มาเล่าสู่กันฟังว่าทำไมถึงต้องได้ปลูกผักสวนครัวไว้กินเอง
เรื่องมันเป็นอย่างนี้เด้อ
ร้านขายของชำ เขาขายผัก ขายปลาทู ขายเครื่องปรุง พูดง่ายๆนอกจากของแห้งแล้ว ก็ขายของสดด้วย
ตั้งแต่เราทำร้านขายส่งเขาก็มารับสินค้าจากเราไปขาย
เราก็อุดหนุนเขา ซื้อผัก ซื้อพริก พวกผักสวนครัวที่เราไม่มีแหละ
เขาเปิดร้านมาประมาณสิบห้าปี เขาประสบปัญหาจังๆตอนช่วงที่ผักแพง
แต่เขาก็จะไหวไม่ไหวจริงๆก็สามปีที่ผ่านมา
มาเล่า มาปรึกษาเราตลอด เราก็แนะนำไป แต่ก็อย่างว่าการค้าขายถ้าเจอขาลงแล้วก็ลำบากแน่
เขามีลูกยังเล็กสองคน จะไปทำอาชีพอะไรก็ลำบากไม่มีคนดูลูก
แล้วตอนนี่เขาคือไม่ไหวจรองๆ แบกรับการขาดทุนติดต่อกันเกือบเดือน
ลงทุนไปก็หาย กำไรนี่ไม่ได้เลย ก็เลยเก็บพวกสินค้ามาขายให้เราคืน
พร้อมกับความสิ้นหวัง หมดอาลัยตายอยากในชีวิต มาบอกให้เราหางานให้
งานอะไรก็ได้แต่เป็นตอนกลางวันหลังส่งลูกไปโรงเรียน และตอนเย็นได้ไปรับลูก
คืองานมันก็พอมีบ้างจากเพื่อนๆเราที่เป็นเจ้าของกิจการ
แต่งานตอนนี้เต็มหมด ที่ไม่เต็มก็เป็นงานเข้าเช้า ออกค่ำ
แล้วก็บังเอิญญาติเราที่ทำร้านอาหาร คนขาดโทรมาเล่าว่าคนงานออกไปกรุงเทพแล้วไม่บอก
เราก็เลยบอกงั้นพอดีเลย เดี๋ยวเราขอฝากคนแถวบ้านเราหน่อย เขารับปากบอกมาเลย
ตอนนี้เขาก็ปิดร้านถาวร ไปทำงานใหม่ หน้าตาสดชื่นแจ่มใส
เมื่อวานเราไปส่องดูที่เราฝากงานให้เขา ถามเจ้าของร้านบอกเขาทำงานเรียบร้อย สะอาดสะอ้าน
สอนงานครั้งเดียวเป็นเลย ขอบคุณที่แนะนำคนดีๆมาให้
เขาเห็นเราไปเมื่อวาน เขาทักเราบอกมาคุมงานหรือพี่
เราบอกเปล่า ได้ยินข่าวว่าพนักงานร้านนี้สวยเลยตามมาส่อง
ก็หัวเราะหนุกหนานกันไป น่าเห็นใจ จากเจ้าของกิจการไปเป็นคนงานร้านอาหาร ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันไปค่ะ
ฝากเพลงให้ทีมงานพรรคอนาคตใหม่ทุกคนทุกท่านเด้อ
เช้านี้ปลูกพริกแล้วจ้าาาา (ถ้าฉันรวยจะสวยหั้ยดูเด้อ)