รู้สึกท้อ

อยู่ดีดีก็คิดมากเรื่องครอบครัว เรารู้สึกคนที่บ้านรักลูกรักหลานไม่เท่ากัน คือเราเป็นคนชอบสังเกตตลอด ว่ามันตรงไหมกับสิ่งที่เราคิด คือทำไม น้องเราได้ดีกว่าเราเยอะอะ แล้วทำไมเรารู้สึกสิ่งที่เราอยากได้เราต้องเป็นคนพยายามหามาเองทั้งหมด ไม่ว่าจะเสื้อผ้า รองเท้าของใช้ต่างๆ คือต้องเก็บเงินเองหามาด้วยตัวเองอะถึงจะได้(เงินนี่คือเงินที่พ่อให้มาใช้ในแต่ละเดือนนะ (เงินเก็บ) พ่อไม่ให้ไปทำงานเพราะกลัวนุ้นนี่นั้นบลาๆๆ) แต่กับน้องเราแค่เอ่ยปากขอก็ได้โดยที่แบบไม่ต้องหา(สิ่งที่ได้ เช่นรถมอไซป้ายแดง (เราได้แต่รถเก่าที่เขาไม่ใช้แล้ว ง่ายๆคือของเหลือทุกอย่าง )เสื้อผ้า รองเท้า ต่างๆนาๆ) โดยไม่ต้องพยายามต่างกับเรามาก บางทีเราก็อยากออกไปหาประสบการณ์ด้วยตัวเอง แต่ก็ทำไม่ได้ เขาห้ามนู้นนี่ตลอด เราเบื่ออะ รู้สึกท้อไปเลย ที่แบบคนพยายามไม่ได้อะไรดีดีจากเขาบ้างเลย เห้อ  บางทีเราพยายามทำในสิ่งที่ทำไม่เป็นให้เขาเห็นว่าเราทำได้ สุดท้ายคนในบ้านก็มานั่งหัวเราะเยาะ ไม่รู้จะพูดยังไง รู้สึกเหนื่อยท้อไม่อยากทำอะไรเลย 
#ถ้าพิมพ์อะไรผิดไปขอโทษด้วย
#ให้ความคิดเห็นกับสิ่งนี้ด้วยนะ อยากรู้ความคิดของคนอื่นบ้าง

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ใส่ข้อความ