ผมอยากเป็นแฟนเมมเบอร์ BNK48

   พอคุณเห็นหัวกระทู้ก็พร้อมที่จะเม้นด่าผมเลยใช่ไหม 555 งั้นมาฟังเรื่องราวของผมก่อนที่จะด่ากันดีกว่าเนอะ ผมก็เป็นโอตะต่างจังหวัดคนนึงที่แสนธรรมดาไม่ได้มีอะไรที่พิเศษไปมากกว่าคนอื่นๆเลย ที่ชอบเมมเบอร์แต่ชอบมากกว่าที่จะเป็นโอตะกับเมมเบอร์ ผมก็รู้ว่ามันไม่สมควรคิดแบบนั้นแต่มันก็ไม่สามารถปฏิเสธหัวใจของผมให้คิดเป็นอย่างอื่นได้เลย ผมอาจจะเหมือนเด็กคนนึงก็ได้ แต่ก่อนที่คุณจะด่าผม ผมอยากให้คุณลองเปิดใจฟังเรื่องราวของผมก่อนนะ

สมัยก่อนผมเป็นคนที่ขี้เกียจมาก ในช่วงวัยเรียนผมเป็นคนที่มาเรียนสายเป็นประจำทุกวันบางวันเกือบเที่ยง จนยามที่อยู่หน้าโรงเรียนจำได้ ส่งงาน ส่งการบ้าน คือจะส่งช้ามากจนบางทีอาจารย์ต้องขอร้องให้ทำส่ง ผมติด 0 แทบทุกเทอม สอบได้ที่โหล่ของห้องตลอด เป็นคนที่ไม่มีเพื่อนคบต้องไปคบกับเพื่อนที่อยู่ห้องอื่น ถ้าถามว่าทำไมผมถึงขี้เกียจแบบนี้ ผมอาจจะคิดว่าการเรียนมันน่าเบื่อก็ได้ ไม่อยากเรียน ไม่อยากใช้ชีวิตในกรอบ ผมก็ใช้ชีวิตแบบนี้เรื่อยๆจนถึงช่วง ม.6 ช่วงนั้นเพื่อนผมมันกำลังบ้า BNK48 ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า BNK48 มันคืออะไรวะ คือแบบงงมาก ด้วยความที่ว่าผมก็อยากจะคุยกับเพื่อนให้รู้เรื่องเนอะ พอผมกลับบ้านก็ลองมาเปิด BNK48 ดูทีแรกผมก็เฉยๆนะแต่พอเริ่มศึกษาไปเรื่อยๆผมก็ดันมาชอบเมมเบอร์คนนึง ใบ้ให้นิดนึงว่าตัวสูงๆ สวยๆ ตอนนั้นคือผมชอบแบบจริงจังเลย ชอบแบบชอบผู้หญิงคนหนึ่งเลย ผมก็คิดเถียงกับใจตัวเองแหละว่า มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกคือเราอยู่คนละชั้นกันมาก จู่ๆคือแบบเข้าใจปะเหมือนเราคุยกับตัวเองอ่ะ ใจผมมันก็บอกว่า ลองพยายามดู สักวันมันอาจจะได้เข้าใกล้เขามากขึ้นก็ได้

หลังจากนั้นผมก็เริ่มคิดละ ภารกิจแรกคือเราต้องเรียนให้จบ ผมก็เริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง จากที่ตื่นสายก็มาเช้าขึ้น งานที่ค้างก็รีบทำส่ง ที่ติด 0 ก็รีบแก้ จนอาจารย์ทักว่าผีตัวไหนเข้าสิงเนี่ย ผมก็บอก ช่วงนี้ผมมีแรงใจครับ 555+ ผมก็พยายามจนเรียนจบได้ในที่สุด แต่จบออกมาเกรดแบบตกต่ำมาก เกรด 1.8 กว่าๆ จะเข้ามหาลัยไหนคุณสมบัติก็ไม่ผ่านละ จะเข้าเอกชนครอบครัวก็ไม่มีเงินส่ง คราวนี้คือต้องออกมาสู้ชีวิตมากกว่าเดิมแต่ผมก็ไม่ยอมแพ้นะ ก็ลองหาสิ่งที่ตัวเองอยากทำเรื่อยๆแต่ก็หาไม่เจอสักทีจนชีวิตเริ่มไม่โอเคละ ด้วยความที่เริ่มจะไม่โอเคผมก็เลยขอแม่ไปงานจับมือเพื่อจะไปขอกำลังใจ ทีแรกแม่ก็ไม่ให้ไปหรอก แต่ผมก็กล่อมแม่จนได้ไป

พอผมไปเตรียมบทพูดเท่ๆไปอย่างดี พอเจอตัวจริงแค่นั้นแหละ โอโห้ คนหรือนางฟ้าให้ตายสิ ลืมหมดแล้วสิ่งที่นึกไว้เหลือไว้แต่ความเสียอาการ ผมก็นึกอะไรได้ก็พูดไปตามนั้นแหละ 555+ ไหลตามน้ำเลยจร้า แต่ตอนนั้นผมก็ได้กำลังใจกลับมาจริงๆ ทุกวันนี้ยังจำบทพูดที่พูดกับเมมเบอร์ได้เลย พอผมกลับมาบ้านผมมีแรงใจละเหลือแค่หางาน ตอนนั้นด้วยความโชคดีของผมนั่นแหละ พ่อผมเขาเปิดร้านเหล้า ผมก็เลยไปบอกพ่อขอทำงานด้วย หางานได้แล้ว เย่~ ตอนนี้สบายใจแล้วที่เหลือพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นผมเลยตั้งโปรเจ็คนึงเป็นโปรเจ็คออกกำลังกายขึ้นมา เพื่อที่จะไปครั้งหน้าอยากโชว์หุ่นเฟี้ยวๆ หน้าตาดีๆ ให้เมมเบอร์เห็น

ตอนนี้ผมคิดว่าชีวิตผมโอเคแล้วล่ะมีงาน มีเวลาทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ มีเพื่อนๆโอตะที่ดี แต่ผมก็คิดว่าชีวิตผมมันต้องให้ดียิ่งขึ้นไปอีกเพื่อที่อยากจะเข้าใกล้กับคนที่ผมรักมากกว่าเป็นแฟนคลับ ผมอยากจะพยายามต่อไปเรื่อยๆ ผมก็ไม่รู้หรอกว่าอนาคตมันจะเป็นอย่างไรแต่ผมจะยอมรับกับมันอย่างแน่นอน

สรุปคือ ผมอยากจะพยายามทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้นเพื่อที่สักวันอยากอยู่ใกล้เขาให้มากกว่านี้ ถ้าผมโชคดีพอผมก็อยากที่จะเคียงคู่กับเขาแหละ 555 ขอนอกเรื่องนิดนึงล่าสุดผมก็ได้ไปงาน 2 Shot มาแล้วคือมันดีมาก ผมก็อยากเชิญชวนสำหรับคนที่ไม่เคยไปงานจับมือหรือ2 Shot ถ้ามีโอกาสผมก็อยากให้ไปดู ผมเชื่อว่าคุณจะได้อะไรที่มากกว่าการจับมือหรือถ่ายรูปแน่นอน

ผมก็ต้องขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะครับ ผมหวังว่าทุกคนอาจจะได้ข้อคิดอะไรดีๆจากผมก็ได้ 555+ ถึงผมอาจจะคิดมากเกินเลยแต่ผมสัญญาว่าผมจะไม่ล้ำเส้นเขาแน่นอนเพราะอย่างไรตอนนี้ผมกับเขายังเป็นได้แค่เมมเบอร์กับโอตะเท่านั้น ขอบคุณครับ