สวัสดีครับ ผมก็เป็นอีกคนนึงที่ประสบปัญหาเกี่ยวกับความรัก
เริ่มเลยแล้วกันครับ....
เมื่อเดือนหรือสองเดือนที่แล้ว ผมรู้สึกเหงา และอยากจะหาใครสักคนคุยด้วย ผมเลยไปโพสไอดีไลน์ในเว็บหาเพื่อน จนกระทั่งมีผู้หญิงคนนึงได้แอดมาหาผม แล้วเราก็ได้เริ่มคุยกันมาเรื่อยๆ จนผมตัดสินใจที่จะจริงจังกับเธอ ทุกคนคงจะเป็นเหมือนผมใช่ไหม คือแบบว่าเวลาคุยกับใครแล้ว หรือคิดจะจริงจังกับใครแล้ว ทุกคนคงอยากที่จะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับคนนั้น ผมก็ได้ถามเรื่องราวของเธอ แต่คำตอบที่ได้ก็คือ "ไม่บอก" ผมรู้แค่ว่าเขาอยุ่จังหวัดไหน อำเภออะไร บ้านเป็นแบบไหน (เพราะเธอส่งรูปบ้านมาให้) และรู้ว่าทำงานอะไร แต่ไม่รู้ว่าทำที่ไหน หลายครั้งที่ผมถามเรื่องราวของเธอ แต่ก็ได้คำตอบกลับมาเหมือนเดิมทุกครั้ง คือ "ไม่บอก" และผมขอวีดีโอคอล ผมก็เป็นฝ่ายที่เปิดกล้องฝ่ายเดียว ผมขอให้เธอเปิดกล้องเธอก็บอกปฏิเสธตลอด กลับกันถ้าเธอถามอะไรผมมา ผมก็บอกหมดทุกอย่าง แชร์แม้กระทั่งโรเคชั่นบ้านให้ ผมพยายามที่จะเข้าใจเธอคนนั้น คงจะมีเหตุผลของเธอที่ไม่ยอมบอกอะไรให้ผมรู้บ้าง จนมากระทั่งวันนึง ผมตัดสินใจที่จะเลิกคุยกับเธอ แต่ก็ทำได้เพียงแค่หนึ่งวัน ผมก็อดคิดถึงเธอไม่ได้ ผมตัดสินใจที่จะเดินทางไปหาเธอคนนั้น แต่ไม่ได้ไปหาที่บ้านเขานะ คือผมรู้ว่าก่อนหน้านี้ 1 วัน เธอได้ไปทานข้าวที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง ในอำเภอนั้น ผมเลยคิดที่จะเดินทางไปที่ร้านนั้น ในนั้นตอนนั้นในใจผมคิดแค่ว่า ผมได้เจอเธอแล้วนะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอกันแบบตัวเป็นๆ แต่อย่างน้อยผมก็ได้มาในที่ที่เธอเคยมา ในใจผมคิด ผมคงได้อยู่ใกล้เธอที่สุดได้เท่านี้ ผมก็ถ่ายรูปเก็บไว้แล้วส่งไปให้เธอคนนั้น แล้วบอกกับเขาไปว่า "เค้ามาหาแล้วนะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอ แต่แค่ได้มาอยู่ในที่ที่เธอเคยมา มันก็ทำให้เหมือนกับว่าได้อยู่ใกล้กัน" เย็นวันนั้น เธอก็ได้โทรมาหาผม ว่าส่งข้อความมาทำไม ส่งรูปมาทำไม แต่ผมก็อธิบายกับเธอไม่ถูกเหมือนกันว่าผมทำไมแบบนั้นทำไม เพราะผมเป็นคนคิดที่จะเลิกคุยกับเธอเอง แต่ผมก็พยายามหาเรื่องอื่นคุย และได้ขอโทษกับการตัดสินใจที่จะเลิกคุย และปรับความเข้าใจกัน และผมก็ได้ถามเธอคนนั้นประมาณว่า "ทำไมตัวเองไม่บอกอะไรเค้าบ้างเลย เค้าจริงจังกับเธอนะ เค้าก็แค่อยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเธอบ้าง" แต่เธอก็บอกผมประมาณว่า "ยังไม่ถึงเวลาที่จะบอก ถ้าถึงเวลาจะบอกเอง เค้าเป็นคนโลกส่วนตัวสูง เคยรักใครมากแล้วเจ็บมากมาก่อน แต่ถ้าเธอไม่อยากคุยกับเราก็ไม่เป็นไร ก็ไปหาคนอื่นคุย" เขาบอกให้ผมรอ ผมก็พยายามที่จะเข้าใจเธออีกครั้ง ผมคิดว่าผมคงรักเธอคนนั้นแล้วแหล่ะ และผมก็ได้บอกรักเธอ แต่มันเจ็บตรงคำพูดที่เธอพูดออกมาง่ายเหลือเกินและบ่อยครั้งที่เธอมักพูดแบบนี้ "ถ้าไม่อยากคุยก็ไปหาคนอื่นคุยก็ได้นะ เราก็เป็นของเราแบบนี้แหละ อารมณ์เปลี่ยนง่าย" เหมือนเธอไม่ได้แคร์ความรู้สึกผมเลย เหมือนเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลย แล้วเรื่องราววันนั้นก็ผ่านไป ผมและเธอก็กลับมาคุยกันปกติ จนกระทั่งอีกสี่วันจะเป็นวันที่ผมได้คุยกับเธอครบ 1 เดือน วันนั้นผมกับเธอคุยเรื่องอะไรกันผมก็จำไม่ได้ แต่ผมจำได้แค่อย่างเดียวว่า เหมือนเธอจะหยิบอะไรในกระเป๋าเงิน แล้วเธอบอกผมว่า ซิปกระเป๋าแตก เมื่อผมรู้อย่างนั้น ผมเลยตัดสินใจที่จะซื้อกระเป๋าให้เธอผ่านทางเว็บไซต์ขายของออนไลน์เว็บหนึ่ง 10-15 วันจะได้ของ ผมก็เลยถามที่อยู่บ้านเธอ จนกระทั่งได้ที่อยู่มา แล้วก็ผมสั่งกระเป๋าเงินให้เธอ แต่เธอก็ถามผมนะว่าผมซื้ออะไรให้ แต่ผมก็ไม่ได้บอกหรอกครับว่าผมซื้อกระเป๋าเงินให้ ได้แต่บอกให้เขาคอยดูเอาเอง ได้แต่บอกว่าอยากซื้อให้เธอจะได้ใช้และเวลาเธอหยิบขึ้นมาเธอจะได้นึกถึงผมในตอนที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน วันต่อมาผมได้บอกกับเธอว่าพรุ้งนี้ ผมจะไปหาเธอ ไปกินข้าวกับเธอ และได้ถามเธอว่าเธอจะมากินข้าวกับผมไหม? แต่คำตอบที่ได้จากเธอกลับมาก็คือ "ไม่บอก" "ไม่รู้" หรือบางครั้งก็เปลี่ยนเรื่องคุย วันนั้นผมถามเธอหลายครั้งมาก จนความคิดผมมันคิดขึ้นมาว่า "นี่เรากำลังทำอะไรอยู่ ทำไมเราทุ่มเทให้เขา พยายามที่จะทำดี ทำทุกอย่างให้เขาเชื่อใจไว้ใจ พยายามทำทุกอย่างที่เพื่อจะทำให้เธอรู้ว่าเราจริงจังกับเธอ" แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาคือ ไม่รู้ ไม่บอก เปลี่ยนเรื่องคุย ในขณะนั้นผมเสียใจมากครับ จนน้ำตาผมไหลออกมา ผมคิดว่าผมคงรักเธอมากแล้วจริงๆ ถึงแม้ว่าผมจะยังไม่เคยเจอหน้าเธอ ไม่เคยเห็นหน้าเธอก็ตาม ผมก็ตัดสินใจบอกเธอคนนั้นว่า "เค้าพอแล้ว เค้าไม่ไหวแล้ว" และผมก็ได้พูดเชิงถามกับเธอคนนั้นว่า "ทำไมคนคนหนึ่งต้องมานั่งร้องไห้ให้กับ ใครก็ไม่รู้ที่เขาไม่เคยเจอ และไม่เคยได้เห็นหน้ากันมาก่อนด้วยวะ" แต่ก็ไม่มีคำตอบกลับมา จนในวันนั้นเราไม่ได้โทรหากันแบบที่ผ่านมา จนกระทั่งเช้าอีกวันหนึ่งผมตัดสินใจที่จะไปหา ขับรถไปกลับ 140 กิโลเมตร ทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าบ้านเธออยู่ตรงไหน จนกระทั่งได้เจอกับบ้านของเธอ ผมคิดว่าใช่นะ เพราะมันเหมือนกับรูปที่เขาส่งมาให้ผมดู แต่ผมก็ได้ขับผ่านไปและถ่ายรูปเก็บไว้แล้วส่งไปให้เขาดู และพิมบอกกับเธอคนนั้นว่า "เราคงทำได้แค่นี้แหละ โชคดีนะ" แต่ผมก็เสียใจนะที่จะต้องไม่มีเธออีกแล้ว เสียใจที่จะต้องไม่ได้คุยกับเธออีกแล้ว แต่ผมไม่อยากได้ยินคำที่เธอบอกผมว่า ไม่รู้ ไม่บอก อีกแล้ว ผมพยายามจะหาความจริงใจจากเขานะ แต่ทำเท่าไหร่ก็หาไม่เจอเลย จนผมเหนื่อย จบ.....
เคยคิดไหม? ทำไมคนที่ "รักมากที่สุด" ต้องกลายเป็นคนที่ "เจ็บมากที่สุด" ด้วย
----*********ผมอยากถามความรู้สึกของท่านที่ได้อ่านเรื่องราวความรักของผม ว่าท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องราวความรักครั้งนี้ ท่านคิดว่าผมบ้าไหม ท่านคิดว่าผมควรทำอย่างไรกับความรักครั้งนี้ดี รบกวนช่วยตอบผมทีนะครับ*********----
จะต้องทำอย่างไรกับความรักที่ (อาจไม่มีจริง)
เริ่มเลยแล้วกันครับ....
เมื่อเดือนหรือสองเดือนที่แล้ว ผมรู้สึกเหงา และอยากจะหาใครสักคนคุยด้วย ผมเลยไปโพสไอดีไลน์ในเว็บหาเพื่อน จนกระทั่งมีผู้หญิงคนนึงได้แอดมาหาผม แล้วเราก็ได้เริ่มคุยกันมาเรื่อยๆ จนผมตัดสินใจที่จะจริงจังกับเธอ ทุกคนคงจะเป็นเหมือนผมใช่ไหม คือแบบว่าเวลาคุยกับใครแล้ว หรือคิดจะจริงจังกับใครแล้ว ทุกคนคงอยากที่จะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับคนนั้น ผมก็ได้ถามเรื่องราวของเธอ แต่คำตอบที่ได้ก็คือ "ไม่บอก" ผมรู้แค่ว่าเขาอยุ่จังหวัดไหน อำเภออะไร บ้านเป็นแบบไหน (เพราะเธอส่งรูปบ้านมาให้) และรู้ว่าทำงานอะไร แต่ไม่รู้ว่าทำที่ไหน หลายครั้งที่ผมถามเรื่องราวของเธอ แต่ก็ได้คำตอบกลับมาเหมือนเดิมทุกครั้ง คือ "ไม่บอก" และผมขอวีดีโอคอล ผมก็เป็นฝ่ายที่เปิดกล้องฝ่ายเดียว ผมขอให้เธอเปิดกล้องเธอก็บอกปฏิเสธตลอด กลับกันถ้าเธอถามอะไรผมมา ผมก็บอกหมดทุกอย่าง แชร์แม้กระทั่งโรเคชั่นบ้านให้ ผมพยายามที่จะเข้าใจเธอคนนั้น คงจะมีเหตุผลของเธอที่ไม่ยอมบอกอะไรให้ผมรู้บ้าง จนมากระทั่งวันนึง ผมตัดสินใจที่จะเลิกคุยกับเธอ แต่ก็ทำได้เพียงแค่หนึ่งวัน ผมก็อดคิดถึงเธอไม่ได้ ผมตัดสินใจที่จะเดินทางไปหาเธอคนนั้น แต่ไม่ได้ไปหาที่บ้านเขานะ คือผมรู้ว่าก่อนหน้านี้ 1 วัน เธอได้ไปทานข้าวที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง ในอำเภอนั้น ผมเลยคิดที่จะเดินทางไปที่ร้านนั้น ในนั้นตอนนั้นในใจผมคิดแค่ว่า ผมได้เจอเธอแล้วนะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอกันแบบตัวเป็นๆ แต่อย่างน้อยผมก็ได้มาในที่ที่เธอเคยมา ในใจผมคิด ผมคงได้อยู่ใกล้เธอที่สุดได้เท่านี้ ผมก็ถ่ายรูปเก็บไว้แล้วส่งไปให้เธอคนนั้น แล้วบอกกับเขาไปว่า "เค้ามาหาแล้วนะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอ แต่แค่ได้มาอยู่ในที่ที่เธอเคยมา มันก็ทำให้เหมือนกับว่าได้อยู่ใกล้กัน" เย็นวันนั้น เธอก็ได้โทรมาหาผม ว่าส่งข้อความมาทำไม ส่งรูปมาทำไม แต่ผมก็อธิบายกับเธอไม่ถูกเหมือนกันว่าผมทำไมแบบนั้นทำไม เพราะผมเป็นคนคิดที่จะเลิกคุยกับเธอเอง แต่ผมก็พยายามหาเรื่องอื่นคุย และได้ขอโทษกับการตัดสินใจที่จะเลิกคุย และปรับความเข้าใจกัน และผมก็ได้ถามเธอคนนั้นประมาณว่า "ทำไมตัวเองไม่บอกอะไรเค้าบ้างเลย เค้าจริงจังกับเธอนะ เค้าก็แค่อยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเธอบ้าง" แต่เธอก็บอกผมประมาณว่า "ยังไม่ถึงเวลาที่จะบอก ถ้าถึงเวลาจะบอกเอง เค้าเป็นคนโลกส่วนตัวสูง เคยรักใครมากแล้วเจ็บมากมาก่อน แต่ถ้าเธอไม่อยากคุยกับเราก็ไม่เป็นไร ก็ไปหาคนอื่นคุย" เขาบอกให้ผมรอ ผมก็พยายามที่จะเข้าใจเธออีกครั้ง ผมคิดว่าผมคงรักเธอคนนั้นแล้วแหล่ะ และผมก็ได้บอกรักเธอ แต่มันเจ็บตรงคำพูดที่เธอพูดออกมาง่ายเหลือเกินและบ่อยครั้งที่เธอมักพูดแบบนี้ "ถ้าไม่อยากคุยก็ไปหาคนอื่นคุยก็ได้นะ เราก็เป็นของเราแบบนี้แหละ อารมณ์เปลี่ยนง่าย" เหมือนเธอไม่ได้แคร์ความรู้สึกผมเลย เหมือนเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลย แล้วเรื่องราววันนั้นก็ผ่านไป ผมและเธอก็กลับมาคุยกันปกติ จนกระทั่งอีกสี่วันจะเป็นวันที่ผมได้คุยกับเธอครบ 1 เดือน วันนั้นผมกับเธอคุยเรื่องอะไรกันผมก็จำไม่ได้ แต่ผมจำได้แค่อย่างเดียวว่า เหมือนเธอจะหยิบอะไรในกระเป๋าเงิน แล้วเธอบอกผมว่า ซิปกระเป๋าแตก เมื่อผมรู้อย่างนั้น ผมเลยตัดสินใจที่จะซื้อกระเป๋าให้เธอผ่านทางเว็บไซต์ขายของออนไลน์เว็บหนึ่ง 10-15 วันจะได้ของ ผมก็เลยถามที่อยู่บ้านเธอ จนกระทั่งได้ที่อยู่มา แล้วก็ผมสั่งกระเป๋าเงินให้เธอ แต่เธอก็ถามผมนะว่าผมซื้ออะไรให้ แต่ผมก็ไม่ได้บอกหรอกครับว่าผมซื้อกระเป๋าเงินให้ ได้แต่บอกให้เขาคอยดูเอาเอง ได้แต่บอกว่าอยากซื้อให้เธอจะได้ใช้และเวลาเธอหยิบขึ้นมาเธอจะได้นึกถึงผมในตอนที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน วันต่อมาผมได้บอกกับเธอว่าพรุ้งนี้ ผมจะไปหาเธอ ไปกินข้าวกับเธอ และได้ถามเธอว่าเธอจะมากินข้าวกับผมไหม? แต่คำตอบที่ได้จากเธอกลับมาก็คือ "ไม่บอก" "ไม่รู้" หรือบางครั้งก็เปลี่ยนเรื่องคุย วันนั้นผมถามเธอหลายครั้งมาก จนความคิดผมมันคิดขึ้นมาว่า "นี่เรากำลังทำอะไรอยู่ ทำไมเราทุ่มเทให้เขา พยายามที่จะทำดี ทำทุกอย่างให้เขาเชื่อใจไว้ใจ พยายามทำทุกอย่างที่เพื่อจะทำให้เธอรู้ว่าเราจริงจังกับเธอ" แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาคือ ไม่รู้ ไม่บอก เปลี่ยนเรื่องคุย ในขณะนั้นผมเสียใจมากครับ จนน้ำตาผมไหลออกมา ผมคิดว่าผมคงรักเธอมากแล้วจริงๆ ถึงแม้ว่าผมจะยังไม่เคยเจอหน้าเธอ ไม่เคยเห็นหน้าเธอก็ตาม ผมก็ตัดสินใจบอกเธอคนนั้นว่า "เค้าพอแล้ว เค้าไม่ไหวแล้ว" และผมก็ได้พูดเชิงถามกับเธอคนนั้นว่า "ทำไมคนคนหนึ่งต้องมานั่งร้องไห้ให้กับ ใครก็ไม่รู้ที่เขาไม่เคยเจอ และไม่เคยได้เห็นหน้ากันมาก่อนด้วยวะ" แต่ก็ไม่มีคำตอบกลับมา จนในวันนั้นเราไม่ได้โทรหากันแบบที่ผ่านมา จนกระทั่งเช้าอีกวันหนึ่งผมตัดสินใจที่จะไปหา ขับรถไปกลับ 140 กิโลเมตร ทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าบ้านเธออยู่ตรงไหน จนกระทั่งได้เจอกับบ้านของเธอ ผมคิดว่าใช่นะ เพราะมันเหมือนกับรูปที่เขาส่งมาให้ผมดู แต่ผมก็ได้ขับผ่านไปและถ่ายรูปเก็บไว้แล้วส่งไปให้เขาดู และพิมบอกกับเธอคนนั้นว่า "เราคงทำได้แค่นี้แหละ โชคดีนะ" แต่ผมก็เสียใจนะที่จะต้องไม่มีเธออีกแล้ว เสียใจที่จะต้องไม่ได้คุยกับเธออีกแล้ว แต่ผมไม่อยากได้ยินคำที่เธอบอกผมว่า ไม่รู้ ไม่บอก อีกแล้ว ผมพยายามจะหาความจริงใจจากเขานะ แต่ทำเท่าไหร่ก็หาไม่เจอเลย จนผมเหนื่อย จบ.....
เคยคิดไหม? ทำไมคนที่ "รักมากที่สุด" ต้องกลายเป็นคนที่ "เจ็บมากที่สุด" ด้วย
----*********ผมอยากถามความรู้สึกของท่านที่ได้อ่านเรื่องราวความรักของผม ว่าท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องราวความรักครั้งนี้ ท่านคิดว่าผมบ้าไหม ท่านคิดว่าผมควรทำอย่างไรกับความรักครั้งนี้ดี รบกวนช่วยตอบผมทีนะครับ*********----