คือ2วันที่ผ่านมา เราได้บอกความในใจให้กับเพื่อนคนหนึ่ง ต้องขอเล่าก่อนนะ คือก่อนหน้านี้เรากับเพื่อนคนนี้ อยู่คนละห้องกัน จนเรียนมาถึงปี1เทอม2
เราติดกิจกรรมของวิทยาลัย มาเเก้ด้วยการใส่ชุดลูกเสือ เเล้วเผอิญเราได้อยู่กลุ่มเดียวกัน จนเรา2คน เริ่มสนิทกัน ที่เเรกเรากับคนนั้น ไม่ได้คิดไรกัน
จนวันนั้นเพื่อนคนนี้ เลิกกับเเฟน มันยืมโทรศัพท์เรา ลงสตอรี่ มันบอกให้เราจับมือมัน เราก็ไม่รู้อะไรจนตกเย็น มันก็ทักเฟสมาหาเรา มาบอกขอบคุณเรา เเล้วหลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกันทุกวันๆ จนสนิทกั
นมากกว่าเดิม พอขึ้นปี2 เรากับมันต้องออกไปฝึกงาน
เราก็ยังคุยกันทุกวันๆ จนมันเปลี่ยนสีเเชทเป็นสีชมพู เเล้วเราเลือกอิโมจิเป็นหัวใจ จนเรามีใจให้มันืที่เเรกเราไม่กล้าที่จะพูดเลย เราเก็บมาตลอด จนขึ้นปี3 เราเริ่มกล้าที่จะบอก เเต่อีกใจก็ไม่อยากเสียเพื่อน มันเริ่มเข้ามาหอมเเก้มเรา จับมือเรา
มานั่งข้างๆเราทุกครั้งที่มีโอกาส จนเราคิดว่ามันก็น่าจะมีใจให้เรา จนวันเสาร์ที่27 ก.ค เราบอกความในใจกับมัน เราตื่นเต้นจนมือไม้สั่น เเต่เราตกใจมากกับคำว่า เป็นเพื่อนกันมันคบได้นานกว่า
อีกอย่างกูไม่ได้คิดไรกับ เป็นเเค่เพื่อนคนหนึ่ง
เราร้องไห้ เเล้วดูรูปถ่ายที่เราถ่ายด้วยกัน ลงสตอรี่ด้วยกันทุกวัน เราทำไรไม่ถูก วันอาทิตย์ 28.ก.ค วิทยาลัยประกาศว่า คนที่ติดกิจกรรม กับ ชม.
ให้มาเเก้ พอดีที่มันมาเเก้ เราก็พาเพื่อนมา เราคิดทันคงจะคุยกับเราเหมือนเดิม ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม แต่เราคิดผิด มันเมินหน้าเรา ไม่มอง ไม่คุย เเต่ในเเชทดูปกติดีทุกอย่าง จนมันให้เเม่มันพาไปกินกาเเฟที่ร้านในเเถวนั้น เราก็คุยกับเเม่ของมันก็สนุกสนามกันดี จนวันนี้ มันก็ทำเเบบเดิมใส่เรา เมินหน้าใส่เรา ไม่มอง ไม่พูด มันทำเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ
เรากลับมานั่งคิดว่า ถ้าวันนั้นเราไม่พูดทุกอย่างก็คงไม่พัง เก็บความรู้สึกทุกอย่าง เเล้วไปแอบร้องไห้คนเดียว เงียบๆคนเดียว เราเก็บความรู้สึกเเบบนี้มาตลอด เราเจ็บในใจ จนเราคิดมากจนเลือดกำดาวไหล เราลืมบอกไปเราเป็นโรค G6PD เวลาคิดมาก เครียดมาก เส้นเลือดอาจจะเเตกได้ง่าย จนวันนี้ตอนตี2 เราเลือดกำดาวไหล ออกสองข้างเลย
เเต่เราไม่อยากบอกใคร เราเก็บทุกอย่างมาเจ็บคนเดียวตลอด เเต่มันกับไม่คิดไรทั้งนั้น
เราอยากรู้ว่าสิ่งที่ทำลงไป มันดีจริงเเล้วใช่ไหม
เรารักมันมาก เเล้วเจอเเบบนี้เรา
"ควรไปต่อ หรือ พอหยุด" คำว่าเพื่อนที่เคยรู้จักกัน
เราอยากได้คำตอบ เราเจ็บใจไปหมดเเล้ว ทำไงดี
ควรไปต่อ หรือ พอหยุด "กับคำว่าเพื่อนที่เคยรู้จักกัน"
เราติดกิจกรรมของวิทยาลัย มาเเก้ด้วยการใส่ชุดลูกเสือ เเล้วเผอิญเราได้อยู่กลุ่มเดียวกัน จนเรา2คน เริ่มสนิทกัน ที่เเรกเรากับคนนั้น ไม่ได้คิดไรกัน
จนวันนั้นเพื่อนคนนี้ เลิกกับเเฟน มันยืมโทรศัพท์เรา ลงสตอรี่ มันบอกให้เราจับมือมัน เราก็ไม่รู้อะไรจนตกเย็น มันก็ทักเฟสมาหาเรา มาบอกขอบคุณเรา เเล้วหลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกันทุกวันๆ จนสนิทกั
นมากกว่าเดิม พอขึ้นปี2 เรากับมันต้องออกไปฝึกงาน
เราก็ยังคุยกันทุกวันๆ จนมันเปลี่ยนสีเเชทเป็นสีชมพู เเล้วเราเลือกอิโมจิเป็นหัวใจ จนเรามีใจให้มันืที่เเรกเราไม่กล้าที่จะพูดเลย เราเก็บมาตลอด จนขึ้นปี3 เราเริ่มกล้าที่จะบอก เเต่อีกใจก็ไม่อยากเสียเพื่อน มันเริ่มเข้ามาหอมเเก้มเรา จับมือเรา
มานั่งข้างๆเราทุกครั้งที่มีโอกาส จนเราคิดว่ามันก็น่าจะมีใจให้เรา จนวันเสาร์ที่27 ก.ค เราบอกความในใจกับมัน เราตื่นเต้นจนมือไม้สั่น เเต่เราตกใจมากกับคำว่า เป็นเพื่อนกันมันคบได้นานกว่า
อีกอย่างกูไม่ได้คิดไรกับ เป็นเเค่เพื่อนคนหนึ่ง
เราร้องไห้ เเล้วดูรูปถ่ายที่เราถ่ายด้วยกัน ลงสตอรี่ด้วยกันทุกวัน เราทำไรไม่ถูก วันอาทิตย์ 28.ก.ค วิทยาลัยประกาศว่า คนที่ติดกิจกรรม กับ ชม.
ให้มาเเก้ พอดีที่มันมาเเก้ เราก็พาเพื่อนมา เราคิดทันคงจะคุยกับเราเหมือนเดิม ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม แต่เราคิดผิด มันเมินหน้าเรา ไม่มอง ไม่คุย เเต่ในเเชทดูปกติดีทุกอย่าง จนมันให้เเม่มันพาไปกินกาเเฟที่ร้านในเเถวนั้น เราก็คุยกับเเม่ของมันก็สนุกสนามกันดี จนวันนี้ มันก็ทำเเบบเดิมใส่เรา เมินหน้าใส่เรา ไม่มอง ไม่พูด มันทำเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ
เรากลับมานั่งคิดว่า ถ้าวันนั้นเราไม่พูดทุกอย่างก็คงไม่พัง เก็บความรู้สึกทุกอย่าง เเล้วไปแอบร้องไห้คนเดียว เงียบๆคนเดียว เราเก็บความรู้สึกเเบบนี้มาตลอด เราเจ็บในใจ จนเราคิดมากจนเลือดกำดาวไหล เราลืมบอกไปเราเป็นโรค G6PD เวลาคิดมาก เครียดมาก เส้นเลือดอาจจะเเตกได้ง่าย จนวันนี้ตอนตี2 เราเลือดกำดาวไหล ออกสองข้างเลย
เเต่เราไม่อยากบอกใคร เราเก็บทุกอย่างมาเจ็บคนเดียวตลอด เเต่มันกับไม่คิดไรทั้งนั้น
เราอยากรู้ว่าสิ่งที่ทำลงไป มันดีจริงเเล้วใช่ไหม
เรารักมันมาก เเล้วเจอเเบบนี้เรา
"ควรไปต่อ หรือ พอหยุด" คำว่าเพื่อนที่เคยรู้จักกัน
เราอยากได้คำตอบ เราเจ็บใจไปหมดเเล้ว ทำไงดี