อย่าไป “บ้า” กับชีวิตให้มาก เพราะมันเป็น “สิ่งสมมุติ”

ต้องใช้ชีวิตประมาณไหนครับ ถึงจะเรียกว่าไม่บ้า
เช่น
เรียน - ถ้าทุ่มเทเต็มที่อ่านหนังสือวันละ 7-8 ชม. แต่พอถึงเวลาสอบกลับทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร เราก็ร้องไห้เสียใจ ถือว่าบ้าไหม?
ทำงาน - โปรเจคนี้เราทุ่มเทสุดความสามารถ สองอาทิตย์ไม่ยุ่งไม่คุยไม่เที่ยวกับใครเลย ตั้งใจทำให้ดีที่สุด แต่ผลออกมา ไม่ดีอย่างที่คาดหวัง เราเสียใจมาก ถือว่าบ้าไหมครับ?