คือตอนนี้ชีวิตรักผมกระท่อนกระแท่น คืออยู่ด้วยกันเขาก้ชอบพูดนั้นพูดนี่ชวนทะเลาะตลอด ขนาดทำโอทีกลับดึกยังหาเรื่องว่าเราแอบไปหาคนอื่น พอเรื่องแบบนี้เกิดบ่อยๆผมก็ย่อมทนไม่ได้เพราะงอนเรื่องไม่เป็นเรื่องทุกครั้งไม่ว่าจะใครผิดผมก็คอยตามง้อเขา พอเรื่องมันเกิดเมื่อคืนผมเปลี่ยนหลอดไฟห้องน้ำซึ้งหลอดไฟมันเก่าแล้วมันหมุนไม่ออกอยู่ๆหลอดไฟก็เกิดแตก เขาเลยพูดมาว่า"หลอดไฟทำไมไม่แตกใส่ตาตายๆไป" ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นเขาคิดไรอยู่ถึงพูดแบบนั้น ผมเลยพูดกับเขาไป"แช่งทำไมอยากให้เป็นอย่างนั้นมากนักเหรอ ถ้าจะพูดแบบนี้ไม่ต้องพูดเลนซะจะดีกว่า" ด้วยอารมที่ผมโมโหด้วยแหละเลยมีน้ำเสียงที่ใส่อารมไปบ้าง แล้วเขาก็งอนสงสัยเพราะผมพูดเสียงดังใส่ พอมาตอนเช้าเขาก็อัพสตอรี่คล้ายๆกับว่าผมทำไมทำแบบนั้นแบบนี้ ผมก็ได้แค่เงียบ และเขาก็ได้ทักไลน์หาว่าไม่แคร์ไม่ใส่ใจเหมือนแต่ก่อนเลยนะ แล้วก็พูด ถ้าไม่แคร์ไม่ใส่ใจก็เลิกๆกันไปเหอะ!
ซึ่งทำให้ผมคิดได้ว่า เขาต้องการจะเลิกกับผมแต่เป็นคนไม่อยากบอกเลิกเองเพื่อจะได้พูดกับคนอื่นๆว่าเขาถูกบอกเลิก หรือมันเป็นแค่เขาน้อยใจ
คนที่บอกเลิก กับคนที่ไม่กล้าบอกเลิก? ใครรู้สึกดีใจมากกว่ากัน
ซึ่งทำให้ผมคิดได้ว่า เขาต้องการจะเลิกกับผมแต่เป็นคนไม่อยากบอกเลิกเองเพื่อจะได้พูดกับคนอื่นๆว่าเขาถูกบอกเลิก หรือมันเป็นแค่เขาน้อยใจ