เราชื่อว่า  "พิณ" ตอนช่วงป.4-ม.3เวลามีคนมาถามชื่อเรา เราก็จะไม่ค่อยกล้าบอกรู้สึกว่ามันเชยยังไงไม่รู้โ้ดยเฉพาะผู้ชายถามจะอายมาก เพื่อนคนอื่นๆมีแต่คนชื่อเพราะๆทั้งนั้น( แนน นุ่น หญิง แตงโม มิ้น  )แล้วเวลาเราบอกใครไปว่าชื่อ พิณ แรกๆเขาก็จะเรียกพิณอยู่หรอก พอสักพักก็เรียกเราว่า
"พิม "เฉยเลยนี้งงมาก พอเขาเรียกเราผิดๆมันทำให้เรารู้สึกแย่ไม่เป็นตัวของตัวเองเข้าไปอีก  ทีแรกแม่บอกจะตั้งชื่อว่า "เนย" แต่น้าเอาไปตั้งชื่อให้ลูกเขาก่อน แล้วพ่อก็เลยตั้งชื่อเราว่าพิณเพราะพ่อชอบเล่นพิณ บางคนก็บอกว่าชื่อเพราะดีนะ บางคนก็หัวเราะชื่อเรา
บางครั้งเราก็รู้สึกว่าชื่อ พิณก็เพราะดี เวลาคนเรียกว่า น้องพิณ แต่บางครั้งก็คิดว่ามันเชยไป พอโตขึ้นเรื่อยๆก็ไม่ค่อยรู้สึกอายอะไรแล้ว  แต่ชื่อจริงนี้สิไม่เพราะเลย"พิณพิไล" อยากเปลี่ยนมาก