ผมเคยคิดว่าสักวันจะเจอคนที่คิดเหมือนกับผม . . .
เริ่มเรื่องเลย คือ ผมชื่อ ปอ คับ (อักษรย่อ) อายุ 30 กว่าๆ ผมเป็นคน ไม่ค่อยคลุกคลีกับใคร ชอบตื่นเช้า (ชอบเข้าfitnessตอนเช้า) แต่นอนดึกมาก ชอบอยู่บ้าน อยู่ร้าน (ออผมทำธุรกิจร้านอาหารคับ) วันหยุดผมก็ขับรถไปเที่ยวทะเล หาร้านอาหารบรรยากาศดีๆนั่งชิล ใช้คนเดียวอย่างงี้ประจำ . . .
จนมาวันนึงผมก็นั่งลบเพื่อนที่ไม่รู้จักในfacebookออก แล้วมีผู้ชายคนนึงแอดมา ซึ่งปกติผมก็ไม่ได้สนใจอะไรกับคนแปลกหน้าที่แอดมา วันนั้น . . . ไม่รู้ว่านึกคิดยังไงกดเข้าไปดู Facebook ของผู้ชายคนนั้น แล้วผมก็นั่งดูไลสไตล์ เขาเป็นคนทำธุรกิจ เลี้ยงหมา ชอบทำอาหาร หน้าตาดูดี ผมจึงกดรับแอดเขาเข้ามา . . .
หลังจากนั้นเราก็เริ่มพูดคุยทำความรู้จักกันหลายเดือนมากๆ จนผมมีโอกาสได้ไปเที่ยวสงกรานต์เลยตัดสินใจที่จะนัดเจอกับเขา เพราะคอนโดเราในกรุงเทพอยู่ใกล้กัน เขาชวนผมไปที่ร้านเขาผมก็ตอบตกลงไปเจอกันที่ร้านของเขา ซึ่งพอเจอกัน เขาน่ารักมาก แทคแคร์เราดีทุกอย่าง หลังจากนั้นเราก็แยกกัน เพราะผมมีธุระต่อ จนกระทั้งผมกลับมาบ้านที่ต่างจังหวัด (จังหวัดที่มีทะเลสวยๆติดอันดับ) เราก็คุยกันมากขึ้น จนตกลงคบหาดูใจกัน . . . คือ มันดีมาก เขาบินลงมาหาเรา ทุกอาทิตย์ ช่วยดูร้าน และ เขาก็ดีกับทุกๆคนรอบข้างเรามากๆ และ เขาก็ยังสัญญากับที่บ้านเราด้วย ว่าจะรักและดูแลเราให้ดีที่สุด และ จะไม่ทำกับเราแบบคนที่ผ่านมาของเรา *(แฟนเก่าอยู่กับเราทุกวันแต่ก็ไปแอบนัด . . . )* จนเราคิดแล้วว่า ผู้ชายคนนี้แหละคือ คนที่เราตามหามาตลอด (อกหักมา5ปีเลยโสดยาวๆ) เราเริ่มคุยกันถึง เรื่องอนาคต คุยเรื่องธุริกิจ จนเราตกลงทำด้วยกัน . . .
หลังจากนั้น ทุกๆอย่างก็ยังปกติรักกันวีดีโอคอลหากันทุกวัน ใส่ใจกันเหมือนเดิม
จนมา เดือนสองเดือนนี้ เริ่มเปลี่ยนไป หลังจากที่มาหาทุกอาทิตย์ ก็นัด แล้วก็ติดธุระนี่นั้นตลอด วันเกิดเรา ซึ่งเรารอเขามากๆ เขาก็ไม่มา แต่ก็โทรหาบ้าง กระทั่งวันนึ่ง เพื่อนเรามาเที่ยวทะเล
แล้วเพื่อนก็เป็นพวกชอบเที่ยวชอบ . . . เล่นโปรแกรม ซึ่งเราไม่เคยรู้มาก่อนว่าเพื่อนเล่นโปรแกรมพวกนี้
จนกระทั่งจู่ๆแฟนเราเขาแค๊ปหาจอมาว่าเราออนไลน์อยู่ ผมงงมาก ตั้งตัวไม่ถูกเลย ว่าจะตอบยังไงให้เขาเชื่อว่าไม่ใช่ผม ผมจึงเราให้เพื่อนฟังในเช้าวัดถัดมา เพื่อนผม จึงสารภาพว่ามันใช้รูปผมเล่น ผมถึงกับทะเลาะกับเพื่อน จนเพื่อนผมขอเบอร์แฟน แค๊ปหาจอที่ใช้โปรแกรมจากเครื่องมันเพื่ออธิบายให้แฟนผมเข้าใจ แต่พอแฟนผมเข้าใจและปรับความเข้าใจกับผมได้ . . .
“เรื่องมันไม่จบง่ายๆแค่นั้นนะสิ “ เพื่อนผมพูดประโยคนึ่งขึ้นมาว่า “ แฟนเจอได้ไงว่ะ อยู่ห่างกันตั้ง 700 โล “ แต่แฟนผมเขาได้อธิบายผมแต่แรกแล้วว่า รุ่นน้องมาเที่ยวที่นี่แล้วเห็นแล้วส่งไปให้เขาดู ซึ่งตอนแรกผมก็เชื่อแบบนั้น . . .
จนผมขอดูแชท เขาก็ไม่ยอม บอกว่าลบไปแล้ว ถามว่ารุ่นน้องคนไหนทำไมถึงรู้จักผม เขาก็ไม่ยอมบอก . . .
หลังจากนั้นคำพูดของเพื่อนผม มันดังก้องในหัวผมตลอดเวลา ว่า “แฟนเจอได้ไงว่ะ อยู่ห่างกันตั้ง 700 โล “ ผมจึงขอชื่อ ดูข้อมูลจากเครื่องเพื่อนผม แล้วส่งไปให้เพื่อนที่กรุงเทพดูให้ . . .
จึงได้รู้ความจริงว่า ไอดีที่ทักเพื่อนผมมา โลเคชั่นคือที่คอนโดแฟนผมและก็ยังออนไลน์อยู่ ผมใจสั่น มือสั่น ความคิดต่างๆนาๆเข้ามาในหัว นั่งร้องไห้ จนทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าถามเพราะกลัวความจริง ผมกลัวที่จะเสียใจ กลัวที่จะเสียเขาไป
ตอนนี้ก็ยัง มึนๆอยู่ ไม่รู้จะไปต่อหรือพอแค่นี้
5 ปี ที่ผ่านมาก่อนจะเจอเขา ผมไม่เคยเปิดใจให้ใคร . . . มันเหมือนก่อปราสาททรายไว้ริมทะเล แล้วทุกๆอย้างค่อยๆพังลงกับตา . . .
ไปต่อหรือพอแค่นี้ . . . ชายรักชาย ก็อยากมีรักแท้ อยากมีชีวิตคู่เหมือนกัน เกย์ไม่เหมือนกันทุกคน
เริ่มเรื่องเลย คือ ผมชื่อ ปอ คับ (อักษรย่อ) อายุ 30 กว่าๆ ผมเป็นคน ไม่ค่อยคลุกคลีกับใคร ชอบตื่นเช้า (ชอบเข้าfitnessตอนเช้า) แต่นอนดึกมาก ชอบอยู่บ้าน อยู่ร้าน (ออผมทำธุรกิจร้านอาหารคับ) วันหยุดผมก็ขับรถไปเที่ยวทะเล หาร้านอาหารบรรยากาศดีๆนั่งชิล ใช้คนเดียวอย่างงี้ประจำ . . .
จนมาวันนึงผมก็นั่งลบเพื่อนที่ไม่รู้จักในfacebookออก แล้วมีผู้ชายคนนึงแอดมา ซึ่งปกติผมก็ไม่ได้สนใจอะไรกับคนแปลกหน้าที่แอดมา วันนั้น . . . ไม่รู้ว่านึกคิดยังไงกดเข้าไปดู Facebook ของผู้ชายคนนั้น แล้วผมก็นั่งดูไลสไตล์ เขาเป็นคนทำธุรกิจ เลี้ยงหมา ชอบทำอาหาร หน้าตาดูดี ผมจึงกดรับแอดเขาเข้ามา . . .
หลังจากนั้นเราก็เริ่มพูดคุยทำความรู้จักกันหลายเดือนมากๆ จนผมมีโอกาสได้ไปเที่ยวสงกรานต์เลยตัดสินใจที่จะนัดเจอกับเขา เพราะคอนโดเราในกรุงเทพอยู่ใกล้กัน เขาชวนผมไปที่ร้านเขาผมก็ตอบตกลงไปเจอกันที่ร้านของเขา ซึ่งพอเจอกัน เขาน่ารักมาก แทคแคร์เราดีทุกอย่าง หลังจากนั้นเราก็แยกกัน เพราะผมมีธุระต่อ จนกระทั้งผมกลับมาบ้านที่ต่างจังหวัด (จังหวัดที่มีทะเลสวยๆติดอันดับ) เราก็คุยกันมากขึ้น จนตกลงคบหาดูใจกัน . . . คือ มันดีมาก เขาบินลงมาหาเรา ทุกอาทิตย์ ช่วยดูร้าน และ เขาก็ดีกับทุกๆคนรอบข้างเรามากๆ และ เขาก็ยังสัญญากับที่บ้านเราด้วย ว่าจะรักและดูแลเราให้ดีที่สุด และ จะไม่ทำกับเราแบบคนที่ผ่านมาของเรา *(แฟนเก่าอยู่กับเราทุกวันแต่ก็ไปแอบนัด . . . )* จนเราคิดแล้วว่า ผู้ชายคนนี้แหละคือ คนที่เราตามหามาตลอด (อกหักมา5ปีเลยโสดยาวๆ) เราเริ่มคุยกันถึง เรื่องอนาคต คุยเรื่องธุริกิจ จนเราตกลงทำด้วยกัน . . .
หลังจากนั้น ทุกๆอย่างก็ยังปกติรักกันวีดีโอคอลหากันทุกวัน ใส่ใจกันเหมือนเดิม
จนมา เดือนสองเดือนนี้ เริ่มเปลี่ยนไป หลังจากที่มาหาทุกอาทิตย์ ก็นัด แล้วก็ติดธุระนี่นั้นตลอด วันเกิดเรา ซึ่งเรารอเขามากๆ เขาก็ไม่มา แต่ก็โทรหาบ้าง กระทั่งวันนึ่ง เพื่อนเรามาเที่ยวทะเล
แล้วเพื่อนก็เป็นพวกชอบเที่ยวชอบ . . . เล่นโปรแกรม ซึ่งเราไม่เคยรู้มาก่อนว่าเพื่อนเล่นโปรแกรมพวกนี้
จนกระทั่งจู่ๆแฟนเราเขาแค๊ปหาจอมาว่าเราออนไลน์อยู่ ผมงงมาก ตั้งตัวไม่ถูกเลย ว่าจะตอบยังไงให้เขาเชื่อว่าไม่ใช่ผม ผมจึงเราให้เพื่อนฟังในเช้าวัดถัดมา เพื่อนผม จึงสารภาพว่ามันใช้รูปผมเล่น ผมถึงกับทะเลาะกับเพื่อน จนเพื่อนผมขอเบอร์แฟน แค๊ปหาจอที่ใช้โปรแกรมจากเครื่องมันเพื่ออธิบายให้แฟนผมเข้าใจ แต่พอแฟนผมเข้าใจและปรับความเข้าใจกับผมได้ . . .
“เรื่องมันไม่จบง่ายๆแค่นั้นนะสิ “ เพื่อนผมพูดประโยคนึ่งขึ้นมาว่า “ แฟนเจอได้ไงว่ะ อยู่ห่างกันตั้ง 700 โล “ แต่แฟนผมเขาได้อธิบายผมแต่แรกแล้วว่า รุ่นน้องมาเที่ยวที่นี่แล้วเห็นแล้วส่งไปให้เขาดู ซึ่งตอนแรกผมก็เชื่อแบบนั้น . . .
จนผมขอดูแชท เขาก็ไม่ยอม บอกว่าลบไปแล้ว ถามว่ารุ่นน้องคนไหนทำไมถึงรู้จักผม เขาก็ไม่ยอมบอก . . .
หลังจากนั้นคำพูดของเพื่อนผม มันดังก้องในหัวผมตลอดเวลา ว่า “แฟนเจอได้ไงว่ะ อยู่ห่างกันตั้ง 700 โล “ ผมจึงขอชื่อ ดูข้อมูลจากเครื่องเพื่อนผม แล้วส่งไปให้เพื่อนที่กรุงเทพดูให้ . . .
จึงได้รู้ความจริงว่า ไอดีที่ทักเพื่อนผมมา โลเคชั่นคือที่คอนโดแฟนผมและก็ยังออนไลน์อยู่ ผมใจสั่น มือสั่น ความคิดต่างๆนาๆเข้ามาในหัว นั่งร้องไห้ จนทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าถามเพราะกลัวความจริง ผมกลัวที่จะเสียใจ กลัวที่จะเสียเขาไป
ตอนนี้ก็ยัง มึนๆอยู่ ไม่รู้จะไปต่อหรือพอแค่นี้
5 ปี ที่ผ่านมาก่อนจะเจอเขา ผมไม่เคยเปิดใจให้ใคร . . . มันเหมือนก่อปราสาททรายไว้ริมทะเล แล้วทุกๆอย้างค่อยๆพังลงกับตา . . .