คนไกลบ้านที่อ่อนแอ

สวัสดีค่ะ ขอแนะนำตัวก่อนนะค่ะ ตอนนนี้เราเรียนอยู๋ปี3แล้วค่ะ เรามาเรียนต่างจังหวัดค่ะ จากบ้านมามหาลัยห่างกันเกือบ400โลค่ะ เวลาบ้านก็ต้องนั่งรถเป็นวันเลยค่ะ วันที่เราท้อเราทำได้อย่างมากก็แค่โทรไปหาที่บ้านค่ะ เสาร์-อาทิตย์ เห็นเพื่อนกลับบ้านเราก็อยากกลับแต่เราดันบ้านไกล หยุด 2-3 วัน เพื่อนกลับบ้านเราก็ไม่ได้กลับ ต้องอยู่ม. ตอนแรกๆก็เหงามากๆค่ะ แต่เราเป็นคนที่ติดบ้านมาๆ เราจะโทรกลับบ้านทุกอาทิตย์และคุยนานมากๆ แต่พอขึ้นปี2 เราก็เริ่มมีคนเข้ามาคุยด้วย เราก็เริ่มคุยกับที่บ้านน้อยลง และเหงาที่เคยมีก็เริ่มๆหายไป จนวันหนึ่งเขาก็เข้ามาจีบทำให้เรารัก แต่พอวันที่เรารักเขา เขากลับบอกว่าอยากอยู่คนเดียว ตอนนั้นเราร้องไห้หนักมากและขอให้เขาอยู่ เราทุกอย่างให้เขาอยู่ เรารู้ดีทุกอย่างแต่เราก็เลือกที่จะทำแบบนั้นลงไป อาจดูเหมือนโง่ แต่ก็ยอมรับว่าโง่นะ เราไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าความรักจะสามารทำให้คนแบบเราเป็นไปได้ขนาดนี้ ด้วยคำพูดที่ว่าไม่เจอกับตัวก็คงไม่รู้ เราว่าก็ไม่แปลกนะที่เราจะเห็นที่ยอมทำทุกย่างเพื่อได้เขามา วันนี้เราเข้าใจแล้ว ว่าถ้าเราไม่รักเราก็กลับมารักตัวเองเถอะ ถ้าคนมันจะไปยังไงมันก็ไป คนหมดใจยังไงเขาก็ไปอยู่ดี คนที่รักเราจริงๆก็คือคนในครอบครัวเรา คนที่เรารักแบบไม่ได้หวังอะไร รักที่เราเป็นเรา สามารถรับเราได้ทุกอย่าง ไม่ว่าเราจะดีหรือร้าย คนที่อยู่ข้างๆเราก็คือคนในครอบครัว คนไกลบ้านอย่างเราในวันที่อ่อนแอแต่ต้องเข้มแข็งเพื่อให้คนที่บ้านสบายใจมันยากมากๆเลยนะ แต่เราก็ต้องทำมันให้ได้ คิดถึงบ้านมากๆ คิดถึงจนร้องไห้ อ่อนแอแต่กลับบ้านไม่ได้มันทรมานมากๆ ขอบคุณที่เดินเข้ามานะ ขอบคุณที่ทำให้ร็จักคำว่ารัก ขอบคุณที่ทำให้เรารักตัวเองมากขึ้น ขอบคุณที่สอนอะไรเราหลายๆอย่างนะ จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เราก็ยังคงอยากมีเทออยู่ข้างๆ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว หวังว่าเทอจะเจอแต่สิ่งดีๆนะ