สวัสดีคนที่เข้ามาอ่านทุกคนนะครับ ผมมีเรื่องจะมาเล่าให้ทุกๆคนฟัง เป็นเรื่องความรักของตัวผมเอง ผมต้องออกตัวก่อนว่า ในขณะที่ผม กำลังพิมพ์เรื่องราวอยู่นี้ ผมต้องการกำลังใจอย่างมาก ผมอาจจะกำลังร้องไห้ และเสียใจอยู่ เพราะ นี่เป็นครั้งแรก ที่ผมถูกนอกใจ
ตัวผมนั้น แม่ตั้งชื่อให้ว่าตัวโน๊ต พ่อเรียกผมว่า ใจ๋ใจ๋ ย้อนกลับไปเมื่อ วันที่ 21 มกราคม 2561 ตอนนั้นผมยังเป็น พนักงานรายวันแบบว่าเขาประกาศงานก็รับงานไปเป็นวันวัน ผมก็รับงานไปเรื่อยๆเจอผู้คนมากมาย แล้ววันนี้เอง ผมก็ได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่รักงานและมาทำงานที่เดียวกัน เขาเป็นคนน่ารัก สำหรับผมแล้วผมว่าเขาสวยเลยทีเดียว ดูร่าเริงแจ่มใส เรียนอยู่มหาลัยชั้นปีที่ 4 ผมขอติดต่อเขา เพื่อที่จะได้จีบเขา เริ่มแรกก็คงจะทาง Facebook เลยครับ ใช่ตั้งแต่วันนั้นผมก็เริ่มจีบเขา ผมขอไม่เอ่ยนามเพราะว่าฝ่ายโดนจะเสียชื่อ ก็ จีบมาเรื่อยๆจนถึงวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 ผมกับเธอก็ตกลงเป็นแฟนกัน ใช่ แต่ผมเป็นคนสุขมาก เขามีโรคประจำตัวคือโรคกระเพาะ มักจะบ่นแสบท้องอยู่บ่อยๆหลังจากนั้นประมาณครึ่งเดือน เขาก็ย้ายหอจากอยู่กับรูมเมทก็ออกไปอยู่คนเดียวผมก็เลยได้มีโอกาสไปอาศัยอยู่กับเขาบ่อยๆ เขาจะเป็นคนที่ตื่นสายเพราะเป็นเด็กยุคใหม่ ส่วนผม อายุเยอะแล้ว สาวๆผมจะตื่นมาไปตลาด ไปหาซื้อของมาเตรียมไว้ให้เขากินตอนเช้า ทำแบบนี้จนสังเกตได้ว่าเขาหาย ประมาณปลายเดือนเมษายน น้องเขาถูกแมวกัดมือ ไปฉีดยาที่โรงพยาบาล ผมเป็นคนพาเขาไปเองแหละ หลังจากฉีดยาเสร็จมือบวมอาบน้ำเองไม่ได้ ผมก็อาบน้ำให้ เขินนะครับไม่เคยอาบน้ำให้ใครมาก่อน หลังๆมาก็เริ่มชิน ไม่นานหลังจากนั้นผมก็หางานประจำทำ เป็นพนักงานเสริฟโรงแรม ทำงานที่นั่นก็ได้เงินเยอะก็ดูแลเขาได้เลยทีเดียว เขาก็เลยบอกพ่อกับแม่ว่ามีแฟนแล้วนะ แต่พ่อกับแม่เขาไม่พอใจที่ผมเป็นแค่พนักงานเสริฟโรงแรมพอผมได้ยินผมก็เริ่มคิดมาก แต่ผมไม่คิดจะทิ้งหรอกนะ ผมพยายามที่จะทำให้ตัวเองดีขึ้นโดยการหาสอบข้าราชการและในที่สุด ผมสอบติดนักเรียนนายสิบตำรวจ สอบผ่านทุกอย่างจนและเข้ามาเรียน ระหว่างที่เรียนนั้นผมกับเขาก็ได้ห่างกันแต่ก็ยังคุยกันอยู่เรื่อยๆ รักกันดีปกติอาจจะมากขึ้นด้วยซ้ำเพราะนานๆเจอกันครั้งหนึ่ง วันไหนที่เป็นวันหยุดยาวผมจะกลับไปเที่ยว ช่วงนั้นเขาก็ ใกล้จบมหาลัยพอดี ก็ไปติดต่อโครงการไว้โครงการ 1 เกี่ยวกับไปทำงานต่างประเทศ ชื่อโครงการ Work And Travel ในใจผมไม่อยากให้ไปหรอก เพราะมันไกลมากแล้วน้องเขาดูอ่อนแออ่อนหัดด้วย แต่เขาอยากไปผมก็ไม่ห้ามหรอก ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ได้ไปจริงๆ ที่อลาสก้า ประมาณปลายเดือนพฤษภาคม หลังจากเข้าไปได้ไม่นานผมก็รู้สึกแย่ ผมกลัวว่าเขาจะนอกใจ ผมทักหา ทักไปปรึกษาทุกคนที่สนิท ทุกคนพูดเหมือนกันว่า ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่ใช่คนอย่างนั้น ช่วงนั้นผมก็ฝึกหนักด้วย ก็เลยเอาตามกันไปแล้วก็ลืมไป แต่ความสัมพันธ์ก็ยังคงเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไปความคิดถึงเพิ่มมากขึ้น หลังจากนั้นไม่นานประมาณ 1 เดือนครึ่ง ปรากฏว่า ไปที่นู่นอยู่บ้านหลังเดียวกันหลายคน มีผู้ชายอยู่ 1 คน สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เขาได้นอกใจผม เป็นสิ่งที่ผมรับไม่ได้ที่สุด ในใจของผม รู้สึกไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่กลับมีคำถามอยู่ในหัว เต็มไปหมด ผมคงไม่คิดโทษเธอหรอกอาจจะเพราะผมดูแลเธอไม่ได้ หรือไม่มีเวลาให้ ผมไม่คิดเสียใจในเวลาที่ผ่านมา เพราะทั้งหมดผมทำดีที่สุดแล้ว รักมากที่สุดแล้ว แต่ในเมื่อเธอเลือกที่จะทำผมก็คงห้ามหรือตอบว่าอะไรไม่ได้ ทั้งๆที่เขาทำแบบนั้นแต่ผมไม่ได้ต่อว่าอะไรเธอสักคำเลย ผมให้เกลียดเธอหรอก ไม่โกรธด้วย แค่ผมไม่เข้าใจว่าทำไม ต้องโดน เหยียบย่ำหยาม ความรัก ของผมด้วย เธอกลับมาง้อขอโทษผม แต่ผมกลับปฏิเสธและบอกเลิกเธอ แน่นอนว่าผมยังรักเธออยู่ แต่ในใจ มันกลับยอมรับไม่ได้ ที่เธอจะกลับมา ผมไม่รู้ว่าผมควรรู้สึกยังไงดี หรือต้องทำยังไงต่อไปดี อาจจะต้องใช้เวลา ถ้าใครที่อ่านบทความนี้ แล้วยังมีแฟนอยู่ ขอให้พวกคุณ รักกันและดูแลกันไปนานๆ อย่านอกใจกันนะ
ตัวผมตอนนี้คงไม่ขอให้เธอกลับมาคงไม่ขอคำขอโทษไม่ขอให้เธอสำนึกผิด แต่สิ่งที่ผมต้องการที่สุดในตอนนี้คือกำลังใจ
วันนี้ผมได้เข้าใจโลกมากขึ้น กลัวความเจ็บปวดจากการถูกนอกใจเป็นยังไง ผมเข้าใจว่าทำไมคนหลายคนถึงบอกว่าไม่พร้อมที่จะเปิดใจ หรือไม่กล้าเปิดใจอีกเพราะกลัวเสียใจ
วันนี้โลกของผมมันกว้างขึ้น แต่ใจของผมแคบลง
ใครมีกำลังใจบ้าง?
ตัวผมนั้น แม่ตั้งชื่อให้ว่าตัวโน๊ต พ่อเรียกผมว่า ใจ๋ใจ๋ ย้อนกลับไปเมื่อ วันที่ 21 มกราคม 2561 ตอนนั้นผมยังเป็น พนักงานรายวันแบบว่าเขาประกาศงานก็รับงานไปเป็นวันวัน ผมก็รับงานไปเรื่อยๆเจอผู้คนมากมาย แล้ววันนี้เอง ผมก็ได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่รักงานและมาทำงานที่เดียวกัน เขาเป็นคนน่ารัก สำหรับผมแล้วผมว่าเขาสวยเลยทีเดียว ดูร่าเริงแจ่มใส เรียนอยู่มหาลัยชั้นปีที่ 4 ผมขอติดต่อเขา เพื่อที่จะได้จีบเขา เริ่มแรกก็คงจะทาง Facebook เลยครับ ใช่ตั้งแต่วันนั้นผมก็เริ่มจีบเขา ผมขอไม่เอ่ยนามเพราะว่าฝ่ายโดนจะเสียชื่อ ก็ จีบมาเรื่อยๆจนถึงวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 ผมกับเธอก็ตกลงเป็นแฟนกัน ใช่ แต่ผมเป็นคนสุขมาก เขามีโรคประจำตัวคือโรคกระเพาะ มักจะบ่นแสบท้องอยู่บ่อยๆหลังจากนั้นประมาณครึ่งเดือน เขาก็ย้ายหอจากอยู่กับรูมเมทก็ออกไปอยู่คนเดียวผมก็เลยได้มีโอกาสไปอาศัยอยู่กับเขาบ่อยๆ เขาจะเป็นคนที่ตื่นสายเพราะเป็นเด็กยุคใหม่ ส่วนผม อายุเยอะแล้ว สาวๆผมจะตื่นมาไปตลาด ไปหาซื้อของมาเตรียมไว้ให้เขากินตอนเช้า ทำแบบนี้จนสังเกตได้ว่าเขาหาย ประมาณปลายเดือนเมษายน น้องเขาถูกแมวกัดมือ ไปฉีดยาที่โรงพยาบาล ผมเป็นคนพาเขาไปเองแหละ หลังจากฉีดยาเสร็จมือบวมอาบน้ำเองไม่ได้ ผมก็อาบน้ำให้ เขินนะครับไม่เคยอาบน้ำให้ใครมาก่อน หลังๆมาก็เริ่มชิน ไม่นานหลังจากนั้นผมก็หางานประจำทำ เป็นพนักงานเสริฟโรงแรม ทำงานที่นั่นก็ได้เงินเยอะก็ดูแลเขาได้เลยทีเดียว เขาก็เลยบอกพ่อกับแม่ว่ามีแฟนแล้วนะ แต่พ่อกับแม่เขาไม่พอใจที่ผมเป็นแค่พนักงานเสริฟโรงแรมพอผมได้ยินผมก็เริ่มคิดมาก แต่ผมไม่คิดจะทิ้งหรอกนะ ผมพยายามที่จะทำให้ตัวเองดีขึ้นโดยการหาสอบข้าราชการและในที่สุด ผมสอบติดนักเรียนนายสิบตำรวจ สอบผ่านทุกอย่างจนและเข้ามาเรียน ระหว่างที่เรียนนั้นผมกับเขาก็ได้ห่างกันแต่ก็ยังคุยกันอยู่เรื่อยๆ รักกันดีปกติอาจจะมากขึ้นด้วยซ้ำเพราะนานๆเจอกันครั้งหนึ่ง วันไหนที่เป็นวันหยุดยาวผมจะกลับไปเที่ยว ช่วงนั้นเขาก็ ใกล้จบมหาลัยพอดี ก็ไปติดต่อโครงการไว้โครงการ 1 เกี่ยวกับไปทำงานต่างประเทศ ชื่อโครงการ Work And Travel ในใจผมไม่อยากให้ไปหรอก เพราะมันไกลมากแล้วน้องเขาดูอ่อนแออ่อนหัดด้วย แต่เขาอยากไปผมก็ไม่ห้ามหรอก ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ได้ไปจริงๆ ที่อลาสก้า ประมาณปลายเดือนพฤษภาคม หลังจากเข้าไปได้ไม่นานผมก็รู้สึกแย่ ผมกลัวว่าเขาจะนอกใจ ผมทักหา ทักไปปรึกษาทุกคนที่สนิท ทุกคนพูดเหมือนกันว่า ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่ใช่คนอย่างนั้น ช่วงนั้นผมก็ฝึกหนักด้วย ก็เลยเอาตามกันไปแล้วก็ลืมไป แต่ความสัมพันธ์ก็ยังคงเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไปความคิดถึงเพิ่มมากขึ้น หลังจากนั้นไม่นานประมาณ 1 เดือนครึ่ง ปรากฏว่า ไปที่นู่นอยู่บ้านหลังเดียวกันหลายคน มีผู้ชายอยู่ 1 คน สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เขาได้นอกใจผม เป็นสิ่งที่ผมรับไม่ได้ที่สุด ในใจของผม รู้สึกไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่กลับมีคำถามอยู่ในหัว เต็มไปหมด ผมคงไม่คิดโทษเธอหรอกอาจจะเพราะผมดูแลเธอไม่ได้ หรือไม่มีเวลาให้ ผมไม่คิดเสียใจในเวลาที่ผ่านมา เพราะทั้งหมดผมทำดีที่สุดแล้ว รักมากที่สุดแล้ว แต่ในเมื่อเธอเลือกที่จะทำผมก็คงห้ามหรือตอบว่าอะไรไม่ได้ ทั้งๆที่เขาทำแบบนั้นแต่ผมไม่ได้ต่อว่าอะไรเธอสักคำเลย ผมให้เกลียดเธอหรอก ไม่โกรธด้วย แค่ผมไม่เข้าใจว่าทำไม ต้องโดน เหยียบย่ำหยาม ความรัก ของผมด้วย เธอกลับมาง้อขอโทษผม แต่ผมกลับปฏิเสธและบอกเลิกเธอ แน่นอนว่าผมยังรักเธออยู่ แต่ในใจ มันกลับยอมรับไม่ได้ ที่เธอจะกลับมา ผมไม่รู้ว่าผมควรรู้สึกยังไงดี หรือต้องทำยังไงต่อไปดี อาจจะต้องใช้เวลา ถ้าใครที่อ่านบทความนี้ แล้วยังมีแฟนอยู่ ขอให้พวกคุณ รักกันและดูแลกันไปนานๆ อย่านอกใจกันนะ
ตัวผมตอนนี้คงไม่ขอให้เธอกลับมาคงไม่ขอคำขอโทษไม่ขอให้เธอสำนึกผิด แต่สิ่งที่ผมต้องการที่สุดในตอนนี้คือกำลังใจ
วันนี้ผมได้เข้าใจโลกมากขึ้น กลัวความเจ็บปวดจากการถูกนอกใจเป็นยังไง ผมเข้าใจว่าทำไมคนหลายคนถึงบอกว่าไม่พร้อมที่จะเปิดใจ หรือไม่กล้าเปิดใจอีกเพราะกลัวเสียใจ
วันนี้โลกของผมมันกว้างขึ้น แต่ใจของผมแคบลง