เราเป็นเด็กต่างจังหวัดตั้งแต่เกิดตายายเป็นคนเลี้ยง พอเราออกจาก รพ ตากับยายก็เอาเรากับต่างจังหวัดเลย น้ำนมแม่สักแอะก็ไม่เคยกิน ในความทรงจำในวัยเด็กเราเห็นแม่เราเป็นคนแปลกหน้ามาโดยตลอด และทุกครั้งช่วงปิดเทอมเราต้องไปหาแม่ที่.กทม.เพราะท่านทำงานอยู่.กทม.เราไม่อยากไปมากๆเลยเราติดตา มากต้องให้ตา มาอยู่ด้วยถึงจะอยู่ได้แต่ตาก็จะแอบหนีเรากับต่างจังหวัดเพื่อให้เราอยู่กับแม่ พอรู้ว่าตาไม่อยู่ร้องไห้สิจ้ะรออะไรเวลาเราร้องเราก็จะบอกคิดถึงตาๆ ร้องแทบทุกวันอะเวลาแม่รำคาญแม่เราก็จะชอบบอกเราว่าจะไปปล่อยที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าถ้ายังไม่หยุดร้อง บางครั้งแม่ทนไม่ไหวก็เอาหวีฟาดจนหวีหักอะตอนนั้นจำได้เราอยู่ป.1
แต่ที่เลวร้ายที่สุด แม่เคยเอาหมอนมากดหน้าเราเหมือนจะฆ่าเราแต่ก็ไม่ได้ฆ่า ตอนที่นั่งอยู่กับแม่เราแม่เราเคยเล่าให้เราฟังว่าตอนท้องเราเคยกินยาแท้งนะแต่เราไม่แท้ง พอเราได้ฟังแบบนี้เราก็เก็บมาคิดตลอดว่าเราเกิดมาทำไมวะทำไมเราไม่ตายตั้งแต่แม่กินยาแท้งเราเองก็เกียดตัวเองเหมือนกันเราเป็นเด็กโง่เรียนหนังสือไม่ได้เรื่องเลยจนน้าเคยถามว่าเลี้ยงควายมั้ยเดี๋ยวซื้อมาให้เลี้ยงตอนเด็กก็ไม่คิดอะไรแต่พอโตมาเรารู้ความหมายแล้วมันเจ็บสุดๆแล้วยิ่งตอนนี้เราโตขึ้นแม่เราให้มา อยู่ด้วยเราก็ยิ่งทุกข์เข้าไปอีกเรามีความคิดที่ไม่ตรงกับแม่เรา เลยและเราเป็นพวกไม่ชอบทำตามคำสั่งใครถ้าสิ่งนั้นเราไม่ชอบตอน ป.6เพิ่งชอบk-popเป็นครั้งแรกเราว่ามันดีนะจากเด็กโง่ๆก็เริ่มเรียนเก่งขึ้นบอกตามตรงนะตอนป.6เรายังอ่านหนังสือภาษาอังกฤษไม่ออก้วยซ่ำแต่จุดเปลี่ยนมันเริ่มจากเราชอบkpopนี้และเราครั่งไคล้หนักมากภาษาอังกฤษที่ไม่เคยรู้ก็พอเริ่มได้หนังสือที่อ่านไม่ออกเราก็อ่านออกเพราะเราอ่านนิยายของศิลปินที่เราจิ้นทุกวันคราวนี้เรามีจุดหมายหละว่าโดดตขึ้นเราอยากเป็นมัคคุเทศก์นำเที่ยวเราก็บอกแม่ว่าเราอยากเป็นแม่ก็บอกอย่าเป็นเลยแก่มาก็ไม่มีใครรับนทำงานแล้วความฟันเราแตกเลยจร้าหนังสือที่เกี่ยวกับภาษาที่เคยอ่านไม่แตะอีกเลยจร้าตัดมาที่ปัจจุบันแม่เรากับมาบอกเราให้เรียนภาษาเพราะทำงานได้เงินเยอะเรานี้แบบ พูดไม่ออกอะ แต่ปัญหาจริงๆไปที่เรารับไม่ได้และไม่อยากอยู่กับท่านเลยคือแม่เราชอบทำเหมือนเราเป็นลูกน้องไม่ใช้ลูกฟิวเหมือนเจ้านายลูกน้องเวลาด่าจะเอาเรื่องทุกอย่างตั้งแต่อดีตมาด่ามาเล่าให้ฟังบ่นเป็นชั่วโมงแต่สิ่งที่เราขัดกับคำพูดเขาที่สุดก็คือฉันเลี้ยงแกมา เราก็มานั่งนึกว่าแม่เคยเลี้ยงเราหรหรอ สิ่งเราจำได้เกียวกับแม่มีแต่สิ่งที่ไม่ค่อยดีอะเวลาดูหนังดูละครที่ลูกโดนพ่ แม่ทิ้งแต่อยากเจอหน้าพ่อแม่เขาเราไม่เคยอินเลยนะ แม่เราก็จะถามเราตลอดว่ารักแม่มั้ย เราก็ตอบ่ารักแต่ความจริงเราไม่รักแม่เลยเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านทำอะไรให้เรารักเรารักยายมากกว่ายายเหมือนแม่มากกว่าเวลาแม่ไม่ส่งเงินมาให้ยายก็ขายขนมให้เราไป รร เรียนตลอดตาก็ไปรับจ้างขับรถ เรารู้สึกทหารมากเวลาอยู่กับแม่เวลาแม่ ยู่ส่วนไหนของบ้านเราจะเลียงเพราะแม่ชอบถามคำถามที่หนักใจสำหรับเรา เกรดเป็นไงบ้าง ทำไมไม่ทำตัวให้เหมือนคนอื่นเขา บ้างดูลูกเขาสิ่งไม่มีอะไรให้แม่เจริญหูเจริญตากับเขาบ้างเลยและแม่เราจะห่วงข้าวของในบ้านมากๆถ้าเราทำอะไรพังจะให้เราไปซื้อมาคืนละล่าสุดแม่เราเอาของหนัก็ฟาดหัวเราจนหัวแตกเลือดไหลอาบเลยเราโคตรอยากออกไปจากที่นี้แต่ก็ทำไม่ได้ไม่กล้าเลยเราไม่รู้จักใครในกทมเลยแม่เคยบอกว่าถ้ากลับไปหายาย กูลเอาตายแน่ เราไม่รู้จะทำยังไงอะเราเลยอยากมาระบายให้ฟัง เราไม่รู้จะพูดกับใครเลยจร งๆ
เราไม่รู้สึกว่ารักแม่ตัวเองเลยเราเลยอยากรู้ว่าคนอื่นๆเป็นเหมือนเราไหมแต่เรามีเหตุผลนะเรารู้สึกอัดอั้นเลยอยากมาเล่าให้ฟัง
แต่ที่เลวร้ายที่สุด แม่เคยเอาหมอนมากดหน้าเราเหมือนจะฆ่าเราแต่ก็ไม่ได้ฆ่า ตอนที่นั่งอยู่กับแม่เราแม่เราเคยเล่าให้เราฟังว่าตอนท้องเราเคยกินยาแท้งนะแต่เราไม่แท้ง พอเราได้ฟังแบบนี้เราก็เก็บมาคิดตลอดว่าเราเกิดมาทำไมวะทำไมเราไม่ตายตั้งแต่แม่กินยาแท้งเราเองก็เกียดตัวเองเหมือนกันเราเป็นเด็กโง่เรียนหนังสือไม่ได้เรื่องเลยจนน้าเคยถามว่าเลี้ยงควายมั้ยเดี๋ยวซื้อมาให้เลี้ยงตอนเด็กก็ไม่คิดอะไรแต่พอโตมาเรารู้ความหมายแล้วมันเจ็บสุดๆแล้วยิ่งตอนนี้เราโตขึ้นแม่เราให้มา อยู่ด้วยเราก็ยิ่งทุกข์เข้าไปอีกเรามีความคิดที่ไม่ตรงกับแม่เรา เลยและเราเป็นพวกไม่ชอบทำตามคำสั่งใครถ้าสิ่งนั้นเราไม่ชอบตอน ป.6เพิ่งชอบk-popเป็นครั้งแรกเราว่ามันดีนะจากเด็กโง่ๆก็เริ่มเรียนเก่งขึ้นบอกตามตรงนะตอนป.6เรายังอ่านหนังสือภาษาอังกฤษไม่ออก้วยซ่ำแต่จุดเปลี่ยนมันเริ่มจากเราชอบkpopนี้และเราครั่งไคล้หนักมากภาษาอังกฤษที่ไม่เคยรู้ก็พอเริ่มได้หนังสือที่อ่านไม่ออกเราก็อ่านออกเพราะเราอ่านนิยายของศิลปินที่เราจิ้นทุกวันคราวนี้เรามีจุดหมายหละว่าโดดตขึ้นเราอยากเป็นมัคคุเทศก์นำเที่ยวเราก็บอกแม่ว่าเราอยากเป็นแม่ก็บอกอย่าเป็นเลยแก่มาก็ไม่มีใครรับนทำงานแล้วความฟันเราแตกเลยจร้าหนังสือที่เกี่ยวกับภาษาที่เคยอ่านไม่แตะอีกเลยจร้าตัดมาที่ปัจจุบันแม่เรากับมาบอกเราให้เรียนภาษาเพราะทำงานได้เงินเยอะเรานี้แบบ พูดไม่ออกอะ แต่ปัญหาจริงๆไปที่เรารับไม่ได้และไม่อยากอยู่กับท่านเลยคือแม่เราชอบทำเหมือนเราเป็นลูกน้องไม่ใช้ลูกฟิวเหมือนเจ้านายลูกน้องเวลาด่าจะเอาเรื่องทุกอย่างตั้งแต่อดีตมาด่ามาเล่าให้ฟังบ่นเป็นชั่วโมงแต่สิ่งที่เราขัดกับคำพูดเขาที่สุดก็คือฉันเลี้ยงแกมา เราก็มานั่งนึกว่าแม่เคยเลี้ยงเราหรหรอ สิ่งเราจำได้เกียวกับแม่มีแต่สิ่งที่ไม่ค่อยดีอะเวลาดูหนังดูละครที่ลูกโดนพ่ แม่ทิ้งแต่อยากเจอหน้าพ่อแม่เขาเราไม่เคยอินเลยนะ แม่เราก็จะถามเราตลอดว่ารักแม่มั้ย เราก็ตอบ่ารักแต่ความจริงเราไม่รักแม่เลยเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านทำอะไรให้เรารักเรารักยายมากกว่ายายเหมือนแม่มากกว่าเวลาแม่ไม่ส่งเงินมาให้ยายก็ขายขนมให้เราไป รร เรียนตลอดตาก็ไปรับจ้างขับรถ เรารู้สึกทหารมากเวลาอยู่กับแม่เวลาแม่ ยู่ส่วนไหนของบ้านเราจะเลียงเพราะแม่ชอบถามคำถามที่หนักใจสำหรับเรา เกรดเป็นไงบ้าง ทำไมไม่ทำตัวให้เหมือนคนอื่นเขา บ้างดูลูกเขาสิ่งไม่มีอะไรให้แม่เจริญหูเจริญตากับเขาบ้างเลยและแม่เราจะห่วงข้าวของในบ้านมากๆถ้าเราทำอะไรพังจะให้เราไปซื้อมาคืนละล่าสุดแม่เราเอาของหนัก็ฟาดหัวเราจนหัวแตกเลือดไหลอาบเลยเราโคตรอยากออกไปจากที่นี้แต่ก็ทำไม่ได้ไม่กล้าเลยเราไม่รู้จักใครในกทมเลยแม่เคยบอกว่าถ้ากลับไปหายาย กูลเอาตายแน่ เราไม่รู้จะทำยังไงอะเราเลยอยากมาระบายให้ฟัง เราไม่รู้จะพูดกับใครเลยจร งๆ