สวัสดีทุกคนครับ
ผมพึ่งเข้ามาตั้งกระทู้นี้เป็นกระทู้แรก เพราะผมมีปัญหาอย่างที่ผมตั้งบนหัวข้อกระทู้เลย ถ้าเกิดผิดพลาดประการใดต่องขอโทษทุกๆท่านด้วยนะครับ
ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวผมเป็นผู้ชายวัยทำงานได้ไม่นานมากเท่าไหร่ยังหนุ่มอยู่ครับผมเป็นคนมีเพื่อนปกติ แต่เป็นคนไม่ค่อยเที่ยวซักเท่าไหร่ วันหนึ่งครับตามประสาคนทำงานมันก็จะมีวันที่เหงาๆเบื่อๆบ้างที่เราไม่รู้จะทำอะไร ใช่ครับปกติผมก็ทำโน้นนี้ได้ตามปกติก็ปล่อยมันไป วันหนึ่งครับเพื่อนผมได้เปิดโลกกว้างกันโดยการบอกว่าใน แอพ ทวิต มีโน้นนี้นั้นส่วนใหญ่มันจะคุยเรื่อง 18+ กัน ก็นะผู้ชายมันก็ต้องมีกันบ้างไม่ว่ากันครับ ตกดึกกลับบ้านใช่ครับผมก็ลองหาแอพ ทวิตมาเล่นดูก็ลองหาๆหลายๆอย่างเพลินดีครับ แล้วอยู่ดีผมก็ลองคิดว่าถ้าหาเพื่อนคุยในนี้จะมีไหม ผมเลยตัดสินใจหาดูครับ โดยการพิมในช่องค้นหาว่า “หาเพื่อนคุย” ผมเจอหลายคนมากครับเลยคิดว่าไม่แปลกถ้าเราจะมีเพื่อนคุยขำๆซักคนในนั้น โลกยังสวยครับจนอยู่ดีๆมันก็
กลายเป็นอ้างว้างเหมือนเดิมเพราะไม่มีใครตอบเราเลยจริงๆ จนผมตัดใจ ก่อนจะปิดแอพก็แอพรีเฟรชไปที 1 ปรากฏว่าเจอคนๆหนึ่งพึ่งอัพสเตตัลหาเพื่อนคุยแล้วเขาก็บังเอิญอยู่ จว. เดียวกับผม เราก็ได้เริ่มทักเขาไปแล้วทึกอย่างก็ดีขึ้นครับเธอตอบผม เราคุยกันสนุกๆโดยเธอมี กฏ ว่าเราจะไม่รู้จักกันไม่รับรู้ความจริงของกันและกัน ผมสนุกครับกับการคุยกับเธอ แต่ก็ยังไม่เป็นปัญหามากเพราะเราต่างทำงานเหมือนกัน อายุใกล้ๆกัน เราต่างมีหน้าที่ เป็นอย่างนี้อยู่พักๆ เวลาเธอหายไปผมก็ไม่ได้อะไร ก็รอไปตามปกติไม่ได้ใจจดจ่ออะไรนัก จนอยู่ดีๆผมก็รู้สึกว่าผมรอเธอในเวลาเดิมทุกๆวันะวลาที่เธอเลิกงานแล้วเธอจะทักมาหาผม แน่นอนครับไม่ได้รู้จักกันหรือเป็นเพื่อนจริงๆเธอไม่ได้ตรงเวลากับผมตลอดอยู่แล้ว แล้วผมก็รู้สึกอยากคุยกับเธอบ่อยขึ้นครับ ผมมักจะรอคุยกับเธอก่อนที่ผมจะไปทำอะไรเพราะกลัวเธอจะรอละไม่อยากคุย ผมมักจะรอคุยกับธอให้จบก่อนแล้วค่อยไปไหนหรือนอน ผมเริ่มติดเธอมากขึ้นเรื่อยๆครับ จนวัน 1 วันที่ทุกๆอย่างมันโดดไปไวมากๆ เราสนิทกันมาขึ้น(ในความรู้สึกผมนะครับ) วันนั้นเธอบอกผมว่าจะไปร้านเหล้า ด้วยความเป็นห่วงร้านนั้นอยู่ใกล้ๆที่ทำงานผม ผมเลยตัดสินใจอยู่ที่รัานจนกว่าเธอจะกลับถึงหอโดยปลอบภัย(ผมแค่กลัวเธอจะเมาครับ) ก่อนไปเธอก็บอกว่าจะไม่เมา เพราะแค่ไปเที่ยวไม่ได้มีมูลเหตุอะไรเป็นพิเศษผมก็เชื่อครับ อ้อลืมบอกนอกจากเราจะคุยกันแล้วบางทีก็มีส่งรูปสิ่งที่ทำให้บ้างครับแบบไม่ได้เปิดเผยอะไรมาก ต่อครับแล้วเธอก็ไปเที่ยว ผมนั่งรอตามที่บอก แล้วเหตุการณ์นี้ก็เกิดขึ้นเธอทักมาได้2-3 ประโยค เธอดันโทรมา นั้นเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงเธอครับเสียงเธอน่ารัก น่าฟังทุกคำพูดที่เธอพูดน้ำเสียงมันทำให้อยากจะคุยด้วยถึงแม้ว่าเราจะหมดมุข ต่อครับ เธอก็บอกว่าจะไปต่อ แล้วเสียงเธอดูเมา ผมเป็นห่วงเธอมากๆครับผมตัดสินใจไปรอที่ถนนเส้นหนึ่งเป็นถนนที่เธอต้องผ่านเพื่อเลี้ยวเข้าซอยกลับหอเพราะเธอเคยบอกแค่นี้ ผมยืนดูอยู่บนสะพานลอยคอยเดาว่าใครจะเป็นเธอ เพราะเธอบอกว่าจะกลับห้องก่อนละพี่ที่ทำงานจะเอารถยนต์มารับไปต่อ ผมรอจนเธอจนเธอบอกว่าถึงแล้วผมก็เลยถามไปว่ารถสีอะไร เธอบอกรถเก๋งสีดำ ผมใช้ความจำทั้งหมดนึกว่าคันไหนผ่านไปไหนเข้าซอยไหน แล้วผมก็นึกออกแล้วไปถูกที่ ผมตามอยู่ห่างๆครับด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ยังไม่ทราบแน่ว่าใช่ไหมถูกคันไหมระหว่างนั้นเราก็คุยโทรศัพท์กันครับเธอขอให้พี่คนขับเปิดกระจกแล้วสุดท้ายผมก็หาเธอเจอครับแต่เธอไม่เห็นผม แล้วโชคดีครับร้านที่จะไปเหมือนจะเต็มพวกเธอและพี่ๆตัดสินใจกลับครับผมก็ตามแบบห่างๆแล้วบอกเธอว่าผมเจอเธอแล้วผมจะตามไปส่งให้แน่ใจ ก่อนเธอจะเลี้ยวเข้าหอ ผมบอกเธอว่า “เราจะกลับแล้วนะ” เธอก็ตอบมาว่า จะกลับแล้วหรอกลับจริงหรอแบบนี้อยู่ 2-3 ครั้ง ผมด้วยความใจอ่อนผมก็เลยตามไปแล้วจอดก่อนถึงหอเธอราวๆ 50 เมตร เพื่อส่งเธอ แต่
อยู่ดีๆเธอบอกจะลงมาหาให้รอแป้บหนึ่ง เราก็ตกใจเพราะตอนแรกเราไม่คิดจะรู้จักกันหรือเห็นหน้ากัน ผมก็ถามไปว่าจะออกมาอยู่หรอ จริงๆก็อยากเจอครับ แต่ด้วยความที่ตี 1 แล้ว + กับยุงเยอะ ผมเลยเป็นห่วง เธอสวนมาว่า งั้นจะกลับก็กลับไปเลย เอาละสิ ใจอ่อนอีก เราก็เลยบอกไปว่ารอก็ได้ แล้วเธอก็ออกมาจริงๆครับ ออกมาอ้วก 555 ผมได้เข้าไปช่วยลูบหลังเธอ คุยกับเธอนิดหน่อย แล้วผมก็พยายามบอกเธอให้เข้าห้องผมจะไปส่งเอง ไม่ได้คิดอะไรนะครับ เพราะเธอใส่กางเกงขาสั้น แล้วยุงมันเยอะ จะอ้วกไปอ้วกในห้องน้ำก็ได้ เธอดื้อครับ บอกว่าเดี๋ยวค่อยไปไปเองได้ แต่แม้แต่เธอจะลุกยังไม่ได้เลยครับ สุดท้ายผมพาเธอเดินไปในห้องครับ ไปส่งเธอที่ห้องน้ำแล้วเธอจะอยู่ตรงนั้นแต่ผมคิดว่าคงไม่ดี ผมเลยขยั้นขยอให้เธออกมาไปนอนดีๆ พอเธออกมาแล้ว ผมก็ปิดไฟแล้วล็อคประตูให้แล้วออกมาครับ ผมกลับบ้านอ้อแล้วก่อนผมจะกลับเธอบอกผมไว้ว่าถ้าถึงแล้วให้บอกเธอ ผมก็บอกครับ พอตื่นมาอีกวัน เราได้คุยกันแบบคอลสาย เราสนิทกันมากขึ้นครับ ผมเริ่มรู้จักเธอรู้ชื่อจริงเธอ เห็นหน้าเธอ หรือแม้กระทั่งบ้านจริงๆอยู่ไหนทำงานที่ไหน เพื่อความแฟร์ครับผมก็บอกเธอเหมือนกันครับ ผมติดเธอมากๆเราคุยกันหลายเรื่อง ตั้งแต่เช้ายันผมหลับไปเลย ผมติดเธอจริงๆครับ ตรงนี้แหละครับที่เป็นประเด็น เราต่างไม่ได้ชอบกันเพราะเธอมีความหลังที่รักส่วนผมมีคนที่ชอบที่รักความสัมพันธ์นี้ผมมั่นใจครับ ผมมีความรู้สึกให้เธอแบบเพื่อน เพื่อนรัก จริงๆนะครับเพราะผมไม่เคยมีเพื่อนแบบนี้เพื่อนที่เคมีตรงกันหลายๆอย่างเหมือนกันอารมณ์แบบว่าจอคนนี้เป็นเพื่อนตาย ขอคนนี้เป็นเพื่อนรักเพื่อนที่ปรึกษา แต่แน่นอนผมไม่ได้ติดเธอจนรบกวนเวลาเธอครับผมและเธอมีขอบเขต เธอเองก็ยอมรับกับความสนิทนี้ แต่วันนี้ครับ เธอพูดเหมือนว่าเธออยากคุยกับผมให้น้อยลง และเธอยังไม่มีเหตุผลจริงๆเธอมีแต่เธอยังไม่บอก ผมควรทำยังไงครับ เพื่อนคนนี้ไม่เหมือนคนไหนที่ผมมีเธออาจจะไม่ได้ไปกับผมทุกๆที่เหมือนเพื่อนคนอื่น แต่เธอมีสิ่งที่เพื่อนผมคนอื่นไม่มี แล้วผมก็ไม่อยากเสียเธอไปครับ เธอเคยบอกว่าซักวันพอเรามีแฟนมีครอบครัวก็ต้องมีใครหายไป ผมคิดว่าไม่ครับ ผมเป็นลุงของลูกเธอได้เธอก็เป็นป้าของลูกผมได้ ผมเข้ามาหาเธอด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้อยากมีเธอเป็นแฟน และจะไม่ก้าวข้ามขั้นนี้ เพราะบางครั้งการเป็นเพื่อนรักกันมันก็มีหลายๆอย่างที่คนเป็นแฟนมันทำไม่ได้ ผมติดเธอมากเลยครับแบบเพื่อนผมควรทำยังไงดีครับ ใจอีกใจก็กลัวว่าคำพูดเธอที่บอกวันนี้เธอจะหายไปจากผมรึปล่าว
ถ้าผมพิมงงหรือยังไงต้องขอโทษทุกๆคนด้วยนะครับ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้าครับ
ผมกำลังติดคนๆหนึ่งครับผมควรทำยังไงดี?
ผมพึ่งเข้ามาตั้งกระทู้นี้เป็นกระทู้แรก เพราะผมมีปัญหาอย่างที่ผมตั้งบนหัวข้อกระทู้เลย ถ้าเกิดผิดพลาดประการใดต่องขอโทษทุกๆท่านด้วยนะครับ
ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวผมเป็นผู้ชายวัยทำงานได้ไม่นานมากเท่าไหร่ยังหนุ่มอยู่ครับผมเป็นคนมีเพื่อนปกติ แต่เป็นคนไม่ค่อยเที่ยวซักเท่าไหร่ วันหนึ่งครับตามประสาคนทำงานมันก็จะมีวันที่เหงาๆเบื่อๆบ้างที่เราไม่รู้จะทำอะไร ใช่ครับปกติผมก็ทำโน้นนี้ได้ตามปกติก็ปล่อยมันไป วันหนึ่งครับเพื่อนผมได้เปิดโลกกว้างกันโดยการบอกว่าใน แอพ ทวิต มีโน้นนี้นั้นส่วนใหญ่มันจะคุยเรื่อง 18+ กัน ก็นะผู้ชายมันก็ต้องมีกันบ้างไม่ว่ากันครับ ตกดึกกลับบ้านใช่ครับผมก็ลองหาแอพ ทวิตมาเล่นดูก็ลองหาๆหลายๆอย่างเพลินดีครับ แล้วอยู่ดีผมก็ลองคิดว่าถ้าหาเพื่อนคุยในนี้จะมีไหม ผมเลยตัดสินใจหาดูครับ โดยการพิมในช่องค้นหาว่า “หาเพื่อนคุย” ผมเจอหลายคนมากครับเลยคิดว่าไม่แปลกถ้าเราจะมีเพื่อนคุยขำๆซักคนในนั้น โลกยังสวยครับจนอยู่ดีๆมันก็
กลายเป็นอ้างว้างเหมือนเดิมเพราะไม่มีใครตอบเราเลยจริงๆ จนผมตัดใจ ก่อนจะปิดแอพก็แอพรีเฟรชไปที 1 ปรากฏว่าเจอคนๆหนึ่งพึ่งอัพสเตตัลหาเพื่อนคุยแล้วเขาก็บังเอิญอยู่ จว. เดียวกับผม เราก็ได้เริ่มทักเขาไปแล้วทึกอย่างก็ดีขึ้นครับเธอตอบผม เราคุยกันสนุกๆโดยเธอมี กฏ ว่าเราจะไม่รู้จักกันไม่รับรู้ความจริงของกันและกัน ผมสนุกครับกับการคุยกับเธอ แต่ก็ยังไม่เป็นปัญหามากเพราะเราต่างทำงานเหมือนกัน อายุใกล้ๆกัน เราต่างมีหน้าที่ เป็นอย่างนี้อยู่พักๆ เวลาเธอหายไปผมก็ไม่ได้อะไร ก็รอไปตามปกติไม่ได้ใจจดจ่ออะไรนัก จนอยู่ดีๆผมก็รู้สึกว่าผมรอเธอในเวลาเดิมทุกๆวันะวลาที่เธอเลิกงานแล้วเธอจะทักมาหาผม แน่นอนครับไม่ได้รู้จักกันหรือเป็นเพื่อนจริงๆเธอไม่ได้ตรงเวลากับผมตลอดอยู่แล้ว แล้วผมก็รู้สึกอยากคุยกับเธอบ่อยขึ้นครับ ผมมักจะรอคุยกับเธอก่อนที่ผมจะไปทำอะไรเพราะกลัวเธอจะรอละไม่อยากคุย ผมมักจะรอคุยกับธอให้จบก่อนแล้วค่อยไปไหนหรือนอน ผมเริ่มติดเธอมากขึ้นเรื่อยๆครับ จนวัน 1 วันที่ทุกๆอย่างมันโดดไปไวมากๆ เราสนิทกันมาขึ้น(ในความรู้สึกผมนะครับ) วันนั้นเธอบอกผมว่าจะไปร้านเหล้า ด้วยความเป็นห่วงร้านนั้นอยู่ใกล้ๆที่ทำงานผม ผมเลยตัดสินใจอยู่ที่รัานจนกว่าเธอจะกลับถึงหอโดยปลอบภัย(ผมแค่กลัวเธอจะเมาครับ) ก่อนไปเธอก็บอกว่าจะไม่เมา เพราะแค่ไปเที่ยวไม่ได้มีมูลเหตุอะไรเป็นพิเศษผมก็เชื่อครับ อ้อลืมบอกนอกจากเราจะคุยกันแล้วบางทีก็มีส่งรูปสิ่งที่ทำให้บ้างครับแบบไม่ได้เปิดเผยอะไรมาก ต่อครับแล้วเธอก็ไปเที่ยว ผมนั่งรอตามที่บอก แล้วเหตุการณ์นี้ก็เกิดขึ้นเธอทักมาได้2-3 ประโยค เธอดันโทรมา นั้นเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงเธอครับเสียงเธอน่ารัก น่าฟังทุกคำพูดที่เธอพูดน้ำเสียงมันทำให้อยากจะคุยด้วยถึงแม้ว่าเราจะหมดมุข ต่อครับ เธอก็บอกว่าจะไปต่อ แล้วเสียงเธอดูเมา ผมเป็นห่วงเธอมากๆครับผมตัดสินใจไปรอที่ถนนเส้นหนึ่งเป็นถนนที่เธอต้องผ่านเพื่อเลี้ยวเข้าซอยกลับหอเพราะเธอเคยบอกแค่นี้ ผมยืนดูอยู่บนสะพานลอยคอยเดาว่าใครจะเป็นเธอ เพราะเธอบอกว่าจะกลับห้องก่อนละพี่ที่ทำงานจะเอารถยนต์มารับไปต่อ ผมรอจนเธอจนเธอบอกว่าถึงแล้วผมก็เลยถามไปว่ารถสีอะไร เธอบอกรถเก๋งสีดำ ผมใช้ความจำทั้งหมดนึกว่าคันไหนผ่านไปไหนเข้าซอยไหน แล้วผมก็นึกออกแล้วไปถูกที่ ผมตามอยู่ห่างๆครับด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ยังไม่ทราบแน่ว่าใช่ไหมถูกคันไหมระหว่างนั้นเราก็คุยโทรศัพท์กันครับเธอขอให้พี่คนขับเปิดกระจกแล้วสุดท้ายผมก็หาเธอเจอครับแต่เธอไม่เห็นผม แล้วโชคดีครับร้านที่จะไปเหมือนจะเต็มพวกเธอและพี่ๆตัดสินใจกลับครับผมก็ตามแบบห่างๆแล้วบอกเธอว่าผมเจอเธอแล้วผมจะตามไปส่งให้แน่ใจ ก่อนเธอจะเลี้ยวเข้าหอ ผมบอกเธอว่า “เราจะกลับแล้วนะ” เธอก็ตอบมาว่า จะกลับแล้วหรอกลับจริงหรอแบบนี้อยู่ 2-3 ครั้ง ผมด้วยความใจอ่อนผมก็เลยตามไปแล้วจอดก่อนถึงหอเธอราวๆ 50 เมตร เพื่อส่งเธอ แต่
อยู่ดีๆเธอบอกจะลงมาหาให้รอแป้บหนึ่ง เราก็ตกใจเพราะตอนแรกเราไม่คิดจะรู้จักกันหรือเห็นหน้ากัน ผมก็ถามไปว่าจะออกมาอยู่หรอ จริงๆก็อยากเจอครับ แต่ด้วยความที่ตี 1 แล้ว + กับยุงเยอะ ผมเลยเป็นห่วง เธอสวนมาว่า งั้นจะกลับก็กลับไปเลย เอาละสิ ใจอ่อนอีก เราก็เลยบอกไปว่ารอก็ได้ แล้วเธอก็ออกมาจริงๆครับ ออกมาอ้วก 555 ผมได้เข้าไปช่วยลูบหลังเธอ คุยกับเธอนิดหน่อย แล้วผมก็พยายามบอกเธอให้เข้าห้องผมจะไปส่งเอง ไม่ได้คิดอะไรนะครับ เพราะเธอใส่กางเกงขาสั้น แล้วยุงมันเยอะ จะอ้วกไปอ้วกในห้องน้ำก็ได้ เธอดื้อครับ บอกว่าเดี๋ยวค่อยไปไปเองได้ แต่แม้แต่เธอจะลุกยังไม่ได้เลยครับ สุดท้ายผมพาเธอเดินไปในห้องครับ ไปส่งเธอที่ห้องน้ำแล้วเธอจะอยู่ตรงนั้นแต่ผมคิดว่าคงไม่ดี ผมเลยขยั้นขยอให้เธออกมาไปนอนดีๆ พอเธออกมาแล้ว ผมก็ปิดไฟแล้วล็อคประตูให้แล้วออกมาครับ ผมกลับบ้านอ้อแล้วก่อนผมจะกลับเธอบอกผมไว้ว่าถ้าถึงแล้วให้บอกเธอ ผมก็บอกครับ พอตื่นมาอีกวัน เราได้คุยกันแบบคอลสาย เราสนิทกันมากขึ้นครับ ผมเริ่มรู้จักเธอรู้ชื่อจริงเธอ เห็นหน้าเธอ หรือแม้กระทั่งบ้านจริงๆอยู่ไหนทำงานที่ไหน เพื่อความแฟร์ครับผมก็บอกเธอเหมือนกันครับ ผมติดเธอมากๆเราคุยกันหลายเรื่อง ตั้งแต่เช้ายันผมหลับไปเลย ผมติดเธอจริงๆครับ ตรงนี้แหละครับที่เป็นประเด็น เราต่างไม่ได้ชอบกันเพราะเธอมีความหลังที่รักส่วนผมมีคนที่ชอบที่รักความสัมพันธ์นี้ผมมั่นใจครับ ผมมีความรู้สึกให้เธอแบบเพื่อน เพื่อนรัก จริงๆนะครับเพราะผมไม่เคยมีเพื่อนแบบนี้เพื่อนที่เคมีตรงกันหลายๆอย่างเหมือนกันอารมณ์แบบว่าจอคนนี้เป็นเพื่อนตาย ขอคนนี้เป็นเพื่อนรักเพื่อนที่ปรึกษา แต่แน่นอนผมไม่ได้ติดเธอจนรบกวนเวลาเธอครับผมและเธอมีขอบเขต เธอเองก็ยอมรับกับความสนิทนี้ แต่วันนี้ครับ เธอพูดเหมือนว่าเธออยากคุยกับผมให้น้อยลง และเธอยังไม่มีเหตุผลจริงๆเธอมีแต่เธอยังไม่บอก ผมควรทำยังไงครับ เพื่อนคนนี้ไม่เหมือนคนไหนที่ผมมีเธออาจจะไม่ได้ไปกับผมทุกๆที่เหมือนเพื่อนคนอื่น แต่เธอมีสิ่งที่เพื่อนผมคนอื่นไม่มี แล้วผมก็ไม่อยากเสียเธอไปครับ เธอเคยบอกว่าซักวันพอเรามีแฟนมีครอบครัวก็ต้องมีใครหายไป ผมคิดว่าไม่ครับ ผมเป็นลุงของลูกเธอได้เธอก็เป็นป้าของลูกผมได้ ผมเข้ามาหาเธอด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้อยากมีเธอเป็นแฟน และจะไม่ก้าวข้ามขั้นนี้ เพราะบางครั้งการเป็นเพื่อนรักกันมันก็มีหลายๆอย่างที่คนเป็นแฟนมันทำไม่ได้ ผมติดเธอมากเลยครับแบบเพื่อนผมควรทำยังไงดีครับ ใจอีกใจก็กลัวว่าคำพูดเธอที่บอกวันนี้เธอจะหายไปจากผมรึปล่าว
ถ้าผมพิมงงหรือยังไงต้องขอโทษทุกๆคนด้วยนะครับ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้าครับ