เรากับแฟนเก่าเลิกกันกันไปนานแล้วประมาณปีกว่า สาเหตุที่เลิกกันก็เพราะตัวเราเองเรากลับ เรากลับไปคุยกับแฟนเก่าแต่เราไม่คิดที่จะกลับไปคบนะคะ รู้ว่ามันไม่ควรและแฟนเก่าคนนั้นก็พยายามที่จะกลับมา แล้วคือตอนนั้นเรามีปัญหากับแฟนอยู่แล้วทะเลาะกันในเรื่องที่แบบงี่เง่ามากๆเป็นแบบนี้มาตลอดอ่อแฟนเราเด็กกว่านะคะเราพยายามเข้าใจแต่มันก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆจนเรารู้สึกว่ามันเหนื่อยอีกอย่างช่วงนั้นเป็นช่วงเตรียมตัวเข้ามหาลัยด้วยค่ะเราเลยรู้สึกท้อ เหนื่อย ทั้งๆที่เราอธิบายให้เค้าฟังแล้วและเหมือนจะเข้าใจแต่ก็กลับมาเป็นแบบเดิม ตั้งแต่เลิกกันไปเค้าก็คิดว่าเรากลับไปคบกับคนเก่าอยู่ตลอด(ตั้งแต่เลิกกันเราก็ไม่ได้คุยกับแฟนเก่าคนนั้นเลย) ประมาณเดือนกว่าเค้ากลับมาง้อ ขอให้เรากลับไป ไม่มีใครแทนเราได้ เค้ารักเรามาก เค้ายอมทุกอย่างไม่ว่าใครจะว่าเค้าโง่ที่อยากให้เรากลับมา ตอนนั้นในหัวเราคิดอย่าเดียวว่า เราทำเค้าเจ็บนะ กลับไปเค้าต้องระแวงเรามากกว่าเดิมสู้ให้เค้าไปเจอคนที่ดีกว่านี้ไม่ดีกว่าหรอ แต่เค้าก็ยังคอยดูคอยเป็นห่วงเราอยู่ตลอด อยู่ทุกช่วงเวลาที่เราเหนื่อยเราท้อ แต่สักพักเค้าก็หายไป แล้วเราก็มีแฟนใหม่ แล้วก็เหมือนเดิมค่ะเค้ารู้นะว่าเรามีแฟนใหม่แต่เค้าไม่ง้อเหมือนแต่ก่อนเค้าจะแค่นานๆทีโทรมาหาอ่ะค่ะแต่จะเป็นช่วงที่เราป่วย เราเหนื่อย แล้วแฟนที่คบอยุ่ตอนนั้นไม่ค่อยสนใจใส่ใจสักเท่าไหร่แต่เราก็ไม่ได้คิดจะกลับไปนะคะเพราะเรายึดกับคำที่ว่าจะไม่กลับไปทำให้เค้าเสียใจอีก ทุกครั้งที่เราคุยกันเราจะพูดดีกับเค้าตลอดแต่ไม่ได้ให้ความหวังนะคะเราจะบอกเสมอว่าอย่ารอเลยถ้าเจอคนทีดีกว่าก็ให้เลือกเค้าเถอะแต่เค้าก็มีคุยๆนะคะคุยเยอะด้วยแต่งก็ไม่คิดที่จะจริงจังกับใครสักคน พอวันนึงเราเลิกกับแฟนคนล่าสุด ก็เป็นเค้าที่อยู่ข้างๆเราจนเรารู้สึกว่าทำไมเค้ายังไม่ไปไหนสักที และนี่คือสิ่งที่ทำให้เราเปลี่ยนความคิดที่ตอนแรกว่าจะไม่กลับมาเด็ดขาดเป็นจะกลับมาทำให้ทุกอย่างให้มันดีกว่าเดิม จะไม่เป็นแบบที่แล้วมาจะใจเย็นไม่วู่วาม เราจริงจังมากตั้งใจทำทุกอย่างให้เค้ามั่นใจในตัวเรา แต่เรากลับไปเห้นเค้าคุยกับผญคนนึงดูสำคัญกว่าเราอ่ะแบบส่งรูปให้ดูว่าอยู่ไหนทำอะไร เราจึงถอยออกมายอมรับว่าเสียใจมากไม่เคยรุ้สึกเฮิร์ทหนักขนาดนี้ไปเรียนกลับถึงห้องร้องไห้ตลอดเป็นแบบนั้นอยู่หนึ่งอาทิตย์เราจึงตัดสินใจว่าจะกลับไปง้อเค้าซึ่งเราเป็นคนที่ไม่เคยง้อให้ใครกลับมาแบบนี้เลยแต่ทุกอย่างมันกลับสายไปแล้วเค้าเย็นชากับเรามากๆแต่เราก็ยังหลอกตัวเองว่าเค้าจะใจอ่อนแต่ไม่เลยมันสายไปแล้วจริงๆเราพยายามทุกอย่างยอมนั่งรถกลับต่างจังหวัดเพื่อไปเจอเค้าแต่ก็ไม่มีความหมายทุกอย่างที่ทำมันไร้ค่ามากๆเราจึงถอยออกมา....แล้วมารู้ทีหลังว่าเค้าคุยกับอีกคนคุยดูเหมือนจะจริงจังกับคนนี้เรารับรู้เห็นอยู่ตลอดจนวันนึงความรุ้สึกมันบอกว่าควรพอได้แล้ว แต่เราก็ยังแอบหวังแอบรอให้เค้ากลับมา...
...
ผ่านมาเกือบ2เดือน 
ยอมรับว่าตอนนั้นยังยอมรับไม่ได้ ร้องไห้อยู่ทุกวันแต่กินอิ่มนอนหลับนะคะ พอเริ่มโอเคไม่ร้องไห้ได้สักอาทิตย์กว่าๆ สิ่งที่รอคอยมาตลอดก็เป็นจริง...
เค้าทักมา!!!ส่งติ้กเก้อไลน์โง่ๆมาอันนึงตอนนั้นคือตกใจนิ่งไปพักนึงแล้วรีบโทรหาเพื่อนว่าแบบไม่ได้ฝันจริงๆอ่ะหันกลับมาดูแจ้งเตือนอีกทีคือน้ำตาไหลร้องไห้แบบบอกไม่ถูกว่าจะมีวันนี้ที่เค้าทักมาเค้าก็ถามปกติว่าสบายดีไหมไรงี้แต่ก็บ่อน้ำตาแตกอีกครั้งตรงที่เค้าบอกว่าคิดถึง🥺เป็นอะไรที่บอกไม่ถูกจริงๆเวลานั้น
แล้วเราก็คุยกันมาเรื่อยๆค่ะเราพยายามไม่ใช้อารมณ์เวลาหงุดหงิดเราใจเย็นขึ้นจนเค้าบอกเองว่าดูโตขึ้นนะไม่โมโหร้ายเหมือนแต่ก่อนเรานี่จุกเบาๆ😂แต่เค้าไม่ค่อยมีเวลาให้เราเลยอยู่แต่กับเพื่อนกับรถ พักหลังๆเริ่มมาๆหายๆเราเริ่มถอดใจแล้วว่าเค้าต้องหายไปอีกแน่ๆ แล้วทุกครั้งที่จะพอเค้าก็จะกลับมามาทำดี โทรมาบอกคิดถึง ไรงี้ แล้วก็มาๆหายๆอยู่แบบนี้ จนมีคนเข้ามาคุยกับเราแบบเหมือนจะคุยได้ยาวๆอ่ะค่ะเค้าก็จะกลับมาทุกครั้งเหมือนกันไม่ใช่2-3ครั้งแต่มันทุกครั้งจริงๆ แล้วพอเค้ารู้ว่าใครมาคุยกับเราเค้าก็จะห้ามแล้วก็ดุเราแบบเค้ากลายเป็นคนโมโหร้ายไปเลยก็พอรู้ว่าหวงแต่จะเก๊กทำไมไม่รู้ 
...แล้วปัจจุบันเราก็ยังคุยกันอยู่นะคะแต่เค้าก็ไม่ค่อยตอบอ่ะค่ะเค้าจะสนใจก็ต่อเมื่อมีคนเข้ามาหาเรา  ที่ยังอยู่ตรงนี้ก็เพราะว่ารักเค้านี่แหละ เค้าหันกลับมาก็ยังเจอเราอยู่ตลอด เค้าบอกว่าถ้าไม่รักเค้าไม่กลับมาหรอกแต่ทุกวันนี้เค้าติดเพื่อนติดแบบติดมากๆ จนเราคิดว่าทุกวันนี้เค้ายังรักเราจริงๆใช่ไหม? เราควรทำยังไงกับความสัมพันธ์นี้ (ด่าได้ เตือนสติ รึอะไรก็ได้😂😂) มีโอกาสไหมที่จะกลับมาคบกันอีก? อยากบอกอะไรน้อมรับฟังค่ะ😅🙏🏻
ปล.ยาวไปขอบคุณที่อ่านจบนะคะผิดพลาดอะไรขออภัยด้วยค่ะ🙏🏻
ตัดสินใจนานมากที่จะตั้งกระทู้ถามแต่อยากรู้ความคิดเห็นในมุมกว้างเพื่อช่วยในการตัดสินใจต่อไป ขอบคุณที่ตอบด้วยนะคะ🙏🏻🙏🏻🙏🏻