สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องอยากจะปรึกษาค่ะ คืออยากรู้ว่า เอ๊ะ! เป็นตัวเราที่ไม่พร้อมเปิดใจ ยังไม่เจอคนที่ใช่ หรือยังลืมเขาไม่ได้กันแน่?
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเคยคุยกับพี่คนหนึ่ง ตอนนั้นอยู่ๆพี่เขาก็ทักมา เราว่างก็เลยตอบพี่เขาแบบไม่คิดไร ตอบประมาณคำต่อคำพอรักษามารยาท คิดว่าเดี๋ยวพี่เขาก็คงหายไปเองเหมือนคนอื่นๆ แต่คือพี่เขาก็ยังทักมาคุยตลอดกือบเดือนกว่าๆจนเราใจอ่อน เลยลองเปิดใจคุยกับพี่เขาดู
เราก็ไปเที่ยวไปเล่นตามปกติ(มีแม่ พี่ชายไปด้วยตลอด) พอผ่านมา 4 เดือน พี่เขาเริ่มห่างๆไป บวกกับเราเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว เริ่มรู้สึกอึดอัด ฝืนตัวเอง ไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่เราก็พยายามทำตัวเหมือนปกติ
พอเข้าเดือนที่ 5 เรารู้สึกชัด้จนกับตัวเองเลยว่าจริงๆแล้วเราไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นกับพี่เขาแล้ว เพราะนิสัย ความชอบที่ต่างกัน พยายามจูนให้เข้ากันก็ไม่ไหวแล้ว แต่เราก็ไม่กล้าบอกพี่เขา เราไม่อยากเป็นฝ่ายทำให้พี่เขาเสียความรู้สึก เราเลยรอให้พี่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
พอมาช่างหลังๆ พี่เขากับเราเจอกันน้อยลง คุยกันน้อยลงมากกกก เราก็เฉยๆเพราะไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วจริงๆ เย็นนั้นเราก็คุยกันปกติ พี่เขาก็บอกว่าเหนื่อยจากไผเตะบอลกับเพื่อนเลยขอนอน แต่คือพี่ที่รู้จักทักมาบอกว่าตอนนี้พี่เขากำลังนั่งกินข้าวกับแฟนเก่าที่คบกันมา 2 ปี และเพิ่งเลิกกันไปก่อนจะมาคุยกับเรา
เราเลยทักไปถามพี่เขาว่านอนอยู่หรอ พี่เขาก็ตอบว่าใช่ แต่คือในสตอรรี่ไอจีแฟนเก่าพี่เขาลงรูปถ่ายโต๊ะอาหารที่ฝั่งตรงข้ามมีผู้ชายนั่งอยู่ เห็นแค่ครึ่งตัว แต่เราจำได้เลยว่าเป็นพี่เขาแน่ๆ เพราะเขาใส่แจ็คเก็ทตัวโปรด
เราก็ไม่ว่าไรแค่ถามพี่เขาว่าโกหกทำไม มีอะไรก็บอกตรงๆ เขาก็โมโหใส่ทะเลาะใส่ ทั้งที่ปกติเขาจะใจเย็นตลอด พี่เขาก็บอกว่าพี่ไม่ไหวแล้ว พอกันทีเหอะ! แล้วก็เลิกคุยกันไปเลย
เอาจริงๆคือตอนนั้นเรารู้สึกโล่งอกมากกก เหมือนได้ปล่อยวาง ได้เป็นอิสระอีกครั้ง เพราะพี่เขาเป็นคนเอ่ยปากเอง ก็เลิกติดต่อกับพี่เขาไป ถึงพี่เขาจะพยายามติดต่อพยายามง้อเรา แต่เราไม่อยากจะยุ่งกับพี่เขาแล้วจริงๆ ประมาณว่าจบก็จบกันไปสิ
นี่แหละเข้าประเด็นสักที555 พอผ่านไป 3 ปี เราไม่เคยนึกถึงพี่เขามาก่อนเลย คือไม่อยากนึกถึง แต่ตั้งแต่เลิกคุยกับพี่เขา เหมือนเราเริ่มรู้ตัวเองแล้วว่ารู้สึกมีอาการแปลกๆ แบบไปเดินตลาดนัด จะเดินห่างจากผู้ขายทุกคน ไม่อยากเข้าไปเฉียดใกล้ๆ พอไปโรงเรียนก็รู้สึกรำคาญผู้ชายทุกคน ไม่อยากมอง
พอล่าสุดเราเริ่มอยากจะลองเปิดใจคุยกับใครเพราะไม่เคยคุยกับใครเลย!! กลับรู้สึกขนลุก รู้สึกว่ามันไม่ใช่และ กลัวว่าถ้าคุยแล้วจะเป็นเหมือนอดีตที่เคยคุยกับพี่เขา กลัวจะไปทำร้ายเขา แล้วความทรงจำที่เคยไปเที่ยวไปเล่นกับพี่เขาก็กลับเข้ามาในหัว ทำให้เรารู้สึกไม่อยากคุยกับใคร แบบก็อยากมีคนคุย มีแฟนเหมือนคนอื่นนะ แต่เอาจริงๆก็ไม่กล้า อยู่คนเดียวคงเหมาะกว่า
****เลยอยากขอคำปรึกษาค่ะว่าเป็นเพราะเราไม่เปิดใจเองรึเปล่าถึงไม่กล้าคุยกับใคร หรือเพราะยังลืมพี่เขาไม่ได้?
( คือมีคนทักเยอะมากว่าเอ๊ะ! เป็นโรคกลัวความรัก กลัวผู้ชายรึเปล่า? แต่เราก็แบบคงไม่มั้ง แค่ไม่อยากอยู่ใกล้ผู้ชาย ไม่อยากคุยกับผู้ชาย พออยู่ใกล้ๆจะรู้สึกอึดอัดอยากหนีไปไกล แต่ก็มีบ้างที่อบบเจอแล้วชอบ แต่ก็ไม่อยากเข้าไปใกล้อยู่ดี )
ไม่พร้อมเปิดใจหรือยังลืมเขาไม่ได้?
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเคยคุยกับพี่คนหนึ่ง ตอนนั้นอยู่ๆพี่เขาก็ทักมา เราว่างก็เลยตอบพี่เขาแบบไม่คิดไร ตอบประมาณคำต่อคำพอรักษามารยาท คิดว่าเดี๋ยวพี่เขาก็คงหายไปเองเหมือนคนอื่นๆ แต่คือพี่เขาก็ยังทักมาคุยตลอดกือบเดือนกว่าๆจนเราใจอ่อน เลยลองเปิดใจคุยกับพี่เขาดู
เราก็ไปเที่ยวไปเล่นตามปกติ(มีแม่ พี่ชายไปด้วยตลอด) พอผ่านมา 4 เดือน พี่เขาเริ่มห่างๆไป บวกกับเราเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว เริ่มรู้สึกอึดอัด ฝืนตัวเอง ไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่เราก็พยายามทำตัวเหมือนปกติ
พอเข้าเดือนที่ 5 เรารู้สึกชัด้จนกับตัวเองเลยว่าจริงๆแล้วเราไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นกับพี่เขาแล้ว เพราะนิสัย ความชอบที่ต่างกัน พยายามจูนให้เข้ากันก็ไม่ไหวแล้ว แต่เราก็ไม่กล้าบอกพี่เขา เราไม่อยากเป็นฝ่ายทำให้พี่เขาเสียความรู้สึก เราเลยรอให้พี่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
พอมาช่างหลังๆ พี่เขากับเราเจอกันน้อยลง คุยกันน้อยลงมากกกก เราก็เฉยๆเพราะไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วจริงๆ เย็นนั้นเราก็คุยกันปกติ พี่เขาก็บอกว่าเหนื่อยจากไผเตะบอลกับเพื่อนเลยขอนอน แต่คือพี่ที่รู้จักทักมาบอกว่าตอนนี้พี่เขากำลังนั่งกินข้าวกับแฟนเก่าที่คบกันมา 2 ปี และเพิ่งเลิกกันไปก่อนจะมาคุยกับเรา
เราเลยทักไปถามพี่เขาว่านอนอยู่หรอ พี่เขาก็ตอบว่าใช่ แต่คือในสตอรรี่ไอจีแฟนเก่าพี่เขาลงรูปถ่ายโต๊ะอาหารที่ฝั่งตรงข้ามมีผู้ชายนั่งอยู่ เห็นแค่ครึ่งตัว แต่เราจำได้เลยว่าเป็นพี่เขาแน่ๆ เพราะเขาใส่แจ็คเก็ทตัวโปรด
เราก็ไม่ว่าไรแค่ถามพี่เขาว่าโกหกทำไม มีอะไรก็บอกตรงๆ เขาก็โมโหใส่ทะเลาะใส่ ทั้งที่ปกติเขาจะใจเย็นตลอด พี่เขาก็บอกว่าพี่ไม่ไหวแล้ว พอกันทีเหอะ! แล้วก็เลิกคุยกันไปเลย
เอาจริงๆคือตอนนั้นเรารู้สึกโล่งอกมากกก เหมือนได้ปล่อยวาง ได้เป็นอิสระอีกครั้ง เพราะพี่เขาเป็นคนเอ่ยปากเอง ก็เลิกติดต่อกับพี่เขาไป ถึงพี่เขาจะพยายามติดต่อพยายามง้อเรา แต่เราไม่อยากจะยุ่งกับพี่เขาแล้วจริงๆ ประมาณว่าจบก็จบกันไปสิ
นี่แหละเข้าประเด็นสักที555 พอผ่านไป 3 ปี เราไม่เคยนึกถึงพี่เขามาก่อนเลย คือไม่อยากนึกถึง แต่ตั้งแต่เลิกคุยกับพี่เขา เหมือนเราเริ่มรู้ตัวเองแล้วว่ารู้สึกมีอาการแปลกๆ แบบไปเดินตลาดนัด จะเดินห่างจากผู้ขายทุกคน ไม่อยากเข้าไปเฉียดใกล้ๆ พอไปโรงเรียนก็รู้สึกรำคาญผู้ชายทุกคน ไม่อยากมอง
พอล่าสุดเราเริ่มอยากจะลองเปิดใจคุยกับใครเพราะไม่เคยคุยกับใครเลย!! กลับรู้สึกขนลุก รู้สึกว่ามันไม่ใช่และ กลัวว่าถ้าคุยแล้วจะเป็นเหมือนอดีตที่เคยคุยกับพี่เขา กลัวจะไปทำร้ายเขา แล้วความทรงจำที่เคยไปเที่ยวไปเล่นกับพี่เขาก็กลับเข้ามาในหัว ทำให้เรารู้สึกไม่อยากคุยกับใคร แบบก็อยากมีคนคุย มีแฟนเหมือนคนอื่นนะ แต่เอาจริงๆก็ไม่กล้า อยู่คนเดียวคงเหมาะกว่า
****เลยอยากขอคำปรึกษาค่ะว่าเป็นเพราะเราไม่เปิดใจเองรึเปล่าถึงไม่กล้าคุยกับใคร หรือเพราะยังลืมพี่เขาไม่ได้?
( คือมีคนทักเยอะมากว่าเอ๊ะ! เป็นโรคกลัวความรัก กลัวผู้ชายรึเปล่า? แต่เราก็แบบคงไม่มั้ง แค่ไม่อยากอยู่ใกล้ผู้ชาย ไม่อยากคุยกับผู้ชาย พออยู่ใกล้ๆจะรู้สึกอึดอัดอยากหนีไปไกล แต่ก็มีบ้างที่อบบเจอแล้วชอบ แต่ก็ไม่อยากเข้าไปใกล้อยู่ดี )