วันศุกร์ที่ 12 ก.ค. ซึ่งเป็นวัน recruitment ของสายการบินนึง
เรามีโอกาสได้เจอคนๆนึง
เราเคยเจอเขาแค่ครั้งเดียว แต่ตอนที่เจอครั้งแรก แล้วรู้สึกผูกพันธ์ รู้สึกชอบ รู้สึกใจสั่นแปลกๆ ถ้าจะบอกว่าไม่เคยเป็นมาก่อน ก็อาจจะใช่ ไม่ได้เวอร์ แต่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
ตอนที่เจอ เหมือนมีพลังอะไรแปลกๆที่บังคับให้เราหันไปหาเขาบ่อยๆ และยิ้มให้เขาตลอด
ระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันไม่ได้นานมาก และระยะห่างที่เราอยู่ด้วยกันก็ไม่ได้ไกลมาก
เรามีโอกาสได้คุยกันประมาณ 6-7 นาที เป็นการคุยกันโดยที่ระยะห่างของเราไม่มีเลย คือเรายืนติดกันมาก ความรู้สึกของเราคือ อยากลูบหัวเขา เอ็นดูเขา และรู้สึก ใจสั่นรัวๆปั้วๆปังๆดึ๋งๆดั๋งๆ
สิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับเขาคือ เขาเกิด 1996 (ห่างกับเรา 4 ปี) และคะแนน TOEIC 7xx หลังจากจบบทสนทนา เราต้องเดินไปเอาของ พอเราหันมาอีกที เขาก็เดินห่างออกไปแล้ว แต่เขายังอยู่ในระยะสายตาที่เรามองเห็น
จากนั้น เขาก็ทำภารกิจของเขาเสร็จก่อนเรา แล้วเขาก็หายไป เราตามหาเขาไม่เจอ มองหาไม่เจอ เดินหาก็ไม่เจอ
สิ่งที่หลงเหลือไว้กับเราคือ ความหวังอย่างแรงกล้าว่า จะได้เจอเขาอีก เรามีความปรารถนาที่อยากเจอเขาอีก เรารู้สึกว่า เราต้องไปที่ไหนสักแห่ง และในทุกๆที่ ที่เราไป เราหวังว่าจะได้เจอเขาตลอดเวลา
เรารู้สึกมีความสุขดีที่ได้รู้สึกแบบนี้ มันเป็นเหมือนการแอบชอบใครสักคนตอนสมัยเรียน
เราอยากรู้ว่า เป็นไปได้ไหม ที่เราจะได้เจอเขาอีก จากความปรารถนาของเราอย่างเดียว มันจะทำให้เราได้เจอเขาไหม??
#สาระไม่มี มีแต่ความเวิ่นเว้อเพ้อฝันตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้
ปล. จขกท.เป็นผู้ชายนะครับ😁
ณ ดอนเมือง
เรามีโอกาสได้เจอคนๆนึง
เราเคยเจอเขาแค่ครั้งเดียว แต่ตอนที่เจอครั้งแรก แล้วรู้สึกผูกพันธ์ รู้สึกชอบ รู้สึกใจสั่นแปลกๆ ถ้าจะบอกว่าไม่เคยเป็นมาก่อน ก็อาจจะใช่ ไม่ได้เวอร์ แต่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
ตอนที่เจอ เหมือนมีพลังอะไรแปลกๆที่บังคับให้เราหันไปหาเขาบ่อยๆ และยิ้มให้เขาตลอด
ระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันไม่ได้นานมาก และระยะห่างที่เราอยู่ด้วยกันก็ไม่ได้ไกลมาก
เรามีโอกาสได้คุยกันประมาณ 6-7 นาที เป็นการคุยกันโดยที่ระยะห่างของเราไม่มีเลย คือเรายืนติดกันมาก ความรู้สึกของเราคือ อยากลูบหัวเขา เอ็นดูเขา และรู้สึก ใจสั่นรัวๆปั้วๆปังๆดึ๋งๆดั๋งๆ
สิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับเขาคือ เขาเกิด 1996 (ห่างกับเรา 4 ปี) และคะแนน TOEIC 7xx หลังจากจบบทสนทนา เราต้องเดินไปเอาของ พอเราหันมาอีกที เขาก็เดินห่างออกไปแล้ว แต่เขายังอยู่ในระยะสายตาที่เรามองเห็น
จากนั้น เขาก็ทำภารกิจของเขาเสร็จก่อนเรา แล้วเขาก็หายไป เราตามหาเขาไม่เจอ มองหาไม่เจอ เดินหาก็ไม่เจอ
สิ่งที่หลงเหลือไว้กับเราคือ ความหวังอย่างแรงกล้าว่า จะได้เจอเขาอีก เรามีความปรารถนาที่อยากเจอเขาอีก เรารู้สึกว่า เราต้องไปที่ไหนสักแห่ง และในทุกๆที่ ที่เราไป เราหวังว่าจะได้เจอเขาตลอดเวลา
เรารู้สึกมีความสุขดีที่ได้รู้สึกแบบนี้ มันเป็นเหมือนการแอบชอบใครสักคนตอนสมัยเรียน
เราอยากรู้ว่า เป็นไปได้ไหม ที่เราจะได้เจอเขาอีก จากความปรารถนาของเราอย่างเดียว มันจะทำให้เราได้เจอเขาไหม??
#สาระไม่มี มีแต่ความเวิ่นเว้อเพ้อฝันตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้
ปล. จขกท.เป็นผู้ชายนะครับ😁