ผมอยู่กับเพื่อนๆผมเฮฮามากเลยแต่พออยู่คนเดียวก็เหมือนเป็นอีกคน รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีค่า ไม่มีใครสนใจ บางทีก็รู้สึกอยากตายไปเฉยๆ เป็นคนไม่มีจุดหมายในชีวิตเหมือนใช้ชีวิตไปวันๆ อยู่ที่บ้านก็ชอบอยู่แต่บนห้องมันรู้สึกส่วนตัวและปลอดภัยดี หลายครั้งเราก็แอบร้องไห้คนเดียวบ่อยๆเพราะไม่อยากให้มีคนเห็นว่าอ่อนแอ มีปัญหาก็ไม่ค่อยปรึกษาใครชอบคุยกับตัวเองมากกว่า ประมาณปีกว่าๆแล้วที่รู้สึกว่าตัวเองเย็นชาตายด้านมาก สอบติดมหาลัยก็เฉยๆ ไม่ติดก็เฉยๆ ขนาดแม่เพื่อนที่คบกันมานานเสียเรายังรู้สึกเฉยๆ เคยคิดเล่นๆว่าตอนอายุ20จะตายเพราะไม่อยากอยู่แล้วอยู่ไปเราก็หนักโลกเปล่าๆ
ปล.เราไม่สนิทกับพ่อแม่ครับ ไม่ได้คุยเรื่องส่วนตัวหรือปรึกษาเลยสักครั้ง เคยลองแล้วแต่มันก็ไม่สบายใจเท่ากับปรึกษาตัวเอง
อาการแบบนี้เรียกว่าเป็นโรคซึมเศร้าไหมครับ
ปล.เราไม่สนิทกับพ่อแม่ครับ ไม่ได้คุยเรื่องส่วนตัวหรือปรึกษาเลยสักครั้ง เคยลองแล้วแต่มันก็ไม่สบายใจเท่ากับปรึกษาตัวเอง