จากกระทู้ก่อนๆ ประมาณ 1 ปีที่แล้ว ก็มาระบายเรื่องราวความรัก ปีนี้ก็กลับมาอยู่โหมดเดิม หรือจริงๆแล้วเราไม่ควรมีความรักกันน่ะ

..... ว่าด้วยเรื่อง เราทำงานที่ บริษัทๆ นึ่งใกล้ๆบ้านเรา ทำมาได้สักพักเราก็โดนย้ายแผนก และได้ใกล้ชิดกับรุ่นพี่คนนึ่ง เราทำงานร่วมกัน รายละเอียดบางอย่างขอไม่พูดถึงนะ เขาคอยดู คอยเป็นห่วงเราอยู่แหละ เหมือนประมานว่าเขาชอบๆเราอยู่ก่อนหน้านี้ แต่ไม่ได้อะไร เนื่องจากว่า รุ่นพี่ผู้ชายคนนี้ เขามีแฟนอยู่แล้ว 😭 ฮ่าๆ ฮาไม่ออกเลยทีเดียวล่ะ พอเราย้ายแผนกมา เขาก้อมีโอกาสได้คุยกับเรามากขึ้น ก้อรู้นะว่าผิด แต่ผู้หญิงอะ มันก้อแพ้อะไรแบบนี่ป้ะ เป็นกันทุกคนมั้ยอ่า คือ ตอนเย็นกลับจากที่ทำงาน จะโทรไลน์คุยกันแทบทุกวันเลยก็ว่าได้ คือเสพติดอะ เป็นแบบนี้มาประมาณ 4-5 เดือน ทำงานไปเรื่อยๆ เราก้อคุยแบบนี้ไปเรื่อย จนวันนึ่งที่เขาจะแต่งงานกันแฟนของเขา เอาจริงๆนะ เรารู้ว่าเราทำผิดอยู่อะ เราหน้าด้านมากที่ยังคุย แต่เราก้อยังคุย ผู้ชายเองก้อบอกรักเราดีนะ แต่เราเป็น ผู้หญิงลึกๆเราก็รู้แหละว่าเขาก้อรักแฟนเขา แต่เขาก้อบอกรักเราคุยกับเรามาตลอด เราเคยลองห่าง คือไม่อ่านแชทเขา ได้ไม่ถึงวันคะ สุดท้ายเราก้อใจอ่อน คุยกับเขาเหมือนเดิม รู้นะว่ามันผิด แต่ยอมรับว่ารู้สึกดี แต่ไม่แน่ใจว่ามันคือความรักหรือป่าว เราก้อคุยกันแบบนี้มาเรื่อยๆ จนวันนึ่ง วันที่แฟนเขารู้ คะ เจ็บคะ เขาเลือกแฟนเขา เราไม่โกดนะ เราเคยพูดกับเขาไปว่า ทำไมไม่รักษาสิ่งที่มีอยู่ ถ้าวันไหนไม่มี พี่จะเสียใจ เขาตอบกลับมาว่า ก็เราไง เอาจิงมีความสุขอะ ลอยเลย โลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพู 555 แต่สุดท้ายก้อเดินทางมาถึงตอนจบ ป่าวเลยคะ เขาไม่ได้เลือกเรา เขาเลือกแฟนเขา เราเป็นไงล่ะ ชาเจ็บไปทั้งใจ ทำไงได้ รู้ทั้งรู้อยู่เต็มอก แต่ทำไมมันถึงเจ็บขนาดนี้ มันชาไปทั้งตัว มันสั่นไปทั้งใจ  เราควรทำอย่างไงต่อไป เราควรแก้ไขอย่างใง ทำไมมันทำใจยากขนาดนี้ ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย