คุณเคยรู้สึกรักใครสักคนไหม เขาเป็นคนที่ทำให้เราเปลี่ยนคนแบบเราจากฟุ่มเฟือยให้กลายเป็นคนประหยัด เปลี่ยนจากเราที่เป็นคนที่ไม่คิดจะออกกำลังกายให้ออกกำลังกาย เปลี่ยนจากคนที่ไม่ชอบทำความสะอาดห้องให้หันกลับมาทำความสะอาดห้อง
เริ่มเรื่องกันดีกว่า คือมันมีเรื่องอยู่ว่า เรากับเขาเรียนที่เดียวกัน สาขาเดียวกัน แต่เราก็ไม่เคยรู้จักกันจนปี3เทอมซัมเม่อที่เราไปฝึกงานที่เดียวกัน เราก็เลยรู้จักกันจนเราก็เริ่มสนิทกัน เขาไม่ใช่สเปคผมสักเท่าไร เขาก็อาจจะน่ารักในสายตาบางคน หรือเขาอาจจะสวยในสายตาบางคน แต่สำหรับผมในตอนแรกก็คิดว่า คงไม่ชอบหรอก เพราะก็ไม่ได้ตรงสเปคอะไร แล้วเขาก็สนิทกับเพื่อนสนิทผมด้วยเลยได้คุยกัน พอถึงวันนึงได้คุยกันแบบจริงๆจังๆ ด้วยที่ผมอยู่หอแล้วเขาอยู่บ้าน แต่ผมก็จะกลับบ้านบางครั้งที่หยุดยาวๆ เขาก็บอกว่าถ้าวันไหนจะกลับบ้านก็บอกนะจะได้ไม่ขับรถมาทำงาน แล้วจะได้กลับด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้กลับด้วยกันซักทีเพราะว่าหยุดไม่ตรงกัน เราก็คุยกันเรื่อยๆ จากที่เขาเป็นคนไม่ค่อยตอบแชท เขาก็ตอบเราบ่อยขึ้นจนบางทีก็คอลคุยกัน ไปเที่ยวกันบางที
จนกลับมาเรียนเทอมสุดท้าย เราก็คุยกันทุกวันจนเป็นชีวิตประจำวัน จนผมถลำตัวเข้าไปชอบเขาแบบ งงตัวเองเหมือนกัน แล้วผมก็ได้บอกความรู้สึกทั้งหมดกับเขาไป เขาก็ปฎิเสธกลับมาโดยให้เหตุผลว่า เขายังไม่พร้อม วันไหนที่เขาพร้อมเขาจะเป็นคนเข้าหาเราเอง เราก็โอเค แต่พอเวลามันผ่านไปเรื่อยๆ เราก็ยังคุยกัน แต่เขาก็เปลี่ยนไปอาจเป็นเพราะผมด้วยที่ รุกเขามากเกินไป จนวันนึงผมตัดสินใจที่จะหายไปเพราะอยากที่จะหยุดความรู้สึกตัวเอง แต่ก็ไม่สำเร็จ ผมก็กลับไปคุยกับเขา เขาก็บอกว่าเขาเสียใจที่เราทำแบบนี้กับเขา แต่เราก็บอกเหตุผลว่าทำไมเราถึงทำกับเขาแบบนั้น แล้วเราก็กลับมาคุยกันปกติ โดยที่ความรู้สึกชอบเขาไม่ลดลงเลยแล้วมันก็เปลี่ยนเป็นรักเขามากกว่าเดิมซะอีก ได้ไปเที่ยวด้วยกันไปไหนมาไหนด้วยกัน เราก็คุยกันว่าเรียนจบเราจะไปเที่ยวด้วยกัน ตจว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเพราะเราก็ค่อยๆห่างกันหลังจากเรียนจบ ต่างคนต่างแยกย้ายทำหน้าที่ของตัวเอง แล้วเราก็คุยกันน้อยลง จนเราก็เลิกคุยกันไป แล้วก็ไม่เจอกันอีกเลย...
เรื่องมันมีอยู่ว่า
เริ่มเรื่องกันดีกว่า คือมันมีเรื่องอยู่ว่า เรากับเขาเรียนที่เดียวกัน สาขาเดียวกัน แต่เราก็ไม่เคยรู้จักกันจนปี3เทอมซัมเม่อที่เราไปฝึกงานที่เดียวกัน เราก็เลยรู้จักกันจนเราก็เริ่มสนิทกัน เขาไม่ใช่สเปคผมสักเท่าไร เขาก็อาจจะน่ารักในสายตาบางคน หรือเขาอาจจะสวยในสายตาบางคน แต่สำหรับผมในตอนแรกก็คิดว่า คงไม่ชอบหรอก เพราะก็ไม่ได้ตรงสเปคอะไร แล้วเขาก็สนิทกับเพื่อนสนิทผมด้วยเลยได้คุยกัน พอถึงวันนึงได้คุยกันแบบจริงๆจังๆ ด้วยที่ผมอยู่หอแล้วเขาอยู่บ้าน แต่ผมก็จะกลับบ้านบางครั้งที่หยุดยาวๆ เขาก็บอกว่าถ้าวันไหนจะกลับบ้านก็บอกนะจะได้ไม่ขับรถมาทำงาน แล้วจะได้กลับด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้กลับด้วยกันซักทีเพราะว่าหยุดไม่ตรงกัน เราก็คุยกันเรื่อยๆ จากที่เขาเป็นคนไม่ค่อยตอบแชท เขาก็ตอบเราบ่อยขึ้นจนบางทีก็คอลคุยกัน ไปเที่ยวกันบางที
จนกลับมาเรียนเทอมสุดท้าย เราก็คุยกันทุกวันจนเป็นชีวิตประจำวัน จนผมถลำตัวเข้าไปชอบเขาแบบ งงตัวเองเหมือนกัน แล้วผมก็ได้บอกความรู้สึกทั้งหมดกับเขาไป เขาก็ปฎิเสธกลับมาโดยให้เหตุผลว่า เขายังไม่พร้อม วันไหนที่เขาพร้อมเขาจะเป็นคนเข้าหาเราเอง เราก็โอเค แต่พอเวลามันผ่านไปเรื่อยๆ เราก็ยังคุยกัน แต่เขาก็เปลี่ยนไปอาจเป็นเพราะผมด้วยที่ รุกเขามากเกินไป จนวันนึงผมตัดสินใจที่จะหายไปเพราะอยากที่จะหยุดความรู้สึกตัวเอง แต่ก็ไม่สำเร็จ ผมก็กลับไปคุยกับเขา เขาก็บอกว่าเขาเสียใจที่เราทำแบบนี้กับเขา แต่เราก็บอกเหตุผลว่าทำไมเราถึงทำกับเขาแบบนั้น แล้วเราก็กลับมาคุยกันปกติ โดยที่ความรู้สึกชอบเขาไม่ลดลงเลยแล้วมันก็เปลี่ยนเป็นรักเขามากกว่าเดิมซะอีก ได้ไปเที่ยวด้วยกันไปไหนมาไหนด้วยกัน เราก็คุยกันว่าเรียนจบเราจะไปเที่ยวด้วยกัน ตจว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเพราะเราก็ค่อยๆห่างกันหลังจากเรียนจบ ต่างคนต่างแยกย้ายทำหน้าที่ของตัวเอง แล้วเราก็คุยกันน้อยลง จนเราก็เลิกคุยกันไป แล้วก็ไม่เจอกันอีกเลย...