สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อเลยนะคะเราเขียนบรรยายอะไรไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่แต่ก็อยากเล่าถึงช่วงเวลานั้นบ้างเพราะไม่เคยระบายให้ใครฟังเลย
เราเชื่อว่าทุกคนต้องมีรักแรกกันแน่นอนแต่จะสมหวังกันไหมนี่ก็อีกเรื่องนึง
รักแรกของเขาเกิดขึ้นในช่วงอายุ15 ค่ะตอนนั้นอยู่ม.3 เป็นเด็กล้าสมัยคนนึงที่ไม่มีโซเชี่ยลอะไรกับเขาเพราะเราเป็นเด็กบ้านนอกพึ่งได้เข้ามาเรียนในเมืองแบบคนอื่นตอนม.3 เลยไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรโซเชี่ยลเท่าไหร่เรามาเข้าเรียนได้ไม่นานก็มีรุ่นพี่ม.4 เข้ามาเรียนใหม่คนนึงพี่เขาหน้าตาจัดอยู่ในกลุ่มหน้าตาดีเลยก็ว่าได้เพราะเขาสูงมากผิวขาวหน้าหวานมากกกเพื่อนๆในกลุ่มเรากรี้ดกร้าดพี่เขามากหรืออาจจะเป็นสาวๆเกือบทั้งโรงเรียนเลยก็ว่าได้เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกันแต่เราเป็นคนไม่ค่อยแสดงออกให้ใครรู้เท่าไหร่เราว่าหลายคนคงเคยเป็นกันบ้างแหละที่ชอบแอบเนียนๆไปเดินโฉบหน้าห้องให้เขาเห็นเราบ้าง5555ชีวิตทุกวันก็ดำเนินมาเรื่อยๆเราก็แอบๆมองพี่เขาทุกครั้งที่เดินผ่านหน้าห้องเดินผ่านที่โรงอาหารจนผ่านมาเกือบ 1เดือนได้มั้งวันนั้นเรากำลังรอพ่อมารับกลับบ้านที่หน้าป้ายโรงเรียนเหมือนทุกวัน จู่ๆพี่เขาก็เดินมาหาแล้วยื่นไอติมให้แท่งนึงกับโทรศัพท์พร้อมกับพูดว่า”พี่ขอ hi 5 น้องได้มั้ย msnก็ได้ครับ”เราก็อ้ำๆอึ้งๆอย่างที่บอกไปในตอนแรกว่าเป็นเด็กบ้านนอกไม่รู้จักโซเชี่ยลก็เลยบอกปฏิเสธไปว่าไม่ให้แต่อันที่จริงคืออายเพราะไม่มีอินเตอร์เน็ตเล่นกับเขา เหตุการณ์นั้นก็ผ่านมาสองสามวันจนวันนั้นเราก็ไปนั่งเล่นที่ม้าหินอ่อนข้างสระน้ำกับเพื่อนก็แอ๊บๆแกล้งไม่เห็นว่าเขาอยู่ตรงนั้น(ที่จริงโน่นส่องมาตั้งแต่ระยะ3กิโลได้ลยมั้งว่าเขาอยู่ตรงนี้เลยชวนกันมา)พอพี่เขาเห็นเราปุ้บพี่เขาก็ให้เพื่อนผู้หญิงเดินเข้ามาขออีกรอบเราก็เลยตัดสินใจบอกไปว่า”หนูเล่นไม่เป็นโทรศัพท์ไม่มีเน็ตค่ะ” เราแอบเห็นว่าเขาหัวเราะเราด้วยพี่ผญเลยบอกว่างั้นน้องเอาเบอร์โทรมาก็ได้เพื่อนพี่ชอบน้องมากจริงๆนะเราก็เลยให้ไปเพื่อนนี่แซวใหญ่ว่าในใจนี่นะอยากจะเก็บผ้าไปบ้านเค้าแล้ว
พอกลับถึงบ้านก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาเราก็รับสายปรากฎว่าเป็นพี่เขาโทรมาหาเราตื่นเต้นมากแต่ต้องรักษาภาพพจน์ไว้นิดนึงก็แอบๆคุยเพราะกลัวแม่รู้แม่เราเข้มมากเรื่องมีแฟนเพราะเรายังเด็กอยู่ก็เลยได้คุยกันแปปเดียวเวลาอยู่บ้านหลังจากนั้นพี่เขาก็มาทักทายพูดคุยด้วยทุกวันซื้อขนมมาให้บ้างไอติมบ้างมานั่งโต้ะกินข้าวด้วยที่โรงอาหารบ้างช่วยสอนการบ้านบ้างจนผ่านมาหลายเดือนก็ตกลงคบกันเราก็มารู้ทีหลังว่าเขาก็แอบชอบแอบมองเรานานแล้วเหมือนกันพึ่งรู้ว่าวิธีอ่อยแบบเดินผ่านบ่อยๆมันได้ผลจริง55555(มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเวอร์ที่ได้คบกับคนที่เราแอบชอบอ่ะแกร)จนมาถึงตอนที่เราใกล้จะเรียนจบม.ต้น(พี่เขาก็จบม.4) มันก็มีปัญหาเข้ามาตรงที่พี่เขาต้องย้ายบ้านไปอยู่ที่กทม แน่นอนว่าเราต้องไกลกันวันนั้นเราเลยตัดสินใจคุยกันว่าไปพบพ่อแม่ดีไหมจะได้ให้ผู้ใหญ่รู้ว่าเราคบกัน เราก็ตอบตกลงทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีพอแม่เราทั้งสองฝ่ายโอเคตกลงที่เปิดเผยว่าคบกันจะได้ตักเตือนได้ว่าอะไรควรไม่ควรดีกว่าไปแอบๆทำเรื่องเสียหายลับหลังจนถึงวันที่เขาต้องย้ายบ้านไปที่นู่นเราสัญญากันไว้ว่าเราเรียนจบมัธยมเมื่อไหร่จะหมั้นกันไว้มีงานทำเมื่อไหร่เราจะแต่งงานกันนะ(ฝันไปไกลมากจ้า)
เราคบกันมาเรื่อยๆคุยกันผ่านโทรศัพท์ข้อความมือถือแต่ก็นั่นแหละเราเป็นเหมือนเดิมคือไม่มีอินเตอร์เน็ตเหมือนเดิมแต่มันก็ไม่มีปัญหาเรื่องการคบกันของเราเลยถึงจะไม่ได้เห็นหน้าแต่ก็ได้ยินเสียงกันก็ยังดีบางครั้งก็มีเซลฟี่ส่งไปให้ในข้อความบ้างส่วนเรื่องจะไปหากันคงยากเพราะเราก็ยังเด็กไม่มีเงินนั่งรถนั่งเครื่องไปหาเขาหรอกถึงมีแม่ก็ไม่อนุญาตอยู่ดี- -“ ก็คบกันเรื่อยมาอาจจะทะเลาะงอแงใส่กันบ้างแต่ก็ไม่มีปัญหาใหญ่โตอะไรจนเราขึ้นม.6 (พี่เขาก็เตรียมตัวเข้ามหาลัย)วันนั้นจู่ๆพี่เขาก็โผล่มาหาเราที่โรงเรียนเราดีใจมากที่ได้เจอกันในรอบหลายปีดีใจจนร้องไห้แต่ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอกันด้วยสิเพราะเขาดูแปลกๆไปเขาดูเหม่อๆแล้วก็เอาแต่พูดว่าพี่ขอโทษนะทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เราก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะมัวดีใจอยู่ที่ได้เจอกันเราเจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเขาก็ต้องรีบไปขึ้นเครื่องรู้สึกใจหายมากกับการจากกันครั้งนี้แต่คิดในแง่ดีว่าเดี๋ยวก็ได้เจอกันอีกไม่ได้เลิกกันสักหน่อยหลังจากนั้นเราก็คุยกันเหมือนเดิมเกือบสองเดือนได้มั้งแล้ววันนั้นก็มาถึงวันที่เขาโทรมาเป็นสายสุดท้ายแล้วเรารับไม่ทันเพราะมัวยุ่งอยู่เราก็รีบโทรกลับไปแต่เขาไม่รับสายก็ไม่ได้คิดอะไรก็รออีกสักแปปก็ค่อยโทรใหม่ละกันเราก็โทรอีกแต่เขาก็ไม่รับคืนนั้นทั้งคืนเรานอนไม่หลับเลยจนเช้าเพราะเป็นห่วงเขาเราก็โทรอยู่อย่างนั้นเกือบอาทิตย์นึงแต่ก็ไม่มีใครรับสายเราอยากรู้ว่าเขาเป็นอะไรเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าก็พยายามโทรจนท้อจนสุดท้ายเลยลองโทรไปหาแม่เขาแต่ก็โทรไม่ติดเราพยามโทรหาเขาอยู่อย่างนั้นเกือบเดือนแต่ก็ไม่มีใครกดรับสายแต่โทรติดเรายังคงพยายามเกือบครึ่งปีได้แต่ก็ไม่มีใครติดต่อได้อีกเลย...
เราอยากรู้ว่าสายสุดท้ายนั้นเขาโทรมาพูดอะไรแล้วทำไมถึงไม่บอกลาเราสักคำถ้าจะไปเรารอทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่มีวันกลับมาอีกแล้วจนถึงวันเรียนจบม.6คำสัญญายังคงติดอยู่ในใจเราตลอดมาว่าเรียนจบเราจะหมั้นกันนะ
การจากลาแบบบอกลามันน่าจะเจ็บน้อยกว่าการจากลาที่ไม่มีแม้คำลาอะไรเลยเพราะมันทำให้คนๆนึงเฝ้ารอแล้วก็มีคำถามว่าทำไมมาตลอด
จนตอนนี้เรื่องมันผ่านมาเกือบ10 ปีแล้วเราก็ยังมีคำถามอยู่เหมือนเดิมว่าทำไมถึงจะไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วแต่ก็ยังอยากรู้ว่าสายสุดท้ายนั้นจะโทรมาพูดอะไรกับเราๆเอาแต่โทษตัวเองอยู่อย่างนั้นเกือบปีว่าทำไมวันนั้นรับสายไม่ทัน...
ทุกคนเคยมีรักแรกกันไหมคะ
เราเชื่อว่าทุกคนต้องมีรักแรกกันแน่นอนแต่จะสมหวังกันไหมนี่ก็อีกเรื่องนึง
รักแรกของเขาเกิดขึ้นในช่วงอายุ15 ค่ะตอนนั้นอยู่ม.3 เป็นเด็กล้าสมัยคนนึงที่ไม่มีโซเชี่ยลอะไรกับเขาเพราะเราเป็นเด็กบ้านนอกพึ่งได้เข้ามาเรียนในเมืองแบบคนอื่นตอนม.3 เลยไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรโซเชี่ยลเท่าไหร่เรามาเข้าเรียนได้ไม่นานก็มีรุ่นพี่ม.4 เข้ามาเรียนใหม่คนนึงพี่เขาหน้าตาจัดอยู่ในกลุ่มหน้าตาดีเลยก็ว่าได้เพราะเขาสูงมากผิวขาวหน้าหวานมากกกเพื่อนๆในกลุ่มเรากรี้ดกร้าดพี่เขามากหรืออาจจะเป็นสาวๆเกือบทั้งโรงเรียนเลยก็ว่าได้เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกันแต่เราเป็นคนไม่ค่อยแสดงออกให้ใครรู้เท่าไหร่เราว่าหลายคนคงเคยเป็นกันบ้างแหละที่ชอบแอบเนียนๆไปเดินโฉบหน้าห้องให้เขาเห็นเราบ้าง5555ชีวิตทุกวันก็ดำเนินมาเรื่อยๆเราก็แอบๆมองพี่เขาทุกครั้งที่เดินผ่านหน้าห้องเดินผ่านที่โรงอาหารจนผ่านมาเกือบ 1เดือนได้มั้งวันนั้นเรากำลังรอพ่อมารับกลับบ้านที่หน้าป้ายโรงเรียนเหมือนทุกวัน จู่ๆพี่เขาก็เดินมาหาแล้วยื่นไอติมให้แท่งนึงกับโทรศัพท์พร้อมกับพูดว่า”พี่ขอ hi 5 น้องได้มั้ย msnก็ได้ครับ”เราก็อ้ำๆอึ้งๆอย่างที่บอกไปในตอนแรกว่าเป็นเด็กบ้านนอกไม่รู้จักโซเชี่ยลก็เลยบอกปฏิเสธไปว่าไม่ให้แต่อันที่จริงคืออายเพราะไม่มีอินเตอร์เน็ตเล่นกับเขา เหตุการณ์นั้นก็ผ่านมาสองสามวันจนวันนั้นเราก็ไปนั่งเล่นที่ม้าหินอ่อนข้างสระน้ำกับเพื่อนก็แอ๊บๆแกล้งไม่เห็นว่าเขาอยู่ตรงนั้น(ที่จริงโน่นส่องมาตั้งแต่ระยะ3กิโลได้ลยมั้งว่าเขาอยู่ตรงนี้เลยชวนกันมา)พอพี่เขาเห็นเราปุ้บพี่เขาก็ให้เพื่อนผู้หญิงเดินเข้ามาขออีกรอบเราก็เลยตัดสินใจบอกไปว่า”หนูเล่นไม่เป็นโทรศัพท์ไม่มีเน็ตค่ะ” เราแอบเห็นว่าเขาหัวเราะเราด้วยพี่ผญเลยบอกว่างั้นน้องเอาเบอร์โทรมาก็ได้เพื่อนพี่ชอบน้องมากจริงๆนะเราก็เลยให้ไปเพื่อนนี่แซวใหญ่ว่าในใจนี่นะอยากจะเก็บผ้าไปบ้านเค้าแล้ว
พอกลับถึงบ้านก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาเราก็รับสายปรากฎว่าเป็นพี่เขาโทรมาหาเราตื่นเต้นมากแต่ต้องรักษาภาพพจน์ไว้นิดนึงก็แอบๆคุยเพราะกลัวแม่รู้แม่เราเข้มมากเรื่องมีแฟนเพราะเรายังเด็กอยู่ก็เลยได้คุยกันแปปเดียวเวลาอยู่บ้านหลังจากนั้นพี่เขาก็มาทักทายพูดคุยด้วยทุกวันซื้อขนมมาให้บ้างไอติมบ้างมานั่งโต้ะกินข้าวด้วยที่โรงอาหารบ้างช่วยสอนการบ้านบ้างจนผ่านมาหลายเดือนก็ตกลงคบกันเราก็มารู้ทีหลังว่าเขาก็แอบชอบแอบมองเรานานแล้วเหมือนกันพึ่งรู้ว่าวิธีอ่อยแบบเดินผ่านบ่อยๆมันได้ผลจริง55555(มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเวอร์ที่ได้คบกับคนที่เราแอบชอบอ่ะแกร)จนมาถึงตอนที่เราใกล้จะเรียนจบม.ต้น(พี่เขาก็จบม.4) มันก็มีปัญหาเข้ามาตรงที่พี่เขาต้องย้ายบ้านไปอยู่ที่กทม แน่นอนว่าเราต้องไกลกันวันนั้นเราเลยตัดสินใจคุยกันว่าไปพบพ่อแม่ดีไหมจะได้ให้ผู้ใหญ่รู้ว่าเราคบกัน เราก็ตอบตกลงทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีพอแม่เราทั้งสองฝ่ายโอเคตกลงที่เปิดเผยว่าคบกันจะได้ตักเตือนได้ว่าอะไรควรไม่ควรดีกว่าไปแอบๆทำเรื่องเสียหายลับหลังจนถึงวันที่เขาต้องย้ายบ้านไปที่นู่นเราสัญญากันไว้ว่าเราเรียนจบมัธยมเมื่อไหร่จะหมั้นกันไว้มีงานทำเมื่อไหร่เราจะแต่งงานกันนะ(ฝันไปไกลมากจ้า)
เราคบกันมาเรื่อยๆคุยกันผ่านโทรศัพท์ข้อความมือถือแต่ก็นั่นแหละเราเป็นเหมือนเดิมคือไม่มีอินเตอร์เน็ตเหมือนเดิมแต่มันก็ไม่มีปัญหาเรื่องการคบกันของเราเลยถึงจะไม่ได้เห็นหน้าแต่ก็ได้ยินเสียงกันก็ยังดีบางครั้งก็มีเซลฟี่ส่งไปให้ในข้อความบ้างส่วนเรื่องจะไปหากันคงยากเพราะเราก็ยังเด็กไม่มีเงินนั่งรถนั่งเครื่องไปหาเขาหรอกถึงมีแม่ก็ไม่อนุญาตอยู่ดี- -“ ก็คบกันเรื่อยมาอาจจะทะเลาะงอแงใส่กันบ้างแต่ก็ไม่มีปัญหาใหญ่โตอะไรจนเราขึ้นม.6 (พี่เขาก็เตรียมตัวเข้ามหาลัย)วันนั้นจู่ๆพี่เขาก็โผล่มาหาเราที่โรงเรียนเราดีใจมากที่ได้เจอกันในรอบหลายปีดีใจจนร้องไห้แต่ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอกันด้วยสิเพราะเขาดูแปลกๆไปเขาดูเหม่อๆแล้วก็เอาแต่พูดว่าพี่ขอโทษนะทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เราก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะมัวดีใจอยู่ที่ได้เจอกันเราเจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเขาก็ต้องรีบไปขึ้นเครื่องรู้สึกใจหายมากกับการจากกันครั้งนี้แต่คิดในแง่ดีว่าเดี๋ยวก็ได้เจอกันอีกไม่ได้เลิกกันสักหน่อยหลังจากนั้นเราก็คุยกันเหมือนเดิมเกือบสองเดือนได้มั้งแล้ววันนั้นก็มาถึงวันที่เขาโทรมาเป็นสายสุดท้ายแล้วเรารับไม่ทันเพราะมัวยุ่งอยู่เราก็รีบโทรกลับไปแต่เขาไม่รับสายก็ไม่ได้คิดอะไรก็รออีกสักแปปก็ค่อยโทรใหม่ละกันเราก็โทรอีกแต่เขาก็ไม่รับคืนนั้นทั้งคืนเรานอนไม่หลับเลยจนเช้าเพราะเป็นห่วงเขาเราก็โทรอยู่อย่างนั้นเกือบอาทิตย์นึงแต่ก็ไม่มีใครรับสายเราอยากรู้ว่าเขาเป็นอะไรเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าก็พยายามโทรจนท้อจนสุดท้ายเลยลองโทรไปหาแม่เขาแต่ก็โทรไม่ติดเราพยามโทรหาเขาอยู่อย่างนั้นเกือบเดือนแต่ก็ไม่มีใครกดรับสายแต่โทรติดเรายังคงพยายามเกือบครึ่งปีได้แต่ก็ไม่มีใครติดต่อได้อีกเลย...
เราอยากรู้ว่าสายสุดท้ายนั้นเขาโทรมาพูดอะไรแล้วทำไมถึงไม่บอกลาเราสักคำถ้าจะไปเรารอทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่มีวันกลับมาอีกแล้วจนถึงวันเรียนจบม.6คำสัญญายังคงติดอยู่ในใจเราตลอดมาว่าเรียนจบเราจะหมั้นกันนะ
การจากลาแบบบอกลามันน่าจะเจ็บน้อยกว่าการจากลาที่ไม่มีแม้คำลาอะไรเลยเพราะมันทำให้คนๆนึงเฝ้ารอแล้วก็มีคำถามว่าทำไมมาตลอด
จนตอนนี้เรื่องมันผ่านมาเกือบ10 ปีแล้วเราก็ยังมีคำถามอยู่เหมือนเดิมว่าทำไมถึงจะไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วแต่ก็ยังอยากรู้ว่าสายสุดท้ายนั้นจะโทรมาพูดอะไรกับเราๆเอาแต่โทษตัวเองอยู่อย่างนั้นเกือบปีว่าทำไมวันนั้นรับสายไม่ทัน...