ผมมาทำงานที่นึงมีเพื่อนร่วมงานอยู่ 4-5 คน
แต่ผมก็ตามใจเพื่อนทุกอย่าง มานั่งกินเหล้าบ้านผม จนผมต้องเลิกกะแฟนเพราะตอนนั้นผมคิดว่าเพื่อนมาก่อนเสมอและเค้าทนไม่ไหวด้วย เวลาผมกลับบ้านที่ต่างจังหวัดผมก็ทิ้งกุญแจบ้านใว้ให้เพื่อที่จะให้พวกเค้าได้มีที่นั่งกันและผมก็ยอมพวกเขาทุกอย่าง จะเรียกว่าซื้อใจพวกเขาก็ไม่ผิด เพราะ ผมทำงานไม่ค่อยเก่งเพราะเป็นงานที่ผมไม่ค่อยถนัด แต่เวลาทำงานก็ให้พวกเขาก็ช่วยผมตลอด อยู่แบบนี้มา 2 ปี จนผมเริ่มคิดที่จะคิดได้ว่าเป็นอย่างนี้มันไม่ใช่ล่ะผมเสียเปรียบตลอดนั่งดึกจนผมทำงานไม่ไหวได้นอนแค่ไม่กี่ชัวโมงเวลาวันหยุดเวลาผมนอนพวกเขามาปลุกผมเพื่อที่จะมานั่งกันทั้งๆที่ผมยังไม่ได้ผักผ่อนอะไรเลยและทุกวันผมต้องมานั่งเก็บของคนเดียวกินเสดก็กลับกันหมด จนผมต้องหาบ้านเช่าใหม่และบอกพวกเขาว่ามานั่งกินกันแบบนี้ไม่ได้แล้วอยากอยู่คนเดียวบ้างอยากมีเวลาพักผ่อนบ้าง กลับกลายเป็นว่าผมผิดซ๊ะงั้นทั้งๆที่ผมให้พวกเค้ามาตลอด จนผมเริ่มจะเครียดเพราะกลัวว่าเค้าจะเกลียดและจะไม่ชอบผมและหลังๆเริ่มที่จะว่าหลับหลัง ผมก็ยิ่งคิดขึ้นไปอีก อยู่แบบนี้มาเกือบครึ่งปี ยิ่งอยู่นานยิ่งเครียดหนักมากยิ่งอยู่ยิ่งหนักขึ้นจนตอนนี้เริ่มเสียสุขภาพจิตล่ะและคิดไม่ออกว่าควรทำไงต่อ ออกจากงานหรือทนทำต่อไป
(แต่ก็ทำให้ผมรู้ว่า การทำดีให้คนอื่น ไม่ได้หมายความว่าเค้าจะดีกับเรา)
เครียดเรื่องเพื่อนร่วมงานไม่รู้จะทำไงดี
แต่ผมก็ตามใจเพื่อนทุกอย่าง มานั่งกินเหล้าบ้านผม จนผมต้องเลิกกะแฟนเพราะตอนนั้นผมคิดว่าเพื่อนมาก่อนเสมอและเค้าทนไม่ไหวด้วย เวลาผมกลับบ้านที่ต่างจังหวัดผมก็ทิ้งกุญแจบ้านใว้ให้เพื่อที่จะให้พวกเค้าได้มีที่นั่งกันและผมก็ยอมพวกเขาทุกอย่าง จะเรียกว่าซื้อใจพวกเขาก็ไม่ผิด เพราะ ผมทำงานไม่ค่อยเก่งเพราะเป็นงานที่ผมไม่ค่อยถนัด แต่เวลาทำงานก็ให้พวกเขาก็ช่วยผมตลอด อยู่แบบนี้มา 2 ปี จนผมเริ่มคิดที่จะคิดได้ว่าเป็นอย่างนี้มันไม่ใช่ล่ะผมเสียเปรียบตลอดนั่งดึกจนผมทำงานไม่ไหวได้นอนแค่ไม่กี่ชัวโมงเวลาวันหยุดเวลาผมนอนพวกเขามาปลุกผมเพื่อที่จะมานั่งกันทั้งๆที่ผมยังไม่ได้ผักผ่อนอะไรเลยและทุกวันผมต้องมานั่งเก็บของคนเดียวกินเสดก็กลับกันหมด จนผมต้องหาบ้านเช่าใหม่และบอกพวกเขาว่ามานั่งกินกันแบบนี้ไม่ได้แล้วอยากอยู่คนเดียวบ้างอยากมีเวลาพักผ่อนบ้าง กลับกลายเป็นว่าผมผิดซ๊ะงั้นทั้งๆที่ผมให้พวกเค้ามาตลอด จนผมเริ่มจะเครียดเพราะกลัวว่าเค้าจะเกลียดและจะไม่ชอบผมและหลังๆเริ่มที่จะว่าหลับหลัง ผมก็ยิ่งคิดขึ้นไปอีก อยู่แบบนี้มาเกือบครึ่งปี ยิ่งอยู่นานยิ่งเครียดหนักมากยิ่งอยู่ยิ่งหนักขึ้นจนตอนนี้เริ่มเสียสุขภาพจิตล่ะและคิดไม่ออกว่าควรทำไงต่อ ออกจากงานหรือทนทำต่อไป
(แต่ก็ทำให้ผมรู้ว่า การทำดีให้คนอื่น ไม่ได้หมายความว่าเค้าจะดีกับเรา)