบบอย่าง ไม่เหมาะแก่การเป็นพี่ อันนี้สิทธิของเราปะที่จะไม่ยุ่งกับเขาอ่ะ คนทั้งองค์กร มี 100 คนจ้ะ แล้วไง..เจ๊เค้าโดน support ทุกประการ ด้วยความร้ายและดราม่าของนางง
เราเครียดเลยย เราย้ายแผนก เพราะผู้ใหญ่ช่วยเหลือ คือ อ้างเรื่องอื่น ขอย้ายที่ทำงานไง
ประเด็นคือ เพื่อนที่แผนกย้ายหนี
เราคิดว่า เพื่อนแผนกนี้เค้าซี้กันเป็นการส่วนตัวกะเจ๊คนนั้น เค้าคงคุยกัน แต่เราคิดว่า เราไม่แคร์ เรื่องจริงคือเรืองจริง
แต่ในหัวมันก็คิดเรื่องนี้ วนมา เวลา เผลอๆ หมดกำลังใจ รู้สึกเสียดายเวลา นับถือคนผิด
เพื่อน ๆ มีวิธีชาร์ตพลังชีวิตกันยังไงบ้าง แนะนำเราที