สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ก่อนอื่นบอกเลยเรื่องของเรายาวมาก55^^อยากระบายมากจริงๆ เข้าเรื่องเลยนะตามหัวเรื่องเลยคือเราคบกับแฟนมาได้ 3 ปีกว่าๆตั้งแต่เรียนม.ปลาย ตอนนี้ก็เรียนจบจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้ได้แล้ว เรากับเขาเรียนห้องเดียวกันตั้งแต่ม.4 เป็นเพื่อนกันจนตกลงคบหาดูใจจนความสัมพันธ์มันมานาน 3ปีกว่าแบบนี้แล้ว แน่นอนว่าพ่อแม่ของพวกเรารู้เรื่องของเราตั้งแต่วันคบจนมาถึงวันนี้เขาและเราห่างกันมาก มากๆๆ (กอไก่ล้านตัว555) เขาเรียนที่เชียงใหม่ส่วนตัวเราก็เรียนในกทม ซึ่งทั้งวันและเวลาว่างมันก็ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด จากคนที่ไม่เคยห่างตอนเช้าก็นั่งรอเราตอนเย็นก็มาส่งเราแต่พอหลังจากที่รู้ว่าเราต้องห่าง ความรู้สึกเรามันก็เข้ามาเยอะมากทั้งเป็นห่วง ทั้งกลัว หลังจากที่เขาได้เข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัย เขาก็โกหกเราค่อนข้างบ่อยมากแต่เราก็พอจะจับได้ทุกครั้ง(หรือป่าวไม่รู้55)และเราก็ทะเลาะกันบ่อยครั้งจนเราแทบจะไม่ไหว เราทะเลาะกันเขาก็จะเงียบใส่เราเราถามอะไรเขาก็จะไม่ตอบกลับแต่แค่มาอ่านและหายไป เราไม่รู้ว่าใจของเขามันห่างออกจากเรามากขนาดไหนแล้ว แน่นอนว่าเราไว้ใจและเชื่อใจในทุกๆเรื่องที่เขาบอก แต่พอเราจับได้เรื่อยๆเรารู้สึกว่าเราโง่ยังไงไม่รู้ เราเหนื่อยกับรักครั้งนี้พอสมควรแต่เราก็อดทนมาตลอด รักระยะไกลของเราจะดำเนินไปยังไงดี เราควรจะรักเขาต่อไปหรือนี่คือสัญญาณบอกว่าเราควรห่างกันได้แล้ว และตอนนี้เขาก็ตัดสายเราไปอีกแล้ว55 ช่วงนี้ทะเลาะบ่อยจนเหนื่อยแล้วว TT 
ปล.อาจเขียนงงหน่อยนะคะ แต่ก็ช่วยให้คำตอบหรือแนะนำเราทีค่าา