เข้าเรื่องเลยนะครับ
ผมเพิ่งอายุ 20กลางๆ ยังไม่มีความพร้อมอะไรเลยสักอย่าง ทั้งเงินเก็บ ทั้งหน้าที่การงาน และครอบครัว
ที่ผ่านมาผมพยายามไม่คุยเรื่องนี้กับเขาจริงๆจังๆเพราะเขาเป็นคนไม่ฟังเหตุผลสักเท่าไหร่
ผมรู้สึกยังไม่พร้อมในหลายๆด้าน ไหนจะเรียน ไหนจะทำงาน ไหนจะต้องหาเงินเก็บ ไหนจะเป้าหมาย ไหนจะความหวังหน้าที่การงานของที่บ้านหวังอยากให้เป็น ไหนจะต้องดูแลแม่ตัวเอง
ขนาดไม่ได้อยู่ด้วยกันเวลาผมเจอปัญหาทุกข์ใจอะไรเขาจะไม่ค่อยสนใจและไม่รับฟัง แต่พอเขามีปัญหาอะไรไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ผมจะคอยคิดคอยช่วยตลอดเวลา เวลาเขาจะทำอะไรสักอย่างผมจะบอกประมาณว่าทำมันเลยถ้าพลาดหรือไม่ดีก็เริ่มใหม่อย่างน้อยก็มีประสบการณ์แต่พอผมคิดจะทำอะไรจะปรึกษาหาแนวทางร่วมเขาจะตอบว่าไม่ ไม่เอา ไร้สาระ จนทุกวันนี้ผมกลายเป็นคนจะทำอะไรก็แอบทำ ระแวงกลัวใครจะรู้ว่ากำลังคิดจะทำอะไรอยู่ และมันมีปัญหาอีกหลายๆอย่าง ทำให้ผมเครียด และรู้สึกโดนกดดันอยู่ตลอดเวลา
ผมควรต้องทำอย่างไรดีครับ หรือผมเองที่กดดันตัวเองเกินไป....
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกอ่านแล้วอาจจะ งงๆ หน่อยต้องขออภัยด้วยครับ
หวังว่าจะมีใครผ่านเข้ามาอ่านนะครับเพราะผมแท็กไม่เป็น
ผิดไหมที่ยังไม่พร้อม ที่จะย้ายไปอยู่กับแฟน
ผมเพิ่งอายุ 20กลางๆ ยังไม่มีความพร้อมอะไรเลยสักอย่าง ทั้งเงินเก็บ ทั้งหน้าที่การงาน และครอบครัว
ที่ผ่านมาผมพยายามไม่คุยเรื่องนี้กับเขาจริงๆจังๆเพราะเขาเป็นคนไม่ฟังเหตุผลสักเท่าไหร่
ผมรู้สึกยังไม่พร้อมในหลายๆด้าน ไหนจะเรียน ไหนจะทำงาน ไหนจะต้องหาเงินเก็บ ไหนจะเป้าหมาย ไหนจะความหวังหน้าที่การงานของที่บ้านหวังอยากให้เป็น ไหนจะต้องดูแลแม่ตัวเอง
ขนาดไม่ได้อยู่ด้วยกันเวลาผมเจอปัญหาทุกข์ใจอะไรเขาจะไม่ค่อยสนใจและไม่รับฟัง แต่พอเขามีปัญหาอะไรไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ผมจะคอยคิดคอยช่วยตลอดเวลา เวลาเขาจะทำอะไรสักอย่างผมจะบอกประมาณว่าทำมันเลยถ้าพลาดหรือไม่ดีก็เริ่มใหม่อย่างน้อยก็มีประสบการณ์แต่พอผมคิดจะทำอะไรจะปรึกษาหาแนวทางร่วมเขาจะตอบว่าไม่ ไม่เอา ไร้สาระ จนทุกวันนี้ผมกลายเป็นคนจะทำอะไรก็แอบทำ ระแวงกลัวใครจะรู้ว่ากำลังคิดจะทำอะไรอยู่ และมันมีปัญหาอีกหลายๆอย่าง ทำให้ผมเครียด และรู้สึกโดนกดดันอยู่ตลอดเวลา
ผมควรต้องทำอย่างไรดีครับ หรือผมเองที่กดดันตัวเองเกินไป....
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกอ่านแล้วอาจจะ งงๆ หน่อยต้องขออภัยด้วยครับ
หวังว่าจะมีใครผ่านเข้ามาอ่านนะครับเพราะผมแท็กไม่เป็น