ถึงคุณน้าเสื้อดำ สะพายเป้ Anallo สีแดง...บนบีทีเอส

เมื่อเช้าเพิ่งขึ้นบีทีเอสจากบางหว้า มาทำงานที่สีลม ขบวนรถช่วง 7:50-8 โมง (เวลาประมาณนี้นะคะ ไม่ทันดูนาฬิกา มัวแต่วิ่งกลัวมาทำงานไม่ทัน) ซึ่งช่วงนี้คนจะเยอะมากๆๆๆ เบียดกันสุดๆ เบียดตั้งแต่ทางขึ้นสถานีกันเลยทีเดียว ฮ่าๆ เดินไล่ตู้มาตั้งแต่หัวขบวน กว่าจะเจอที่ว่างๆ ให้พอแทรกตัวเข้าไปได้ก็เกือบท้ายขบวนแล้ว 😅
          ด้วยความที่เราตัวเล็ก เราเลยพอหาที่ให้ตัวเองได้ เรายืนอยู่แถวๆ เก้าอี้ตัวริมสุดอ่ะ แต่มีพี่ ผช เสื้อขาวตัวสูงๆ ยืนคั่นอยู่ (คือคนที่นั่งตรงนั้น—-> พี่ผู้ชายยืนอยู่—-> เรายืนข้างหลังพี่ผู้ชายอีกที) ข้างขวาเราเป็นพี่ ผญ ใส่แมส ข้างซ้ายเป็นพี่ ผญ อีกคน
          ทีนี้พอถึงสถานีวุฒากาศ เราได้ยินเสียงพูดว่า “ขอทางหน่อยค่ะ รบกวนช่วยเขยิบให้หน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ” พูดซ้ำๆ แบบนี้ แล้วเราก็ได้เห็นเจ้าของเสียงนั้น เป็น ผญ.ใส่เสื้อสีดำ สะพายกระเป๋าเป้สีแดง(สะพายด้านหน้า) ผมสั้นสีดำแซมขาว ค่อยๆ เดินขยับเข้ามายืนข้างๆ พี่ ผช เสื้อขาวข้างหน้าเรา แล้วน้าเค้าก็ชะโงกหน้าไปขอบคุณคนที่ยืนถัดๆๆๆๆ จากพี่ ผช เสื้อขาวอีกที ที่ช่วยขยับให้เค้าเข้ามา ด้วยเสียงสดใส นอบน้อมและจริงใจ ทีนี้พอรถเริ่มขยับ มันมีจังหวะรถกระตุกนิดนึง แล้วน้าเค้าเซๆ เราเลยสังเกตุเห็นว่าเค้าใส่ที่รัดขา หรือที่ดามขาอะไรสักอย่าง เรียกไม่ถูกอ่ะค่ะ ตรงขาขวา เลยเดาว่าเค้าน่าจะเจ็บขา หรือมีปัญหาสุขภาพที่ขา ก็เลยเข้าใจแล้วว่าตอนที่เค้าค่อยๆ ขยับเดินเข้าขบวนไม่ใช่เพราะมัวแต่เบียดคนอื่น แต่เป็นเพราะเค้าเจ็บขา!!!
           ระหว่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นเราเห็นการกระทำของผู้หญิงคนนี้ตลอด มีครั้งนึงเค้าหันไปบอกคนข้างๆ ให้หันหน้ามาทางเค้าก็ได้ จะได้เกาะเสาตรงนี้ จะได้ยืนสบาย เวลามีคนเบียด น้าเค้าก็ขยับๆ ให้ ไม่ได้บ่นหรือชักสีหน้าเลย แถมยังยิ้มแล้วบอกให้คนข้างๆ ขยับตามด้วยซ้ำ อันที่จริงเค้าเจ็บขาใช่มะ เค้าน่าจะขอให้คนที่นั่งอยู่ลุกให้เค้านั่งก็ได้ แต่เค้าไม่ทำ ยอมใจน้ามาก เข้มแข็งมากค่ะ
           จนมาถึงสถานีสุรศักดิ์ มีเด็กกับแม่เข้ามาในขบวน แล้วคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นเค้าลุกขึ้น (ไม่แน่ใจว่าลงสถานีนี้หรือเปล่า มัวแต่หลบทางให้คนอื่นลงไม่ทันมองค่ะ) พอเราหันมาอีกที อ้าววว น้าเค้าให้เด็กคนนั้นนั่งค่ะ สตรองมากแม่!!! เหตุการณ์หลังจากนั้นเป็นยังไงต่อไม่รู้ เพราะเราลงที่สถานีช่องนนทรีค่ะ
           คนวัยนี้กับการวางตัวแบบนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ เรามีประสบการณ์(ไม่ดี)กับมนุษย์ป้ามาเยอะ แต่ผู้หญิงคนนี้ทำให้เรามองโลกในอีกมุมหนึ่ง เราเชื่อว่าถ้าคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นรู้ว่าเค้าเจ็บขา แล้วสละเก้าอี้ให้เค้านั่ง เค้าคงจะยินดีไม่น้อย และถ้าสมมุติว่าเค้าเอ่ยปากร้องขอที่นั่ง คนที่ถูกร้องขอให้สละที่นั่งก็คงเข้าใจว่าทำไม แต่น้ากลับไม่ทำแบบนั้น เค้าเลือกที่จะไม่รบกวนคนอื่น แม้ว่าเค้าจะมีโอกาสได้นั่ง เค้ากลับเสียสละให้เด็กคนนั้นนั่งแทน
           คนเรามันมีมุมอ่อนแอกันทั้งนั้นแหละ มันอยู่ที่ว่าเราจะเลือกแสดงมันออกมารึป่าว เราไม่จำเป็นต้องใช้ความอ่อนแอที่มีเพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากคนอื่น แต่เราเลือกที่จะอยู่กับมันด้วยความอดทน
          ไม่ว่าจะด้วยความบังเอิญหรืออะไรก็ตามที่ทำให้มาเจอกันเช้านี้ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวดีๆ ในชีวิตค่ะ ขอให้คุณน้าหายไวๆ นะคะ
        ขอให้ทุกวันเป็นวันที่ดี...