ก่อนหน้านี้เราเคยทำงานประจำอยู่บริษัทแห่งหนึ่งใน กทม.ชีวิตการทำงานเราโชคดีที่เจอเพื่อนร่วมงานดีมาก คอยช่วยเหลือเราทุกอย่าง
เรารู้สึกมีความสุขมากกับการทำงานแบบนี้มาก ตั้งแต่เรียนจบมาจนทำงานที่แห่งนี้คือทำแล้วมีความสุข สนุกที่สุดคะ
แล้วอยู่มาวันหนึ่งแฟนเราอยากให้เรากลับมาช่วยขายของที่ต่างจังหวัด
( แฟนเรากลับมาอยู่บ้านได้ประมาณ 2 ปีแล้วกลับมาดูแลแม่ที่ป่วย) แฟนเราเปิดร้านขายของชำแต่สถานที่ต้องเช่าขายไม่ได้ขายที่บ้านทำให้แฟนไม่สามารถมาขายได้ (ก่อนหน้านั้นแม่แฟนยังช่วยเหลือตัวเองได้แฟนเลยมาขายของได้แต่ปัจจุบันแม่แฟนอาการทรุดหนัก) แฟนเราจึงอยากไห้เรากลับมาช่วยดูแลร้านต่อ เรากับแฟนยังไม่ได้แต่งงานกัน แม่คงไม่ยอมให้เรากลับมาอยู่กับแฟนแน่ๆ แฟนเราเลยขอหมั้นไว้ก่อนเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วค่อยแต่ง
เรารู้สึกเครียดมากเมื่อรู้ว่าต้องลาออกจากที่นี่ เรายังสนุกกับงาน ยังอยากหาเงินให้แม่ ยังไม่อยากจากเพื่อนๆ คิดมากถึงขั้นไมเกรนขึ้น เราขอเวลาเครียงานที่ค้างผลัดไปเรื่อยๆเพื่อยื้อเวลาแต่ก็เท่านั้นยังไงก็ต้องออก เวลาที่เหลือนับถอยหลังจากวันที่เขียนใบลาออกเรารู้สึกเศร้ามาก จากที่เคยยิ้มหัวเราะมันก็ทำได้ไม่สุด ในหัวเรามันมีแต่คำว่าไม่อยากออกๆๆ วันสุดท้ายที่เราทำงานเสียงกริ่งเลิกงานดังขึ้นเรานี้น้ำตาไหล ต้องไปแล้วจริงๆหรอยืนมองโต๊ะทำงาน มองทุกอย่างที่เราเคยเห็นมาตลอดเวลาที่ทำงานมันเศร้ามากจริงๆ แต่ก็พยายามคิดว่าเอานะเรากลับไปทำกิจการของตัวเองได้อยู่กับแฟนมันต้องดีขึ้นสิ
พอเราได้กลับมาอยู่บ้านแฟนเรารู้สึกคิดถึงที่ทำงานรู้สึกคิดถึงเพื่อนรู้สึกหดหู่มากเราเหงาบอกไม่ถุก พอเรามาขายของที่ร้านเราก็ยิ่งเหงาไปใหญ่
เพราะอยู่คนเดียวไม่มีเพื่อนคุยจะคุยก็มีไลน์กรุ๊ปที่เพื่อนๆคุยกันเรื่องงานเราจะคุยอะไรก็คุยได้ไม่มากเพราะเค้าคุยงานกัน ตอนนี้เข้าเดือนที่ 4 แล้วที่เรายังรู้สึกว่าไม่น่าลาออกจากงานมาเลย เราอยากกลับไปทำงานแบบนั้นมากกว่า มันมีความสุขมากกว่าที่อยู่มาก ได้หยุดพักผ่อน มีวันหยุดไห้ตื่นสาย แต่พอเรามาอยู่ร้านเราไม่มีวันหยุดต้องตื่นเช้า ถ้าหยุดก็จะไม่มีรายรับเข้ามา เหนื่อย ทั้งๆที่ไม่ได้ทำงานหนัก เราเหงา เศร้ามากจนเราคิดว่าเราอาจจะเป็นโรคซึมเศร้าเพราะทำอะไรไปก็ไม่มีความสุขเลยสักอย่าง หลายๆอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลาแต่ทำใจยอมรับไม่ได้สักที
เพื่อนๆมีความเห็นต่างกับเรื่องนี้อย่างไรบ้างคะ จะมีวิธีไหนที่จะทำให้เราไม่คิดถึงเรื่องที่มันไม่สามารถย้อนไปทำได้บ้าง
ปล.นี้เป็นกระทู้แรกที่เราเขียนผิดพลาดประการใดก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ
ใครเคยลาออกจากงานแล้วมาทำกิจการส่วนตัวแล้วไม่มีความสุขบ้าง
เรารู้สึกมีความสุขมากกับการทำงานแบบนี้มาก ตั้งแต่เรียนจบมาจนทำงานที่แห่งนี้คือทำแล้วมีความสุข สนุกที่สุดคะ
แล้วอยู่มาวันหนึ่งแฟนเราอยากให้เรากลับมาช่วยขายของที่ต่างจังหวัด
( แฟนเรากลับมาอยู่บ้านได้ประมาณ 2 ปีแล้วกลับมาดูแลแม่ที่ป่วย) แฟนเราเปิดร้านขายของชำแต่สถานที่ต้องเช่าขายไม่ได้ขายที่บ้านทำให้แฟนไม่สามารถมาขายได้ (ก่อนหน้านั้นแม่แฟนยังช่วยเหลือตัวเองได้แฟนเลยมาขายของได้แต่ปัจจุบันแม่แฟนอาการทรุดหนัก) แฟนเราจึงอยากไห้เรากลับมาช่วยดูแลร้านต่อ เรากับแฟนยังไม่ได้แต่งงานกัน แม่คงไม่ยอมให้เรากลับมาอยู่กับแฟนแน่ๆ แฟนเราเลยขอหมั้นไว้ก่อนเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วค่อยแต่ง
เรารู้สึกเครียดมากเมื่อรู้ว่าต้องลาออกจากที่นี่ เรายังสนุกกับงาน ยังอยากหาเงินให้แม่ ยังไม่อยากจากเพื่อนๆ คิดมากถึงขั้นไมเกรนขึ้น เราขอเวลาเครียงานที่ค้างผลัดไปเรื่อยๆเพื่อยื้อเวลาแต่ก็เท่านั้นยังไงก็ต้องออก เวลาที่เหลือนับถอยหลังจากวันที่เขียนใบลาออกเรารู้สึกเศร้ามาก จากที่เคยยิ้มหัวเราะมันก็ทำได้ไม่สุด ในหัวเรามันมีแต่คำว่าไม่อยากออกๆๆ วันสุดท้ายที่เราทำงานเสียงกริ่งเลิกงานดังขึ้นเรานี้น้ำตาไหล ต้องไปแล้วจริงๆหรอยืนมองโต๊ะทำงาน มองทุกอย่างที่เราเคยเห็นมาตลอดเวลาที่ทำงานมันเศร้ามากจริงๆ แต่ก็พยายามคิดว่าเอานะเรากลับไปทำกิจการของตัวเองได้อยู่กับแฟนมันต้องดีขึ้นสิ
พอเราได้กลับมาอยู่บ้านแฟนเรารู้สึกคิดถึงที่ทำงานรู้สึกคิดถึงเพื่อนรู้สึกหดหู่มากเราเหงาบอกไม่ถุก พอเรามาขายของที่ร้านเราก็ยิ่งเหงาไปใหญ่
เพราะอยู่คนเดียวไม่มีเพื่อนคุยจะคุยก็มีไลน์กรุ๊ปที่เพื่อนๆคุยกันเรื่องงานเราจะคุยอะไรก็คุยได้ไม่มากเพราะเค้าคุยงานกัน ตอนนี้เข้าเดือนที่ 4 แล้วที่เรายังรู้สึกว่าไม่น่าลาออกจากงานมาเลย เราอยากกลับไปทำงานแบบนั้นมากกว่า มันมีความสุขมากกว่าที่อยู่มาก ได้หยุดพักผ่อน มีวันหยุดไห้ตื่นสาย แต่พอเรามาอยู่ร้านเราไม่มีวันหยุดต้องตื่นเช้า ถ้าหยุดก็จะไม่มีรายรับเข้ามา เหนื่อย ทั้งๆที่ไม่ได้ทำงานหนัก เราเหงา เศร้ามากจนเราคิดว่าเราอาจจะเป็นโรคซึมเศร้าเพราะทำอะไรไปก็ไม่มีความสุขเลยสักอย่าง หลายๆอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลาแต่ทำใจยอมรับไม่ได้สักที
เพื่อนๆมีความเห็นต่างกับเรื่องนี้อย่างไรบ้างคะ จะมีวิธีไหนที่จะทำให้เราไม่คิดถึงเรื่องที่มันไม่สามารถย้อนไปทำได้บ้าง
ปล.นี้เป็นกระทู้แรกที่เราเขียนผิดพลาดประการใดก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ