พระแสง ไม่สิ้นแสง
# จากพระแสง วันนั้น ถึงวันนี้
เรากลับมา ที่นี่ อีกกี่หน
ภาพความหลัง ยังหลอน เฝ้าวอนวน
จึงเอ่อล้น ไหลปริ่ม ริมขอบตา
# คิดเมื่อครั้ง คนไกล ได้รู้จัก
พบทายทัก มักจี่ ที่เทียวหา
มิตรภาพ แย้มยิ้ม เคยพริ้มพา
บรรเจิดจ้า จุดประกาย ผูกไมตรี
# เพียงฝากฝัง หัวใจ คนไกลบ้าน
เพื่อสืบสาน สายใย ไว้ที่นี่
เฝ้านับวัน ลางเลือน จากเดือนปี
คอยวันที่ รอรับ การกลับมา
# น้ำสระแก้ว แวววาว ราวมรกต
งามหมดจด แหล่งนที ศรีสง่า
เมืองสุราษฏร์ ธานี มีมนตรา
จึงกลับมา เยือนพระแสง เพราะแรงใจ
# ที่ตำบล "บางสวรรค์" อันพิสุทธิ์
"อ่างน้ำผุด" ทรายทอง ยองใยไหม
สวยสาหร่าย "หางกระรอก" กระฉอกไกว
พลิ้วน้ำใส ใหลพราว ราวต้องมนต์
# ตราบพระแสง คือแผ่นดิน ไม่สิ้นแสง
ฟ้าสีแดง เกลื่อนกลบ ลบภาพหม่น
บ้าน"อิปัน" ความหวัง ใครบางคน
หวังฝากชนม์ คืนสู่ดิน ยามสิ้นใจ
"ครูเปี๊ยก"
30 กรกฎาคม 2562
ฝากกลอนชิ้นนี้ เป็นกำลังใจให้พี่ชายแสนดี ศน.จรุงเกียรติ ช่วยประทิว คนบ้านอิปัน อำเภอพระแสง ขอให้ท่านหายจากการเจ็บป่วยโดยเร็ว ขอเป็นแรงใจให้ด้วยความเคารพรัก ครับ
(ศน.= ศึกษานิเทศก์)
พระแสง ไม่สิ้นแสง