ขอเล่าคร่าวๆ ว่าตัวเองเป็นออทิสติกจบจากโรงเรียนสาธิตเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พอจบมาทำงานที่บริษัทที่เพื่อนคุณพ่อเป็นเจ้าของบริษัท

แม้ว่ามาทำงานแบบไม่หวังเงินเดือน รับแค่สวสัดิการเล็กน้อยก็พอ พ่อแม่ไม่ได้หวังให้ลูกมีเงินเดือนสูงๆ ครอบครัวมีเงินในระดับที่เรียกว่าเลี้ยงให้ผมอยู่ที่บ้านเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรก็ได้ตลอดชีวิต แถมตัวเองเล่นหุ้นมา 8 ปี ซื้อเก็บเรื่อย ๆ กำไรก็ได้เป็นหลักล้าน จะลาออกไปสอนเปียโนก็ยังทำได้เพราะมีวุฒิในระดับที่สอนเปียโนได้ ตอนนี้ถ้าลาออกเฉพาะเงินเก็บตัวเองที่คุณยายให้บ้างพ่อแม่ให้บ้างจากการลงทุนบ้างก็มีทันทีราว 3 ล้านบาท งานก็งานง่ายๆแค่ส่งเอกสารให้บริษัท จดเลขลงทะเบียน EMS เป็นเด็กส่งเอกสารนั้นแหละ

แต่พอมาทำงานก็เจอปัญหาบางอย่างที่ตัวเองรู้สึกได้
อย่างแรกเหมือนมีคนไม่ชอบเนื่องจากเป็นคนของนายเด็กนาย ซ้ำร้ายที่บ้านยังร่ำรวยมากอีก

อารมณ์บางคนเหมือนอยากเห็นเขาลาออกทุกวัน นายเอามาเลี้ยงไว้ทำไมไม่มีประโยชน์ เปลืองเงินเปล่าๆ ไม่มีเขาบริษัทอยู่ได้

หลายคนบอกไม่ต้องไปทำอะไรให้เขาเลยเขารวยอยู่แล้ว กินข้าวคนเดียวไปแล้วกัน แทบไม่อยากคุยกับคนไม่มีประโยชน์ จนล่าสุดตัวเองก็พูดบ้างเหมือนกันว่าคุณเองก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับชีวิตผม ไม่ได้มีบุญคุณอะไรเลย จะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่อยากเรียกว่าเป็นเพื่อนล่ะ

บางคนเหมือนพยายามมารู้จัก เพราะรู้ฐานะการเงินดีซึ่งตัวเองยิ่งไม่ชอบ ไม่อยากรู้จักด้วย คบคนพวกนี้ไปก็เท่านั้นเขามีแต่ใบแจ้งหนี้บัตรเครดิต เรามีแต่ใบปันผลหุ้น เงินเครดิตคืนภาษี

บางคนทำทีเหมือนเป็นห่วงถ้านอนโรงพยาบาล แต่ก็ทำไปงั้นๆแหละ จะได้ดูดีในสายตาคนอื่น ถ้านายให้เค้กวันเกิดก็ทำไปตามประเพณี คนอื่นก็ดีใจที่จะได้กินเค้กส่วนเราเฉยๆ

สังคมที่ทำงานก็แบบนี้เนอะที่เขาว่าเพื่อนร่วมงานไม่ใช่เพื่อนจริง ๆ หรือ ถ้าเราไม่เล่นการเมืองในองค์กร การเมืองก็จะเล่นเรานี่เห้นด้วยมากๆ

โชคดียังมีเพื่อนประถมกับเพื่อนเปียโนเป็นเพื่อนรัก รักกันเข้าใจกัน ให้เกียรติกันอยู่ นอกนั้นคงต้องทำใจ หรืออาจเป็นเพราะตัวเองถือคติมาทำงานไม่ได้มาหาเพื่อนหาพวกพ้อง มันเลยไปกันใหญ่ก็ไม่รู้ คือแบบยังไงต้องมีพรรคพวกบ้างไม่งั้นโดนคนอื่นเล่นงานไรงี้เหรอ ทำไม่เป็นล่ะแบบนั้น