ถ้าใช้ชีวิตมีความสุขง่ายๆ ไปจนตาย ถือว่าใช้ชีวิตคุ้มไหม?

อาจเพราะอายุมากขึ้น บวกกับไม่ค่อยอยากใช้เงิน ก็เลยกลายเป็นใช้เงินน้อยแลกความสุขเล็กๆ ก็มีความสุขแล้ว
บางวันกินกาแฟทรีอินวันก็รู้สึกอร่อยแล้ว 
ซื้อกับข้าวข้างนอกแล้วแพง พอมาทำกินเองแล้วมันกินได้สามมื้อก็กิน ไม่รู้สึกว่าขาดอะไรไป
เมื่อก่อนยังสั่งเดลิเวอรี่มากินบ้าง ตอนนี้กลับมองของเหล่านี้เหมือนสิ้นเปลือง เป็นอาหารที่แพงไป ไม่อยากกินซะอย่างนั้น

เมื่อก่อนเคยอยากไปกินอาหารแพงๆ ในห้าง ตอนนี้คือไปกินเฉพาะเวลาพาแม่ไปกินเปลี่ยนบรรยากาศ ซึ่งนานๆ ครั้ง เช่นเดือนสองเดือนครั้ง 
เพราะแม่ก็ไม่ชอบไปห้างบ่อยๆ มันเหนื่อย แม่บอก 555 แต่ไปเดินซื้อของเข้าบ้านคือชอบมาก ไปแต่ซูเปอร์มาเก็ตอย่างเดียวแล้วกลับบ้าน

บางทีทำงานไม่ได้พักไปไหนเลยเป็นเดือน ตกกลางคืน เปิดดูหนังเก่าๆ จากแผ่นดีวีดี เป็นหนังที่ชอบ ดูซ้ำๆ ก็ได้ ไม่รู้สึกเบื่อเลย
เมื่อก่อนเคยอยากดูหนังใหม่ๆ ทุกเดือน แต่ตอนนี้ไม่ได้ดูหนังใหม่เลย ก็ไม่รู้สึกขาด ช่อง MONO คือเหลือเฟือแล้วสำหรับเรา
ดูหนังใหม่ก็แบบสามสี่เดือนหนึ่งเรื่อง บางทีเป็นครึ่งปี ไม่ได้ไปโรงหนังเลย

สมัยทำงาน เคยชอบช้อปเสื้อผ้ามากๆ ตอนนี้พอทำงานอยู่กับบ้านแล้วแทบไม่ได้แต่งตัว เลยแทบไม่ซื้อเลย ไม่ว่าจะเสื้อผ้าหรือเครื่องสำอาง
ตอนปรับปรุงบ้าน เคยนั่งจมในเว็บเฟอร์นิเจอร์ เลือกโซฟาอย่างสนุกสนาน พอได้ซื้อมาแล้วตัวนึง (ราคาไม่ถึงหมื่น) ก็พอแล้ว ไม่อยากได้อะไรอีก

เคยสงสัยว่าถ้าเราใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ แล้วมันก็มีความสุขดี จะดีไหม?
ขนาดเมืองนอกที่เมื่อก่อนเคยอยากไปมาก ตอนนี้ก็ไม่อยากไปแล้ว
ตอนที่ยังเด็กกว่านี้เคยไปมาแล้ว แต่ไม่เยอะมาก แค่จีนกับไต้หวัน แล้วจบ พอ
(ตอนไปเที่ยวก็สนุกนะ แต่ไม่ได้กระหายอยากไปอีก)