เราอยู่หอพักค่ะ แม่จะโทรมาทุกวัน ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ
บางครั้งเราเล่าบ่นเรื่องงาน หรือเล่าอะไรที่มีความสุข คำตอบของแม่คือ เอ้อ เสียงสูงๆ หน่อย
เรารู้สึกเหมือนเขารำคาญและไม่อินกับเรื่องที่เราเล่าเลย แต่ถ้าวันไหนเราเงียบก็บ่น บอกทำไมให้แม่พูดอยู่คนเดียว
ถ้าแม่เล่าหรือบ่นอะไร เราก็พยายามฟังตลอดนะคะ ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องรู้สึกเหมือนเรา
วันนี้ก็เหมือนเดิม ถามว่าย้ายหอใหม่เป็นไงบ้าง เราตอบไม่ทันเสร็จ แม่ก็จะวางสายแล้ว
ไม่ได้จะว่าอะไร แต่ตกลงที่ถามมา คืออยากรู้คำตอบไหม หรือตั้งใจฟังอยู่ไหม หรือถามไปงั้นๆ เหมือนพยายามหาเรื่องคุย ทั้งที่ไม่ได้อยากคุย
ถ้าจะเป็นแบบนี้ ไม่ต้องคุยกันทุกวันขนาดนั้นก็ได้ สุขภาพจิตเสียนะคะ

จริงๆ เป็นกระทู้ระบาย แต่ไม่ได้ยืนยันสมาชิก ตั้งได้แค่คำถามค่ะ