เราเป็นคนที่ชอบพูดคนเดียวเวลาก่อนนอน ชอบคิดไปเรื่อยเปื่อย เกี่ยวกับชีวิต บางทีก้อคิดมากจนทำให้ตัวเองท้อใจ เก็บคำพูดคนอื่นมาคิดแล้วก็น้อยใจว่าทำไมเค้าดูถูกเรา คือเราเป็นคนที่แคร์เพื่อนมาก แต่ไม่รู้ว่าเพื่อนแคร์เราไหม เพาะบางทีเพื่อนนั้นแหละที่พูดจาดูถูกเราว่าเรามันอ่อน เราก็ยิ้มตอบตลอดมาบางทีก็เหมือนว่าเค้าพูดเล่นฯนะเพาะเค้าหัวเราะด้วย แต่ก็บ่อยมากไปป่ะ==* แล้วเพื่อนคนนั้นก็ยังพูดจาดูถูกเรามาจนปัจจุบัน ก้อเคยบอกตัวเองว่าไม่ต้องคิดมากให้มันเจ็บหัว แต่ก็นะ เราทำไม่ได้ ก็เกลียดตัวเองที่บางครั้งที่พูดแล้วทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ เกลียดที่ตัวเองทำอะไรก็ไม่ค่อยได้เรื่อง เราก็สับสนตัวเองเหมือนกัน ว่าเราทำอะไรอยู่ เรื่องงานนะ เราชอบอาชีพสาย freelance เกี่ยวกับช่างภาพ  ไม่ชอบสายนั่งแต่ที่เดิมฯเพาะเคยลองมาแล้วมันไม่ใช่อ๋ะ นั่งคิดนั่นนี่ไปเรื่อย แล้วเมื่อไหร่ชีวิตจะดีขึ้น (บอกตัวเอง) เท่านี้แหละที่อยากจะบ่น ขอบคุณที่อ่านจนจบนะ เฮ้อเหนื่อยใจ..ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย.. จริงๆเลย..