เราไม่รู้ว่าจะเรียกแทนความรู้สึกนี้ว่าอะไร เเต่ทุกครั้งที่อยู่ท่ามกลางสังคมใหญ่ๆเราจะเกิดความรู้สึกที่ว่า ว้าเหว่ เศร้า เเละรู้สึกเหงาในเวลาเดียวกันแย่สุดมันชวนให้เรารู้สึกอยากมีความรักแบบคนทั่วไปเเต่ทุกครั้งที่ต้องการจะเริ่มมันจริงๆจังๆสักทีเป็นอันว่าต้องล้มเหลวทุกครั้ง
ครั้งหนึ่งเราเคยมีความรักเเต่ก็ไม่สมหวังอย่างที่คิดเพราะเขาไม่ได้รักเราตอบ เเละมีคำพูดด่าทอหลายอย่างที่ถูกสาดส่งมาให้เรามากมาย ตั้งเเต่วันนั้นเราเริ่มปิดกั้นตัวเองถึงเเม้จะพลอยรู้สึกดีๆกับใครหลายๆคนที่เข้ามาเเต่เราจะบอกกับตัวเองเสมอว่าคนเหล่านั้นเเค่เข้ามาในฐานะเพื่อนหรือ เหตุผลที่เห็นแก่ตัวต่างๆนาๆ ถึงในมวลความรู้สึกลึกๆเเล้วเราเองจะมีความรู้สึกดีๆไปบ้างเเล้วก็เถอะ
เวลาที่ได้ใช้เวลากับตัวเองเราจะตั้งคำถามกับตัวเองเสมอเลยว่า อนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง ครอบครัวจะมีความสุขอยู่ไหม รวมถึงคนที่เราอยากจะใช้ชีวิตคู่ด้วย เเต่ก็ไม่เคยคิดจะเริ่มต้นเลยสักครั้งเพราะทุกครั้งที่กับไปคิดถึงเรื่องเก่าคิดถึงน้ำตาที่เคยไหล เสียงที่เคยร้องไห้จนแทบขาดใจ มันกับฉุดรั้งให้เราไม่กล้าเปิดโอกาสให้ตัวเองเลยสักครั้ง
เราอยากมีความรัก อยากมีแฟนเหมือนคนอื่น เเต่ลึกๆเเล้วเรากลับลืมตัว ลืมตัวว่าเราไม่ควรมีความคิดแบบนี้ เคยคิดอยากจะทำตรงกันข้ามกับความรู้สึกพยายามจะหาเเฟนมีแฟนเหมือนคนอื่น สุดท้ายก็ล้มเหลวอีกจนได้เพราะเราตั้งแง่ว่าคนเหล่านั้นอาจไม่จริงจัง โดยเฉพาะความรักที่มาจากโลกอินเทอร์เน็ตร้ายไปกว่านั้นคือเราเผลอไปคิดว่าความรักนั้นอาจเป็นจุดอ่อนที่จะทำให้เรากลับไปอ่อนแอ เเละไม่มั่นคงไปโดยปฏิญาน เหตุผลเพียงเพราะมันไม่ใช่ช่องทางในการเริ่มต้นความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งเเละมันไม่ทำให้อินเหมือนคนที่ต้องการเข้าหาเราโดยตัวตนที่แท้จริงของเค้า
เราไม่รู้ว่าเราแปลกไปจากคนอื่นรึเปล่าเเค่เหตุผลทุกอย่างคือ เราเเค่กลัว. กลัวการมีความรัก เเละที่แย่กว่านั้นคือ ทุกครั้งที่รู้สึกเหงาเรา มีความรู้สึกอยากหาเเฟนเเต่พอมานึกถึงเหตุการณ์หลายๆอย่างสุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยการที่ว่าไม่พร้อม
ความรักไม่ใช่เรื่องง่ายไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะเก่งพอมีความรักบางทีเราอาจจะถูกออกแบบมาให้อยู่คนเดียวก็ได้
เราแปลกรึเปล่าที่ให้เหตุผลแบบนี้เเละเราควรจัดการยังไงดี
ความเหงามันน่ากลัวเเค่ไหน?
* กระทู้นี้สามารถใช้งานได้เฉพาะผู้ที่มี Link นี้เท่านั้นค่ะครั้งหนึ่งเราเคยมีความรักเเต่ก็ไม่สมหวังอย่างที่คิดเพราะเขาไม่ได้รักเราตอบ เเละมีคำพูดด่าทอหลายอย่างที่ถูกสาดส่งมาให้เรามากมาย ตั้งเเต่วันนั้นเราเริ่มปิดกั้นตัวเองถึงเเม้จะพลอยรู้สึกดีๆกับใครหลายๆคนที่เข้ามาเเต่เราจะบอกกับตัวเองเสมอว่าคนเหล่านั้นเเค่เข้ามาในฐานะเพื่อนหรือ เหตุผลที่เห็นแก่ตัวต่างๆนาๆ ถึงในมวลความรู้สึกลึกๆเเล้วเราเองจะมีความรู้สึกดีๆไปบ้างเเล้วก็เถอะ
เวลาที่ได้ใช้เวลากับตัวเองเราจะตั้งคำถามกับตัวเองเสมอเลยว่า อนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง ครอบครัวจะมีความสุขอยู่ไหม รวมถึงคนที่เราอยากจะใช้ชีวิตคู่ด้วย เเต่ก็ไม่เคยคิดจะเริ่มต้นเลยสักครั้งเพราะทุกครั้งที่กับไปคิดถึงเรื่องเก่าคิดถึงน้ำตาที่เคยไหล เสียงที่เคยร้องไห้จนแทบขาดใจ มันกับฉุดรั้งให้เราไม่กล้าเปิดโอกาสให้ตัวเองเลยสักครั้ง
เราอยากมีความรัก อยากมีแฟนเหมือนคนอื่น เเต่ลึกๆเเล้วเรากลับลืมตัว ลืมตัวว่าเราไม่ควรมีความคิดแบบนี้ เคยคิดอยากจะทำตรงกันข้ามกับความรู้สึกพยายามจะหาเเฟนมีแฟนเหมือนคนอื่น สุดท้ายก็ล้มเหลวอีกจนได้เพราะเราตั้งแง่ว่าคนเหล่านั้นอาจไม่จริงจัง โดยเฉพาะความรักที่มาจากโลกอินเทอร์เน็ตร้ายไปกว่านั้นคือเราเผลอไปคิดว่าความรักนั้นอาจเป็นจุดอ่อนที่จะทำให้เรากลับไปอ่อนแอ เเละไม่มั่นคงไปโดยปฏิญาน เหตุผลเพียงเพราะมันไม่ใช่ช่องทางในการเริ่มต้นความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งเเละมันไม่ทำให้อินเหมือนคนที่ต้องการเข้าหาเราโดยตัวตนที่แท้จริงของเค้า
เราไม่รู้ว่าเราแปลกไปจากคนอื่นรึเปล่าเเค่เหตุผลทุกอย่างคือ เราเเค่กลัว. กลัวการมีความรัก เเละที่แย่กว่านั้นคือ ทุกครั้งที่รู้สึกเหงาเรา มีความรู้สึกอยากหาเเฟนเเต่พอมานึกถึงเหตุการณ์หลายๆอย่างสุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยการที่ว่าไม่พร้อม
ความรักไม่ใช่เรื่องง่ายไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะเก่งพอมีความรักบางทีเราอาจจะถูกออกแบบมาให้อยู่คนเดียวก็ได้
เราแปลกรึเปล่าที่ให้เหตุผลแบบนี้เเละเราควรจัดการยังไงดี