รู้สึกว่าไม่มีใครสนใจเลย แม้แต่พ่อแม่ พ่อกับแม่เราเลิกกันไปตั้งแต่ยังเด็ก เพราะพ่อไปมีเมียน้อย ส่วนเราก็อยู่กับย่า เราก็รู้สึกเสียใจนะแต่ก็ไม่แสดงออกให้ใครเห็น จนพ่อมีลูกกับเมียใหม่พ่อ2คน และพ่อก็พาเค้ามาอยู่บ้านที่เราอยู่กับย่า ปกติพ่อแทบจะไม่กลับมาบ้านเลยแต่พอลูกเมียเค้าอยู่พ่อก็กลับบ้านแทบจะทุกวัน ไม่ว่าจะทำงานไกลแค่ไหน กลับมาไม่เคยถามถึงเราเลย กลับมาก็มาเล่นกับลูกเค้า ไม่เคยสนใจสักนิดว่าเราจะรู้สึกยังไง เราไม่โอเคหรอกแต่แค่ไม่แสดงออกให้เห็น  
       ส่วนแม่ก็สนใจแต่พี่ชาย เราขออะไรก็บอกว่าจะให้แต่สุดท้ายเราก็ไม่เคยได้อะไรเลย แม่โกหกแบบนี้มาจนเราไม่อยากเชื่อใจแม่ มันเจ็บมากกับการที่เรารอคอยอะไรที่เราคิดว่าจะได้แต่แล้วสุดท้ายก็ไม่เคยได้ มันไม่ใช่ครั้งเดียวแต่แม่โกหกแบบนี้จนเราจำไม่ได้แล้วว่ากี่ครั้ง เราขอแม่มา5ปีแล้ว แม่ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเราต้องผิดหวังร้องไห้ทุกครั้ง ตรงข้ามกับพี่ที่ไม่ต้องขอแม่ก็ซื้อให้ทุกอย่าง มีของขวัญวันเกิดให้ ส่วนเราไม่เคยได้อะไรจากแม่เลย ชุดนักเรียนเราก็มีแค่ตัวเดียวที่ใส่ตอนม.4ไม่ได้ซื้อใหม่ กระเป๋าก็ใช้จนขาดแล้วต้องเย็บเอา ไม่เคยได้ของใหม่ๆ 
     ชอบเอาเราไปเปรียบกับพี่ตลอดว่าพี่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ ปัญหาเรามันมีมากกว่านี้ พ่อกับแม่ทำร้ายจิตใจเรายิ่งกว่าที่เราเล่ามาอีก ทั้งที่เราทำดีแค่ไหนแม่ก็ไม่เคยเห็นว่าเราดี เวลาอยู่กับเพื่อนกับคนอื่นเราดูมีความสุขดีแต่พออยู่คนเดียวมันไม่ใช่เลย
   เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยที่ต้องมาแอบร้องไห้คนเดียวทุกวัน มันเจ็บเหมือนจะขาดใจตาย บางทีก็ตบหน้าตัวเองเราห้ามมันไม่ได้ ไม่มีสมาธิจะทำอะไร อยากนอนอยู่เฉยๆ แม้แต่การที่ต้องตื่นไปโรงเรียนในทุกเช้ามันก็เป็นสิ่งที่ยาก การเรียนเราก็ไม่สนใจ
     อยู่ห้องคนเดียวก็นึกอยากผูกคอตาย จะได้ไม่ต้องทรมาณอยู่แบบนี้ จะได้จบสิ้นสักที รู้สึกว่าชีวิตมันโหดร้ายกับเราเกินไป เราก็แค่อยากนอนหลับแล้วไม่ต้องตื่นอีก คงจะดีถ้าหลับแล้วพรุ่งนี้เราไม่ต้องตื่นมาอีก