#อย่างอื่นขอบอกวัตถุประสงค์ของการมาตั้งกระทู้เพราะเราสบสนกับตัวเองมากเราคิดว่าเรื่องความรักบุคคลอื่นอาจจะให้ทัศนคติที่แตกต่างกัน....
ตอนนี้เราอายุ18 ปีค่ะ เรากับแฟนคบกันตั้งแต่ปวช.ปี1 ชื่อว่าย่อแฟนว่า Aแล้วก็เคยเลิกกันไปเพราะเราไปมีคนอื่น (B)แต่คนนั้นก็ทิ้งเราไปเพื่อไปหาใครอีกคน เราเศร้าจมปรักอยู่เกือบปีเราเสียใจมากเพราะเรากับBเป็นเพื่อนกัน และเราก็แอบชอบBตั้งแต่อยู่ม.1 หลังจากที่ Bทิ้งเราไปหาคนอื่นเราก็อยู่กับตัวเองสักพักโดยการหางานพาร์ทไทม์ทำ จนเริ่มโอเคร อยู่ๆเราก็คิดถึงAก็คือแฟนเรา แฟนเรานิสัยดี เทคแคร์ ดูแลตลอด หาเวลามาเจอบ่อยๆถึงจะเรียนคนละ จะไม่โอเครหน่อยก็ตอนอารมณ์ร้อน คำพูดทำร้ายความรู้สึกเราเลยต้องเป็นฝ่ายเงียบตลอดเพราะไม่อยากให้อะไรแย่ไปกว่าเดิม เหตุเกิดเมื่อแฟนเราไปทหาร6เดือนตอนแรกเราไม่อยากให้เค้าไปเพราะกลัวเค้าเปลี่ยนไปแต่ทำไมวันนี้เราเปลี่ยนเองจากสนใจก็รู้สึกเฉยๆ เรารู้สึกว่าตอนเค้าไปทหารเราก็อยู่คนเดียวได้มีความสุขสนุกดี แต่ก็ไม่ได้นอกใจคุยกับใครเลิกเรียนกลับบ้านแต่ทางที่บ้านพ่อแม่เป็นคนหัวโบราณ ถ้าเค้ารู้ว่ามีผัว เค้าก็จะเลิกส่งเราเรียนทั้งๆ เราทั้งเครียดและกดดันตัวเอง เพราะพ่อแม่เราพูดแบบนั้นตลอด ที่คบกับก็มีควาทสุขนะคะแต่มันก็แฝงไปด้วยความระแวงต่างๆนาๆ เราเองเราคิดว่าเราคงไม่รักเค้ามากพอ เพราะช่วงนี้เราเห็นเรื่องเรียนเรื่องอนาคตสำคัญตัวเองสำคัญกว่าเราไม่โอเครกับการต้องมาปกปิดพ่อแม่เรื่องนั้นมันไม่สบายใจตัวเองมากกว่า เพราะพ่อแม่เราไม่โอเครกับเรื่องเป็นแฟนกันแล้วมีอะไรกัน เค้าเป็นแฟนคนแรกที่เรามีอะไรด้วย คนแรก บอกตรงๆจะว่าเราเห็นแก่ตัวก็ได้เรายังเสียดายซิงแต่ก็นั้นแหละค่ะเราคิดว่าอะไรที่เคยได้มันก็คงจะเอาอีก ก่อนที่จะเลิกกันเราคุยกับแฟนว่าขอคบกันแต่ไม่มีไรได้ไหมตอนนี้เพื่อนเราท้องเรากลัว เราระแวงหลายๆอย่างกลัวไม่เป็นไปตามเป้าหมายหรือความคาดหวังที่ตัวเองตั้งไว้ แต่กฌเหมือนเค้าก็ไม่ยอม...........เรากับแฟนไม่ได้เกิดจากความรักหรือชอบแต่แรกนะค่ะตอนคบกันเหมือนคุยกันเล่นๆแล้วรู้สึกดีมากกว่า ตอนนี้เราขอเลิกกับเค้าแล้วโดยมห้เหตุผลว่าอยู่คนเดียวก็มีความสุขดี เราเสียใจ แต่ถ้าปล่อยไปนานเราและเค้าคงเสียความรู้สึกไปมากกว่านี้....ตอนนี้เราสบสนกับความรู้สึกมากว่าเรารักเค้าหรือพยายามรักเค้าเรายอมอะไรเค้าหลายๆอย่างๆขอความคิดเห็นหรือทัศนคติดีๆอาจจะเตือนสติ ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะค่ะ
ปล.หากผิดพลาดหรืออะไรขอโทษ ณ ที่นี้
ปัญหาความรักช่วยเข้ามาตอบหน่อยค่ะ
ตอนนี้เราอายุ18 ปีค่ะ เรากับแฟนคบกันตั้งแต่ปวช.ปี1 ชื่อว่าย่อแฟนว่า Aแล้วก็เคยเลิกกันไปเพราะเราไปมีคนอื่น (B)แต่คนนั้นก็ทิ้งเราไปเพื่อไปหาใครอีกคน เราเศร้าจมปรักอยู่เกือบปีเราเสียใจมากเพราะเรากับBเป็นเพื่อนกัน และเราก็แอบชอบBตั้งแต่อยู่ม.1 หลังจากที่ Bทิ้งเราไปหาคนอื่นเราก็อยู่กับตัวเองสักพักโดยการหางานพาร์ทไทม์ทำ จนเริ่มโอเคร อยู่ๆเราก็คิดถึงAก็คือแฟนเรา แฟนเรานิสัยดี เทคแคร์ ดูแลตลอด หาเวลามาเจอบ่อยๆถึงจะเรียนคนละ จะไม่โอเครหน่อยก็ตอนอารมณ์ร้อน คำพูดทำร้ายความรู้สึกเราเลยต้องเป็นฝ่ายเงียบตลอดเพราะไม่อยากให้อะไรแย่ไปกว่าเดิม เหตุเกิดเมื่อแฟนเราไปทหาร6เดือนตอนแรกเราไม่อยากให้เค้าไปเพราะกลัวเค้าเปลี่ยนไปแต่ทำไมวันนี้เราเปลี่ยนเองจากสนใจก็รู้สึกเฉยๆ เรารู้สึกว่าตอนเค้าไปทหารเราก็อยู่คนเดียวได้มีความสุขสนุกดี แต่ก็ไม่ได้นอกใจคุยกับใครเลิกเรียนกลับบ้านแต่ทางที่บ้านพ่อแม่เป็นคนหัวโบราณ ถ้าเค้ารู้ว่ามีผัว เค้าก็จะเลิกส่งเราเรียนทั้งๆ เราทั้งเครียดและกดดันตัวเอง เพราะพ่อแม่เราพูดแบบนั้นตลอด ที่คบกับก็มีควาทสุขนะคะแต่มันก็แฝงไปด้วยความระแวงต่างๆนาๆ เราเองเราคิดว่าเราคงไม่รักเค้ามากพอ เพราะช่วงนี้เราเห็นเรื่องเรียนเรื่องอนาคตสำคัญตัวเองสำคัญกว่าเราไม่โอเครกับการต้องมาปกปิดพ่อแม่เรื่องนั้นมันไม่สบายใจตัวเองมากกว่า เพราะพ่อแม่เราไม่โอเครกับเรื่องเป็นแฟนกันแล้วมีอะไรกัน เค้าเป็นแฟนคนแรกที่เรามีอะไรด้วย คนแรก บอกตรงๆจะว่าเราเห็นแก่ตัวก็ได้เรายังเสียดายซิงแต่ก็นั้นแหละค่ะเราคิดว่าอะไรที่เคยได้มันก็คงจะเอาอีก ก่อนที่จะเลิกกันเราคุยกับแฟนว่าขอคบกันแต่ไม่มีไรได้ไหมตอนนี้เพื่อนเราท้องเรากลัว เราระแวงหลายๆอย่างกลัวไม่เป็นไปตามเป้าหมายหรือความคาดหวังที่ตัวเองตั้งไว้ แต่กฌเหมือนเค้าก็ไม่ยอม...........เรากับแฟนไม่ได้เกิดจากความรักหรือชอบแต่แรกนะค่ะตอนคบกันเหมือนคุยกันเล่นๆแล้วรู้สึกดีมากกว่า ตอนนี้เราขอเลิกกับเค้าแล้วโดยมห้เหตุผลว่าอยู่คนเดียวก็มีความสุขดี เราเสียใจ แต่ถ้าปล่อยไปนานเราและเค้าคงเสียความรู้สึกไปมากกว่านี้....ตอนนี้เราสบสนกับความรู้สึกมากว่าเรารักเค้าหรือพยายามรักเค้าเรายอมอะไรเค้าหลายๆอย่างๆขอความคิดเห็นหรือทัศนคติดีๆอาจจะเตือนสติ ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะค่ะ
ปล.หากผิดพลาดหรืออะไรขอโทษ ณ ที่นี้