เกริ่นก่อนว่าเราเป็นคนที่ไม่เคยมีความรักมาก่อนเลย เราเป็นคนที่ไม่ค่อยเข้าใจอะไรแนวๆรักๆใคร่ๆ แต่เราก็อินกับพวกอนิเมะ ซีรี่ย์ หรือหนังที่เกี่ยวกับรักๆอยู่นะคะ ส่วนเพลงก็พอมีอินบ้างนิดหน่อย... แต่กับชีวิตจริงเราก็งงๆไม่เคยเกิดความรู้สึกแนวรักแบบฟงแฟนอะไรอย่างนี้เลย แต่พอขึ้นมัธยม เราก็มองคนๆนึงอยู่เสมอ เค้าเป็นรุ่นพี่เราค่ะ อยู่ม.ปลายแล้วก็เป็นนักบาสโรงเรียน คือเราเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ถ้าเราเห็นเค้าเราจะรู้สึกอยู่ไม่สุข คือมันเขินๆ มันรู้สึกร้อนรนๆอะไรแบบนี้เวลาที่พี่เค้าอยู่ใกล้ๆ เห็นพี่เค้าทำอะไรก็รู้สึกว่ามันดูดีไปหมด ทำอะไรก็คิดถึงแต่พี่เค้า จอบมองสอดส่องพี่เค้ามาเป็นปีๆแล้ว แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้สักที เอาเข้าจริง เราก็คิดว่าการได้มองพี่เค้าอยู่ห่างๆแบบนี้มันพอสำหรับเราแล้ว เพราะอย่างเราคงไม่กล้าบอกความรู้สึกออกไปให้พี่เค้าฟังหรอก555 ขืนโดนปฏิเสธขึ้นมานะ เราคงเสียใจมากแน่เลย ก็เลยคิดมาตลอดว่าจะแค่แอบมองพี่เค้าต่อไปก็พอแล้วมั้ง งี้แหละค่ะ ความรักนักแอบชอบ (ฮาาา) เราก็เลยดำเนินวิถีชีวิตต่อไปตามไอ้ปณิธานแบบนั้นนี่แหละค่ะ แต่วันดีคืนดี มันก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้พี่เค้ากับเรารู้จักกันค่ะ คือตอนนั้นมันเป็นช่วงเย็นๆ คือพี่เค้าพึ่งแข่งบาสเสร็จ แล้วตอนนั้นไอ้เพื่อนสนิทของเราที่เราชวนมันไปดูพี่เค้าเล่นบาสด้วยกันทุกครั้งมันก็เลยบอกให้เราลองไปซื้ออะไรเย็นๆให้พี่เค้ากินดู เราก็ลังเลอยู่ค่ะ แบบว่ามันสองจิตสองใจ ไม่รู้จะเข้าหาหรือทำตามวิถีนักแอบชอบต่อไปดี แต่สุดท้ายเราก็ไปซื้อน้ำตามมันบอกค่ะ แต่ตอนเดินเราไม่กล้าไปคนเดียวเลยชวนมันไปด้วย ดันกลายเป็นว่าไม่กล้าให้พี่เค้าด้วย เพราะเรามองหน้าพี่เค้าตรงไม่ได้เลยค่ะ ใจมันเต้นจนอยู่ไม่สุขไปหมด เราเลยแอบอยู่หลังเพื่อน แล้วให้เพื่อนเอาน้ำให้พี่เค้าแทน มันก็ทำตามเราขอเลยค่ะ เพื่อนเรามันก็ออกแนวมั่นๆ ทะเล้นๆอยู่แล้ว มันไม่ค่อยจะกลัวหรือเขินอะไรหรอกค่ะ จากนั้นแหละค่ะ มันก็มีเรื่องให้เรากับเพื่อนเจอพี่เค้าอยู่บ่อยๆ เช่นไปห้องสมุดแล้วเจอกันอะไรแบบนี้ ก็คุยกันทำความรู้จักไปเรื่อย แต่ส่วนใหญ่เรานั่งเงียบค่ะ ส่วนตัวเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว คนที่ชวนพี่เค้าคุยก็จะเป็นไอ้เพื่อนสุดกวนของเราซะมากกว่า... ก็เลยสนิทพี่เค้ามากขึ้นค่ะ สนิททักกันได้แบบพี่น้องอะไรอย่างนี้ เราก็ดีใจแหละค่ะที่เลื่อนขั้นจากเด็กที่แอบชอบพี่เค้าทั้งๆที่พี่เค้าก็ไม่รู้จักเรา มาเป็นรุ่นน้องที่สนิทพอสมควร ได้อยู่ในสายตาพี่เค้าบ้าง แบบนี้เราก็แอบเพ้อเจ้อว่าอาจจะพอมีหวังให้เราได้ใกล้ชิดพี่เค้ามากกว่านี้(เด็กโลภค่ะ55) เราเลยวางแผนว่าจะทำของขวัญให้พี่เค้าในวันเกิด เราก็เก็บเงินค่ะ เรารู้ว่าพี่เค้าชอบช๊อกโกแลต เราเลยจัดไปเลยค่ะ ไอ้ช๊อกโกแลตเฟอเรโรร์สุดแพง ซื้อมาเป็นกล่องห่อใส่กล่องของขวัญอย่างดี กินแกรบอยู่พอสมควร55 พอถึงวันเกิดพี่เค้าเราก็แยกตัวกับเพื่อนสนิทเรา แล้วสะพายเป้นักเรียนไปนั่งแถวๆม้านั่งตรงใต้ต้นไม้ขอบสนามบาส แล้วหยิบกล่องของขวัญออกมารอจังหวะให้พี่เค้า มันรอไปใจเต้นไป แต่พอพี่เค้าเล่นเสร็จ เราก็เขินไม่กล้าเดินเข้าไปให้สักที พอมองไปตรงที่พี่เค้าอยู่อีกทีก็เจอรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนพี่เค้าแซวเรื่องสาว เราเลยตกใจนึกว่าเห็นเราแล้วแซว มันเขินมากๆแต่มองอีกที มันมีเด็กผู้หญิงคนนึงยืนให้ของขวัญพี่เค้าอยู่ มันเป็นช๊อกโกแลตอัลฟี่แบบห่อๆค่ะ เพื่อนเรามันเอารสสตรอเบอร์รี่นมสดกับช๊อกโกแลตนมสด มาแม๊กติดกันเป็นที่คล้องคอแล้วให้พี่เค้า มันดูโรแมนติกมากๆเลย มันดูน่ารักดี.. พี่เค้าก็ยิ้มใหญ่เลย เหมือนจะดีใจมาก ความรู้สึกเราตอนนั้นมันตีกันไปหมดเลยค่ะ มันงงๆไปหมด สับสนตัวเองด้วย สับสนเพื่อนด้วย "เค้าดูเหมาะสมกันดีเนาะ ถ้าเป็นแฟนกันคงน่ารักดี เพื่อนเราก็รู้นี่ว่าเราชอบพี่เค้า..มันทำแบบนี้หรือเพราะว่า... เราคิดมากไปเองหรือเปล่าก็ให้แบบรุ่นพี่รุ่นน้องงั้นๆแหละ ของขวัญมันดีจัง..น่ารักดี..งบน้อยแต่สร้างสรรค์ พี่เค้าชอบกินอัลฟี่ด้วยนี่เห็นพกบ่อยๆ ถ้าเราให้ไอ้เฟอเรโร่นี่ พี่เค้าจะชอบเหรอ จะคิดว่าเราเปลืองไหม? ของขวัญเรานี่แย่งจัง..ไม่อยากให้แล้ว.." เราก็นั่งนิ่งมองพี่เค้ากับเพื่อนเราอยู่เฉยๆแล้วก็นั่งคิดฟุ้งซ่านไปมา อยู่ดีๆมันก็มึนๆอื้อๆอึงๆไปหมด แล้วน้ำตานี่ก็ไหลเก่งงง ไหลมาแบบท่วมหน้ากันเลยทีเดียว แต่เราไม่รอให้ใครเห็นแม้แต่หยดเดียวหรอกค่ะ พอรู้สึกว่ามีอะไรรื้นๆตรงขอบตาก็รีบไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้า แต่ดันกลายเป็นว่าได้ปล่อยโฮหน้ากระจกซะงั้น เราก็ไม่ไปเจอใครต่อเลยค่ะ ทั้งรุ่นพี่แล้วก็เพื่อนเรา เย็นนั้นเราก็กลับบ้านไปเลย พอถึงบ้านเราจัดการตัวเองและงานบ้านเสร็จก็ขึ้นห้องนอนมานั่งดูจอคอมพ์เช็คโลกออนไลน์ไปเรื่อย แล้วโพสต์แฮปปี้เบิร์ดเดย์พี่เค้าก็เต็มจอฟีดเราไปหมดเลย เพราะติดตามพี่เค้าแบบเห็นโพสต์เป็นคนแรกด้วย แล้วสักพักแชทพี่เค้าก็เด้งมา เค้าพูดประมาณว่า ''ใจร้ายอ่ะะ วันนี้วันเกิดพี่ ทำไมไม่เห็นหน้าเลยทั้งวัน ของขวัญสักกล่องก็ไม่มี'' เราเลยตอบประมาณว่า ''อ้ะ น้องลืมอ่ะ เดี๋ยวไว้ให้ปีหน้าละกัน555'' เพราะเราเองก็หน่วงๆไม่รู้ใจตัวเองเหมือนกัน แต่ที่แน่ๆคือตอนนี้เราไม่อยากให้พี่เค้าแล้ว... พี่เค้าก็ตอบประมาณว่า ''แหมมม ไม่เป็นไร ปีหน้าเลี้ยงเนื้อย่างนะน้อง555'' เราเลยบอกไปว่า ''เคค้าบบบ'' แล้วพอเห็นพี่เค้าดูปกติแบบนี้ เราก็เหมือนใจเย็นลง เลยกะว่าจะเอาเฟอร์เรโร่ไปให้พรุ่งดีไหม แต่พอพี่เค้าพิมพ์ถามมาอีกที ''น้อง คือพี่ว่าพี่ชอบเพื่อนน้องอ่ะ (จริงๆพี่เค้าเรียกเป็นชื่อแหละค่ะ เพราะก็สนิทกันแล้ว..มีเรียกเราว่าน้องคนเดียว...) พอจะแนะนำอะไรพี่ได้บ้างไหม'' แล้วพี่เค้าก็พิมพ์มาแบบติดตลกเหมือนแก้เขินด้วย ''555'' คือตอนนั้นเราชาเลยค่ะ แต่ก็ตั้งสติ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปว่า ''น้องไปนอนก่อนนะ ดึกแล้ว55'' คือพิมพ์แค่นี้จริงๆแล้วออกเฟสเลยค่ะ คือปิดแท็ปทิ้งแล้วนั่งปล่อยโฮน่าคอมพ์ ส่วนไอ้เฟอร์เรโร่นั่นหลังจากปล่อยโฮเสร็จเราก็แกะมากินตอนตั้งกระทู้นี่แหละค่ะ... อยากถามว่าเราควรทำไงดีคะ...ต่อจากนี้ เราจะทำตัวยังไงดี ไม่กล้าสู้หน้าใครเลย... ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ เรื่องราวรักแรกโง่ๆของเรา